Karolina Łachmacka

Sharon Tate

Sharon Tate
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Amerykańska gwiazda filmowa lat 60. Była wielką nadzieją kina, niezwykle urodziwą kobietą, której karierę i szczęśliwe małżeństwo z polskim reżyserem, Romanem Polańskim, przerwała bezsensowna śmierć z rąk psychopatycznych morderców, grupy Charlesa Mansona. Jej tragiczne odejście z tego świata po niemal 40 lat od tego wydarzenia pozostaje jednym z najbardziej rozdmuchanych wydarzeń w Hollywood w całej historii jego istnienia. Sharon zginęła będąc w zaawansowanej ciąży.

Jak mówiła jej matka, Sharon Marie Tate (bo tak brzmi jej pełne imię i nazwisko) była piękna od zawsze. Jak powiedziała Doris Tate, Sharon była piękniejsza nawet jako nastolatka, a ludzie widząc ją z niedowierzaniem oglądali się za śliczną dziewczyną.

Urodziła się w Dallas w Teksasie 24 stycznia 1943 roku jako najstarsza z trzech córek swoich rodziców (dwie kolejne przyszły na świat kolejno w 1952 i 1957 roku; najmłodsza zmarła w 2000 roku na raka piersi). Jej ojciec, Paul Tate, był oficerem amerykańskiej armii. W wieku 6 miesięcy mała Sharon została wybrana Miss Niemowląt Dallas. Rodzice urodziwego dziecka nie pchali jej jednak na siłę w sidła show biznesu wychodząc z założenia, że to ona musi zdecydować o swojej przyszłości. Rodzina często się przeprowadzała z racji zawodu jej ojca, którego często awansowano i przenoszono do innych jednostek. Sharon ciężko przychodziło zawiązywanie przyjaźni, bo była bardzo nieśmiała i niepewna siebie.

Z uroczego dziecka wyrosła na piękną, młodą kobietę i wygrywała konkursy piękności, choć, jak sama mówiła, jej ambicją było studiowanie psychiatrii. W 1960 roku rodzina przeniosła się do Włoch, gdzie służbę miał pełnić Paul Tate. Po przybyciu do Werony, osoba Sharon Tate stała się rozpoznawalna z racji ukazania się jej zdjęcia w kostiumie kąpielowym na okładce „Stars and Stripes”. W amerykańskiej szkole we Włoszech poznała dzieci innych przenoszących się wciąż żołnierzy. Razem postanowili zostać statystami na planie powstającego z Paulem Newmanem i Susan Strasberg filmu, kręconego w okolicy. W 1961 roku piosenkarz Pat Boone zatrudnił ją do swojego specjalnego programu telewizyjnego. Na planie kręconego w pobliżu „Barabasza” (1961) znów była statystką. Aktor Jack Pallace był nią zachwycony i postanowił zorganizować testy zdjęciowe specjalnie dla młodej piękności. Sharon wróciła do USA z nadzieją na role w filmach i kontynuację nauki. Jej matka bardzo niepokoiła się o jej bezpieczeństwo i miała załamanie nerwowe. Wówczas córka wróciła do Włoch.

Rodzina wróciła do USA w 1962 roku i Sharon przeprowadziła się do Los Angeles, gdzie miała agenta, który znalazł jej pracę w telewizji, a także zajęcie fotomodelki. W 1963 poznała Martina Ransohoffa, z którego firmą Filmways, Inc. podpisała kontrakt. Sharon poznała też francuskiego aktora, Philippe’a Forquet, z którym się związała. Byli zaręczeni, ale często się kłócili. Po jednej z awantur Sharon trafiła do szpitala z poważnymi obrażeniami i zakończyła ten związek. W 1964 poznała byłego żeglarza, Jaya Sebringa, który w Hollywood zdobył sławę jako fryzjer. Sharon uważała go za spokojnego człowieka i odpowiadał jej jego charakter, jednak Sebring oświadczył się jej i został odrzucony. Sharon chciała porzucić karierę po zamążpójściu, a wówczas nie chciała jeszcze zostać żoną.

