Karolina Łachmacka

Simone Signoret

Simone Signoret
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Francuska aktorka żydowskiego pochodzenia o karierze międzynarodowej, w tym też hollywoodzkiej. Laureatka prestiżowych nagród: Oscara, BAFTA, Emmy, Cesara i aktorskiej na festiwalu w Cannes. Urodziła się w niemieckim Wiesbaden w rodzinie André Kaminkera i jego żony Georgette Signoret Kaminker 25.03.1921 roku . Była najstarszym z trójki rodzeństwa (miała jeszcze dwóch młodszych braci). Jej ojciec, będący lingwistą, który późniejszymi czasy pracował dla ONZ, był francuskim Żydem polskiego pochodzenia. Dorastała w Paryżu w środowisku intelektualistów. W szkole nauczyła się języka angielskiego, którego potem wraz z łaciną nauczała. W międzyczasie pracowała na rzecz antyniemieckiego podziemia, będąc maszynistką dla specjalnej podziemnej francuskiej gazety „Le Nouveau Temps” Jeana Luchaire.

W czasie niemieckiej okupacji spotykała się z pisarzami i aktorami w Café de Flore. To oni, a przede wszystkim jej ówczesny kochanek, francuski aktor Daniel Gélin, namówili ją, by spróbowała rozwijać się jako aktorka. W 1942 roku zaczęła występować w epizodycznych rólkach, co pozwoliło jej utrzymać siebie, matkę i dwóch braci. Jej ojciec, jako zagorzały patriota, poleciał do Anglii, by walczyć u boku Charlesa De Gaulle’a. Przyjęła panieńskie nazwisko matki, Signoret, by ukryć swoje żydowskie korzenie.

Aktorka z powodu swojej aparycji szybko została zaszufladkowana do ról kobiet lekkich obyczajów, jak w „Rondo” (1950). Ten film został zakazany w Nowym Jorku jako „niemoralny”. Znana jest też jej rola w „Dédée z Antwerpii” w reżyserii jej pierwszego męża, Yvesa Allegreta. Rola w „Złotym kasku” (1952) przyniosła jej pierwszą nagrodę BAFTA. Pamiętne też są jej role we francuskiej „Teresie Raquin” (1953), czy „Czarownice z Salem” (1957, kolejna nagroda BAFTA). Jej jedną z najbardziej pamiętnych ról pozostaje Nicole Horner w klasycznym thrillerze Widmo” (1955) Henri-Georges’a Clouzot, dziś uważanym za arcydzieło kina europejskiego.

Simone cieszyła się dużym zainteresowaniem i szacunkiem publiczności międzynarodowej, dlatego jej rola w brytyjskim „Miejscu na górze” (1959) została bardzo entuzjastycznie przyjęta. Simone wygrała BAFTA i Oscara, była też nominowana do Złotego Globu. Była jedyną francuską aktorką, która wygrała Oscara (aż do wygranej Juliette Binoche za „Angielskiego pacjenta” w roli drugoplanowej) i jedyną aktorką, która otrzymała statuetkę za rolę w nie amerykańskim filmie. W 2008 roku francuska aktorka Marion Cotillard odebrała Oscara w tej samej kategorii za rolę we francuskim biograficznym filmie „Niczego nie żałuję” o Edith Piaf.

Wygrana Oscara oznaczała wysyp amerykańskich propozycji, ale Simone nie była zainteresowana. Artystycznie Europa przewyższała to, co oferowało jej Hollywood. W „Czasie rozprawy” (1962) zagrała z Laurence’em Olivierem. W 1965 zdecydowała się na udział w amerykańskim filmie Stanleya Kramera „Statek szaleńców”, gdzie towarzyszyli jej Oscar Werner, Lee Marvin, Jose Ferrer i Vivien Leigh w swojej ostatniej filmowej roli. Simone zaprzyjaźniła się z Vivien Leigh, a rola w tym filmie przyniosła jej drugą nominację do Oscara. W Hollywood pozostała do 1969 roku, potem powróciła do Europy.

Na deskach londyńskiego teatru Simone próbowała swoich sił jako Lady Makbet u boku Aleca Guinessa, ale krytycy zmiażdżyli jej kreację swoimi recenzjami.

W późniejszych latach dokuczały jej dolegliwości chorobowe i znacznie przytyła, za co często krytykowała ją prasa, z czego sama Simone nic sobie nie robiła. „Życie przed sobą” (1977) przyniosło jej Cezara. W 1978 roku wydała wspomnienia pt. „Nostalgia Isn’t What It Used To Be”, a w 1985 opublikowano jej powieść „Adieu Volodya”.

W 1944 roku 22-letnia Simone poślubiła reżysera Yvesa Allégret, z którym ma córkę, aktorkę Catherine Allégret. W 1950 roku wyszła za francuskiego aktora Yvesa Montanda, z którym była do swojej śmierci w 1985 roku (choć ten nie był jej wierny, głośno było m.in. o jego romansie z Marilyn Monroe na planie „Pokochajmy się” z 1960).

Simone zmarła na raka trzustki 30 września 1985 roku w wieku 64 lat w Auteuil-Anthouillet we Francji. Jest pochowana na cmentarzu Le Père Lachaise w Paryżu. Piosenkarka, kompozytorka i pianistka Nina Simone swój pseudonim artystyczny zaczerpnęła od imienia aktorki.

(Visited 13 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>