Karolina Łachmacka

Vanessa Redgrave

Vanessa Redgrave
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Wywodzi się z bardzo znanej rodziny aktorskiej z wielkimi tradycjami. Zdobywczyni Oscara. Urodziła się 30 stycznia 1937 roku.

Urodziła się jako pierwsze dziecko Sir Michaela Redgrave i Rachel Kempson (Lady Redgrave) – pary znanych brytyjskich aktorów (Michael jest laureatem nominacji do Oscara za rolę w „Żałoba przystoi Elektrze” u boku Rosalind Russell). Jej rodzeństwo to także znani aktorzy: Lynn Redgrave i Corin Redgrave. Jej córkami z małżeństwa z reżyserem Tony Richardsonem są dwie świetne aktorki: Natasha i Joely. Vanessa ma też nieślubnego syna Carlo Nero, ze związku z reżyserem i scenarzystą Franco Nero. W latach 80. i 90. żyła w nieformalnym związku z aktorem Timothy’m Daltonem. W 2007 poślubiła ojca swojego syna, Franco Nero.

Vanessa rozpoczęła naukę w Central School of Speech and Drama w 1954, a zadebiutowała na West Endzie u boku swojego ojca w 1958 roku. W 1962 roku zagrała Imogen w „Cymbelynie” dla Royal Shakespeare Company. Od początku kariery regularnie występuje w teatrze. W 2003 roku została uhonorowana nagrodą Tony za rolę w adaptacji sztuki Euegene’a O’Neilla „Long Day’s Journey Into Night”.

Za rolę w filmie „Morgan: przypadek do leczenia” (1966) Vanessa otrzymała nagrodę w Cannes oraz nominacje do Oscara, Złotego Globu i BAFTA. Tego samego roku wystąpiła w klasycznym dziele Michelangelo Antonioniego „Powiększenie”, partnerując młodemu Davidowi Hemmingsowi. Stworzyła niezapomnianą kreację Isadory Duncan w „Isadorze” (1969), zdobywając kolejną nominację do Oscara. Grywała też w filmach historycznych („Szarża lekkiej brygady”, 1968, „Trojańskie kobiety”, 1971, „Maria, królowa Szkotów”, 1971). Pojawiła się też w doborowej obsadzie „Morderstwa w Orient Expressie” (1974).

W 1977 roku Vanessa sfinansowała powstanie i była narratorem filmu dokumentalnego o nieszczęśliwym losie Palestyńczyków. W tym samym roku zagrała tytułową rolę w filmie „Julia” – kobietę zamordowaną przez nazistów za jej walkę przeciw faszyzmowi. Redgrave zdobyła Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej, lecz ceremonię zbojkotowały środowiska żydowskie, czując się urażone słowami aktorki, które wspierały skłóconą z nimi Palestynę. Vanessa, świadoma, że na zewnątrz stoją protestujący Żydzi, a sama Akademia dostała pogróżki jeśli nagroda trafi w ręce Redgrave, dziękując za statuetkę powiedziała, że „pewna część syjonistów przynosi wstyd innym Żydom, którzy przez lata walczyli przeciwko faszyzmowi i innym rodzajom zniewolenia„. To zdanie podzieliło obecnych na sali: jedni klaskali, inni wygwizdali aktorkę. W czasie tej samej ceremonii znany scenarzysta i prezenter na tej gali powiedział, że tego typu okoliczności nie są miejscem na wygłaszanie własnej propagandy, a pani Redgrave powinna była po prostu podziękować za nagrodę. To twierdzenie spotkało się z jednoznacznym aplauzem zebranych na sali.

Po tym incydencie po dzień dzisiejszy wielu syjonistów uważa Vanessę Redgrave za osobę popierającą terroryzm. W 2005 roku w programie Larry Kinga aktorka jednak wyraźnie stwierdziła, że popiera dążenia Izraela do uzyskania niepodległości.

Lata 80. to także wielkie sukcesy na ekranie. „Bostończycy” zapewnili Redgrave czwartą nominację do Oscara. Dwa lata później aktorka wcieliła się w transseksualistkę Renee Richards w „Second Serve”. Rola Ruth Wilcox z „Powrotu do Howards End” uhonorowana została kolejną nominacją. „Gdyby ściany mogły mówić 2″ zapewniły jej Złoty Glob. Ostatnio pojawiła się w „Venus” u boku nominowanego za rolę w tym filmie do Oscara Petera O’Toole.

(Visited 26 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>