Sharon Tate

W tym samym roku Sharon przeszła testy u Sama Peckinpaha do roli w „Cincinnati Kid” u boku Steve’a McQueena, jednak uznano, że jest zbyt niedoświadczona i obsadzono Tuesday Weld. Nie udało jej się także po zdjęciach do „Dźwięku muzyki” (1965). Obsadzono ją jednak w „Oku diabła” (1966) z Deborah Kerr, Davidem Nivenem i Davidem Hemmingsem. Promując aktorkę, Martin Ransohoff nakręcił dokument „All Eyes on Sharon Tate”. Sharon była zachwycona pracą z Nivenem i Kerr, oni także oceniali ją bardzo wysoko. Po nakręceniu filmu we Francji Sebring wrócił do USA, a Sharon poleciała do Londynu. Pojawiała się w różnych lokalach i tak poznała Romana Polańskiego.

Później zarówno Polański, jak i Tate zgodnie twierdzili, że nie wywarli na sobie wielkiego wrażenia. Polański planował wraz z Ransohoffem nakręcić „Nieustraszonych pogromców wampirów”. W roli głównej kobiecej planował obsadzić rudowłosą Jill St. John. Ransohoff polecił reżyserowi Sharon. Polański zgodził się, ale chciał, by ta nosiła rudą perukę. Ekipa wyjechała do Włoch, gdzie okazało się, że biegła znajomość włoskiego aktorki pomaga całej ekipie. Początkowo brak doświadczenia Sharon bardzo go denerwował, jednak w miarę postępu prac na planie dogadywali się coraz lepiej, a Sharon po zakończeniu zdjęć przeprowadziła się do londyńskiego apartamentu Polańskiego. Sebring był zdruzgotany, kiedy dowiedział się o ich związku, ale zaprzyjaźnił się z Polańskim i pozostawali w bliskich kontaktach. Sharon opuściła Londyn, by nakręcić „Don’t Make Waves” (1967) z Tony Curtisem. Film okazał się klapą, a Sharon była z niego tak niezadowolona, że powiedziała o nim jako o porażce, za co ją krytykowano.

Polański przystąpił do realizacji „Dziecka Rosemary” (1968). Chciał, by główną rolę zagrała Sharon, ale jako swojej dziewczyny, nie chciał jej też faworyzować. Tak rolę otrzymała Mia Farrow. Jednak Sharon często bywała na planie i zasugerowała Polańskiemu wiele rozwiązań, jak np. w scenach, gdzie dziecko Rosemary zostało poczęte. Zagrała też małą rólkę gościa na przyjęciu.

Młodą aktorkę obsadzono w „Dolinie lalek” (1967) Marka Robsona. Choć reżyser często krzyczał na początkującą aktorkę, później powiedział Romanowi Polańskiemu, że jego narzeczona ma przed sobą dużą przyszłość w zawodzie. Film dostał mieszane recenzje, ale Sharon otrzymała nominację do Złotego Globu dla najbardziej obiecującej młodej aktorki.

Sharon i Polański wzięli ślub w Chelsea w Londynie 20 stycznia 1968 roku. Ona chciała tradycyjnego związku, ale Roman zdradzał ją, co traktował jako nieważne epizody łóżkowe. Sharon cierpiała, ale obiecała, że nie będzie próbowała na siłę go zmieniać. Liczyła jednak, że się zmieni. Polański namówił ją do zerwania współpracy z Ransohoffem. Sharon na karierę kładła coraz mniejszy nacisk. Polański chciał żyć w sposób wolny, typowy dla lat 60., bardziej hipisowski. Często organizowali przyjęcia, na których bywała śmietanka Hollywood, jak Jacqueline Bisset, Leslie Caron, Yul Brynner, Steve McQueen, Henry Fonda i jego dzieci, Jane i Peter, czy Jim Morrison. Bywali też u niego przyjaciele z czasów, kiedy mieszkał w Polsce, jak Wojciech Frykowski, któremu towarzyszyła jego narzeczona, dziedziczka firmy produkującej kawę, Abigail Folger. Blisko z nią zaprzyjaźniona Leslie Caron uważała, że dom Polańskich był zbyt otwarty dla nieznajomych. Jej zdaniem Sharon była zbyt ufna.

