Karolina Łachmacka

Shelley Winters

Shelley Winters
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Naprawdę nazywała się Shirley Schrift. Urodziła się w stanie Missouri, w St. Louis, 18.08.1920 roku, jako córka małżeństwa żydowskiego pochodzenia. Jej ojciec zajmował się szyciem męskich strojów. Matka, Rose, niegdyś była piosenkarką. Swój pseudonim Shelley zaczerpnęła z imienia ulubionego poety, Percy Bysshe Shelley’a, a także panieńskiego nazwiska matki – Winter. Jej rodzina przeniosła się do nowojorskiego Brooklynu kiedy Shelley miała trzy lata. Uczyła się w Hollywood Studio Club, a pokój dzieliła z inną początkującą aktorką, Marilyn Monroe. Dzieliły wspólny kostium kąpielowy, w którym pozowały do zdjęć, a także inne ubrania. Ponoć to właśnie Shelley nauczyła Marilyn, jak uwodzić swym wizerunkiem, odrzucając delikatnie głowę do tyłu, rzucając powłóczyste spojrzenia oraz lekko rozchylać usta.

Shelley zaczynała karierę z wizerunkiem blondwłosej seksbomby. Jednak role te nie przynosiły większych wyzwań i perspektywy rozwoju. Szkołę rzuciła w wieku 15 lat. Pracowała jako modelka i jednocześnie uczyła się aktorstwa, chodziła też na konkursy piękności. Mimo debiutu w filmie, nie mogła się przebić. Była sfrustrowana brakiem powodzenia, dlatego postanowiła wrócić do teatru, by uczyć się więcej i więcej. Kino odkryło ją dopiero dzięki roli w „Podwójnym życiu” (1947), choć i to nie był dla niej wielki przełom. Ten nadszedł wraz z rolą w „Miejscu pod słońcem” (1951) George’a Stevensa. Film opowiadał dość szokującą historię mężczyzny wplątanego w uczuciowy trójkąt (nominowany do Oscara Montgomery Clift), który ma romans z nieatrakcyjną Alice (w tej roli także nominowana do nagrody Akademii Winters), potem jednak pranie rzucić ją dla pięknej Angeli (młodziutka Elizabeth Taylor w jednej z pierwszych dorosłych ról w karierze). Okazuje się, że Alice jest brzemienna i żąda, by ukochany ją poślubił, co doprowadza do tragedii.

Tymczasem Shelley była głodna wiedzy i coraz bardziej ambitna. Uczyła się Szekspira u samego Charlesa Laughtona (u którego później zagrała w Nocy myśliwego„, 1955), jednocześnie będąc tam nauczycielką. Takie same funkcje pełniła w „Actors Studio” Lee Strasberga. Szybko uznano ją za jedną z najlepszych nauczycielek „metody”.

Nominacja do Oscara nie przyniosła wymarzonego przełomu. Shelley mimo to w ciągu lat 50. zagrała w kilku znaczących filmach, m.in. w „Radzie nadzorczej” w gwiazdorskiej obsadzie, czy też w „Nocy myśliwego”. W 1959 roku zagrała rolę Pani Van Daan w „Dzienniku Anny Frank” i dostała pierwszego Oscara. Z uznaniem spotkała się też jej rola w „Lolicie” (1962) Stanleya Kubricka, pierwszej ekranizacji skandalicznej powieści Władimira Nabokova. Zagrała tam rolę matki tytułowej Lolity (Sue Lyon), która zakochuje się w przybyłym do ich domu Humbercie Humbercie (James Mason). W 1965 zagrała Rose-Ann D’Arcey w „W cieniu dobrego drzewa” i nagrodzono ją drugim Oscarem. W tym samym czasie Shelley zbliżała się do magicznego wieku 50 lat, ponadto przybrała sporo na wadze. Rola w „Tragedii ‚Posejdona'” (1972) przyniosła jej brakującą nagrodę Złotego Globu. W 1976 roku zagrała w „Następnym przystanku Greenwich Village”, otrzymując nominację do BAFTA.

Shelley czterokrotnie wychodziła za mąż. Ma córkę z drugiego małżeństwa, Vittorię. Dzień przed śmiercią poślubiła Gerry DeForda, z którym była przez 19 lat w nieformalnym związku. Wiedziała, że umiera. 14 stycznia 2006 roku zmarła na niewydolność serca.

(Visited 8 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>