Karolina Łachmacka

Susan Peters

Susan Peters
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Amerykańska aktorka, która była wielką nadzieją kina, ale los tragicznie przekreślił jej szansę na karierę.

Urodziła się jako Suzanne Carnahan w Spokane w stanie Waszyngton 3 lipca 1921 roku jako starsze z dwójki dzieci swoich rodziców. Jej ojciec, Robert, zmarł tragicznie w wypadku samochodowym w 1928 roku. Wówczas rodzina przeprowadziła się do babki Susan, do Los Angeles. Susan uprawiała sport i uczyła się w Hollywood High School i w ostatnim roku nauki brała udział w zajęciach koła teatralnego, gdzie została wypatrzona przez łowcę talentów. Po skończeniu szkoły średniej dostała się do szkoły aktorskiej Maxa Reinhardta i niebawem podpisała kontrakt z Warner Bros.

Namawiano ją do zmiany pseudonimu na Sharon O’Keefe, ale odmówiła i występowała pod prawdziwym nazwiskiem. Frustrowało ją występowanie w ciągłych epizodycznych rólkach. Wystąpiła w filmach takich, jak „Susan i Bóg”, „Rudowłosa”, czy Obywatel John Doe”, ale cóż z tego, skoro były to epizody, a jej nazwiska nie wymieniano w czołówce. Bardzo chciała grać lepsze role. Przeszła testy próbne do roli w „Kings Row” (1942), ale rola powędrowała do bardziej doświadczonej Betty Field. Pierwszą poważną rolę zagrała w „The Big Shot” (1942). Jej nazwisko nie tylko znalazło się w napisach, ale jej rola była drugą rolą główną żeńską. Niestety, Warnerowie nie umieli wykorzystać jej talentu. Szybko podpisała jednak kontrakt z MGM i zaczęła występować jako Susan Peters. W filmie „Tish” (1942) grała z Marjorie Main i Richardem Quine, którego poślubiła w listopadzie 1943 roku. Razem z Quine’em wystąpiła też z „Dr. Gillespie’s New Assistant” (1942).

Najbardziej znanym występem Susan pozostaje rola Kitty Chilcet, nastoletniej pasierbicy siostry Ronalda Colmana w „Zagubionych dniach” (1942). Jej świetny występ został nagrodzony nominacją do Oscara dla najlepszej aktorki drugiego planu (wygrała Teresa Wright). Wystąpiła też w filmie z serii przygód Andy Hardy’ego. Z Robertem Taylorem zagrała w „Pieśni o Rosji” (1944). Rola Nadyi w tym ostatnim zapewniła jej tytuł „gwiazdy jutra”.

W Nowy Rok 1945 roku Susan, jej mąż i przyjaciele, wybrali się na polowanie do San Diego. Jeden z karabinów wystrzelił przez przypadek i pocisk utkwił w kręgosłupie Susan. Została sparaliżowana od pasa w dół i jeździła na wózku inwalidzkim. Początkowo MGM pomogło jej pokryć koszty leczenia, jednak ostatecznie rozwiązało kontrakt. Susan i Richard adoptowali syna, Timothy Richarda. Mimo to Susan załamała się. Przed wypadkiem zdążyła zagrać w „Keep Your Powder Dry” (1945) z Laną Turner, film miał jednak premierę po wypadku Susan. Próbowała powrócić na ekrany rolą w „The Sign of the Ram” (1948) jako inwalidka, która próbuje unieszczęśliwić swoich bliskich, ale publiczność nie była zachwycona. Susan postanowiła spróbować swoich sił na scenie. Z pozwoleniem samego Tennessee Williamsa wystąpiła jako Laura w „Szklanej menażerii”, a także jako chora Elizabeth Barrett Browning w „Barretach z ulicy Wimpole”. W 1948 rozwiodła się z Quine’em – ponoć nie chciała być ciężarem dla swego męża.

Po niepowodzeniach zawodowych i prywatnych sparaliżowana Susan wpadła w depresję. Zamknęła się w odosobnieniu, była samotna, obolała, dokuczały jej problemy z nerkami i rozchorowała się na zapalenie płuc, do tego zapadła na anoreksję. Jej organizm nie wytrzymał i zmarła 23 października 1953 roku mając zaledwie 31 lat. Jest pochowana na Forest Lawn Memorial Park w Glendale w Kalifornii.

(Visited 6 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>