Sharon Tate

Tymczasem Sharon wystąpiła w „The Wrecking Crew” (1969) z Deanem Martinem i zebrała świetne recenzje. Pod koniec roku 1968 25-letnia aktorka zaszła w ciążę i na początku 1969 Polańscy przeprowadzili się do 10050 Cielo Drive w Benedict Canyon, który kiedyś należał do ich przyjaciół, Terry Melchera i Candice Bergen. Sharon była nim zachwycona gdy tylko go zobaczyła i możliwość zamieszkania w nim bardzo ją uradowała.

Zachęcona sukcesami w komedii przyjęła rolę w „The Thirteen Chairs”, gdzie miała pracować z Orsonem Wellesem. Sharon poleciała do Włoch, by zacząć pracę  na planie, Polański zaś udał się do Wielkiej Brytanii w celu realizacji swoich zobowiązań. Do ich domu wprowadzili się Frykowski i Folger. Po nakręceniu filmu Sharon dołączyła do Romana i pozowała dla kilku pism do zdjęć, otwierając prezenty dla dziecka, które miało się narodzić. Do Los Angeles wróciła 20 lipca 1969 roku. Polański miał wrócić w okolicach planowanego rozwiązania, 12 sierpnia. Poprosił Frykowskiego i Folger o pozostanie w domu, by opiekowali się Sharon w tym czasie, kiedy jego nie będzie przy niej.

8 sierpnia 1969 roku Sharon dzieliły od rozwiązania dwa tygodnie. Zjadła lunch z przyjaciółkami, Joanną Pettet i Barbarą Lewis. Jej dwie młodsze siostry chciały spędzić noc u niej w domu, lecz Sharon wymówiła się zmęczeniem. Z Sebringiem, Folger i Frykowskim udali się do restauracji, wrócili pół do jedenastej wieczorem. Tej nocy zostali zamordowani przez Charlesa Mansona i jego wspólników, podległych mu fanatyków. Znalazła ich nad ranem gospodyni Polańskich. Przed domem w samochodzie znaleziono ciało zastrzelonego Stevena Parenta. Pozostała czwórka została zadźgana nożem. Sekcja zwłok Sharon wykazała, że otrzymała szesnaście ciosów, spośród których 5 było śmiertelnych. Pogrzeby odbyły się 13 sierpnia. Sharon Tate została pochowana wraz ze swoim synem, nienarodzonym Paulem Richardem Polańskim (nazwanym na cześć ojców obojga rodziców) na Holy Cross Cemetery w Culver City, Kalifornia.

Śmierć Sharon Tate otoczyła jej osobę kultem, jakiego nie zaznała za życia. Jej filmy ponownie miały premierę, dyskutowano o jej talencie i urodzie. Dochodzono, co było przyczyną zainteresowania grupy Mansona osobą Tate. Niektórzy dopatrywali się związku z rolami aktorki, jak w „Oku diabła”, czy „Nieustraszonych pogromcach wampirów”. Osoby, które znały Sharon szeroko protestowały przeciw próbie budowy jej wizerunku jako aktorki będącej orędowniczką satanistycznych wręcz ról. Mia Farrow opisała Sharon jako „najsłodszą i najczystszą osobę, jaką znałam”. Inna przyjaciółka, Patty Duke, powiedziała, że Sharon była niezwykle „szlachetną osobą, którą wszyscy uwielbiali”. Na konferencji prasowej Polański mówił do dziennikarzy, że wielokrotnie pisali, że była najpiękniejszą kobietą na ziemi, ale czy kiedykolwiek mówili, jak była dobra. Laurence Harvey powiedział, że śmierć Sharon była dla Romana Polańskiego ogromnym ciosem nie dlatego, że samo małżeństwo znaczyło dla niego tak wiele, ale dlatego, że Polański po prostu uwielbiał Sharon.

Sharon Tate

Późniejszymi czasy Polański przyznał, że dopóki nie ujęto morderców, podejrzewał wszystkich i wszystko, co stawało się już paranoją. Podejrzewał niektórych przyjaciół, wspólników. Panika zalała też całe Hollywood – gwiazdy masowo opuszczały to miasto, inne instalowały w domach alarmy i różnorodne systemy ochrony swoich posiadłości. Dziennikarze określali atmosferę w mieście jako niebywałą, dzieci gwiazd wysyłano daleko do innych szkół. Modne stało się zatrudnianie ochroniarzy. Na pogrzeb Jaya Sebringa Steve McQueen zabrał ze sobą broń.

W listopadzie 1969 roku niejaka Susan Atkins, aresztowana za kradzież samochodu, zwierzyła się współwięźniowi, że jest zamieszana w morderstwo Sharon Tate i jej przyjaciół. Po przesłuchaniu Atkins wymieniła innych swoich wspólników, jak przewodzącego im Charlesa Mansona, Charlesa „Texa” Watsona, Patricię Krenwinkel i Lindę Kasabian. Atkins powiedziała też, że w noc po morderstwie Sharon Tate ich grupa, którą określali mianem „rodziny”, dokonała kolejnego zabójstwa, tym razem na Leno i Rosemary LaBianca w Los Feliz, Los Angeles. W drugim morderstwie miała brać udział także Leslie Van Houten.

Atkins zaoferowano, że nie będzie oskarżono, jeśli złoży zeznania. Powiedziała, że to ona zadźgała Sharon Tate, ponieważ, jak to określiła, miała dosyć błagań i próśb swojej ofiary, by oszczędziła ją i jej nienarodzone dziecko. Atkins odmówiła dalszej współpracy i wówczas oddalono ofertę uwolnienia od procesu, którą teraz złożono Lindzie Kasabian. Ta miała nie brać udziału w morderstwie bezpośrednio, dlatego, jak stwierdził prokurator, było to dla niego do przyjęcia, nie tak, jak w przypadku morderczyni Susan Atkins.

Proces odbył się 15 czerwca 1970 roku. Policja miała już niemal wszystkich podejrzanych, jedynie Watson przebywał w Teksasie i jego ekstradycja do stanu Kalifornia była dłuższą procedurą. Wiele dały zeznania Kasabian. Charles Manson przewodził grupie, która uważała, że wojna rasowa jest nieunikniona. Dopatrywał się jej nadejścia m.in. w utworach Beatlesów. Wierzył, że wojnę tę przeżyj tylko jego „rodzina”. Manson chciał być znanym piosenkarzem i przez pewien czas wiele wskazywało na to, że jego dążenia umożliwi Terry Melcher, właściciel domu, w którym zginęła Sharon. Melcher jednak wycofał się z projektu, co rozzłościło Mansona. Manson wymyślił plan, według którego jego grupa miała dokonywać zabójstw, odpowiedzialność za które miała spaść na bojówki czarnoskórych, jak słynne Czarne Pantery. Według wizji psychopaty, czarnoskórzy i tak mieli wygrać tę wojnę, ale być niezdolni do kierowania światem i wówczas zwróciliby się do niego, by kierował światem. Kiedy udał się do Cielo Drive, gdzie mieszkali Polańscy, wiedział, że Melcher już tam nie mieszka, ale wedle jego myślenia dom tam stojący reprezentował jego odrzucenie ze świata show biznesu. W zemście nakazał poddanym sobie członkom swojej grupy zabić wszystkich, którzy byli w domu, sam zaś pozostał w ich „obozie”.

Sharon Tate

Kiedy grupa przechodziła przez ogrodzenie, widział ich opuszczający dom Steven Parent. Watson zatrzymał jego wóz. Parent obiecywał, że nie powie nikomu o tym, co widział, ale Watson strzelił do niego 4 razy i poderżnął mu gardło. Watson kazał Kasabian zostać na zewnątrz i pilnować, czy nikt nie zbliża się do domu. Swoje ofiary zebrali w pokoju dziennym i kazali im położyć się na brzuchach. Jay Sebring błagał Watsona, by ten nie krzywdził Sharon, bo ta oczekuje dziecka. Watson natychmiast zastrzelił Sebringa. Frykowski i Folger próbowali uciec, każde w inną stronę, wybiegając na trawnik. jednak nie udało im się i zostali zabici. Sharon błagała o darowanie życia jej dziecku. Miała zaoferować, by porwali ją i by po porodzie zamordowali, ale oszczędzili maleństwo. Atkins miała odpowiedzieć jej wyzwiskami, mówiąc o braku litości dla niej i dziecka. Atkins i Watson zadźgali wówczas nożem bezbronną Sharon. Jej krwią napisali na drzwiach wejściowych słowo „świnia”. Po północy opuścili miejsce zbrodni i udali się do Mansona.

Oskarżonych uznano winnymi i skazano na karę śmierci 29 marca 1971 roku. Oddzielnie skazano Watsona, miało to miejsce 21 października 1971 (także na karę śmierci). Ich kary po zmianach prawnych w Kalifornii zamieniono na dożywocie. Manson, Watson, Atkins, Krenwinkel i Van Houten pozostają w więzieniu, choć wielokrotnie ubiegali się o ułaskawienie.

Na początku lat 80. Stephen Kay, jeden z oskarżycieli w sprawie, otrzymał wiadomość, że Leslie Van Houten udało się zebrać niemal 900 podpisów pod petycją o jej ułaskawienie. Skontaktował się z Doris Tate, która wiedziała, że może zdobyć o wiele więcej, by mordercy nigdy nie wyszli na wolność. Razem wszczęli kampanię w mediach, dzięki której zebrali aż 350 tysięcy podpisów przeciw wnioskowi Van Houten. Tak zaczęła się wielka działalność matki zamordowanej Sharon na rzecz ofiar podobnych przestępstw. Dzięki jej wysiłkom żaden z tych morderców nie opuścił więzienia. Doris Tate udało się także nieść pomoc innym skrzywdzonym w podobny sposób i usilnie działała na rzecz ulepszenia prawa, by zwyrodnialcy tacy, jak grupa Mansona, nie byli bezkarni. Pani Tate wykazała się wielką odwagą, bo przez lata udaremniła wnioski o ułaskawienie Mansona, także stojąc z nim twarzą w twarz. Mówiła, że reprezentuje Sharon, która nie może mieć kolejnej szansy.

Doris Tate tuż przed śmiercią z powodu guza mózgu w 1992 roku została odznaczona przez prezydenta Busha. Jej działania kontynuowała jej najmłodsza córka, Patti, aż do swojej śmierci na raka piersi w 2000 roku. Od tamtej pory sprawy prowadzi starsza Debra Tate. Paul Tate był mniej aktywny publicznie, choć zawsze angażował się w procesy i bezpośrednio oponował przeciw ułaskawieniu Mansona i jego grupy. Zmarł w maju 2005 roku.

Roman Polański w 1979 pokazał światu swój dramat „Tess” z Nastassją Kinski w roli tytułowej. Film dedykował swojej zmarłej dekadę wcześniej żonie. To Sharon miała przeczytać powieść „Tess d’Urbervilles”, sugerując mężowi, że byłby to świetny materiał na film. Biorąc pod uwagę wcześniejsze trafne sugestie aktorki na planie „Dziecka Rosemary”, Sharon Tate niewątpliwie miała unikalny zmysł filmowca. Kto wie, jaka przyszłość czekałaby ją, gdyby nie tak okrutna, przedwczesna śmierć.

(Visited 17 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>