Karolina Łachmacka

Rita Hayworth

Rita Hayworth
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Amerykańska aktorka filmowa, znana ze swojej wielkiej urody, talentu tanecznego i burzliwego życia prywatnego. W latach 40. stała się symbolem seksu, nazywana „The Love Goddes”, czyli „Boginią Miłości”. Jej najsławniejszą rolą filmową pozostaje klasyczny film noir Gilda” (1946) z Ritą w roli tytułowej.

Margarita Carmen Cansino urodziła się 17 października 1918 roku na Brooklynie w Nowym Jorku. Jej ojciec, Hiszpan Eduardo Cansino, był nauczycielem flamenco, a matka, Amerykanka angielsko-irlandzkiego pochodzenia, tancerka w rewii Ziegfelda, Volga Haworth.

Rita debiutowała już jako sześcioletnia dziewczynka, tańcząc ze swoimi rodzicami. Eduardo Cansino niegdyś tańczył w klubach w Kalifornii oraz w meksykańskiej Tijuanie w parze ze swoją siostrą Elisą, potem zastąpiła ją jego córka Rita. Mając 16 lat Rita przyciągnęła uwagę poszukiwaczy filmowych talentów i w 1935 roku podpisała kontrakt z Fox Studios, występując przede wszystkim w małych rólkach.

Fox nie zdecydował się przedłużyć jej kontraktu i do 1937 roku Rita Cansino pracowała dla różnych wytwórni, aż podpisała kontrakt z Columbia Pictures. W Columbii stała się Ritą Hayworth i po 2 latach mniejszych ról zachwyciła rolą w „Tylko aniołowie mają skrzydła” (1940) Howarda Hawksa u boku Cary Granta. Zainteresowały się też nią inne studia i w 1940 roku wypożyczono ją do MGM, gdzie zagrała w „Susan i Bóg” (1940) Cukora z Joan Crawford, a także do Warner Bros., gdzie w komedii „Rudowłosa” (1941) wystąpiła z Jamesem Cagneyem i Olivią de Havilland. Do Foxa wypożyczono ją do „Krwi na piasku” (1941) Roubena Mamouliana z Tyrone’em Powerem, gdzie zagrała czarny charakter i zdobyła prawdziwy rozgłos. To na potrzeby tego filmu jej ciemne, brązowe włosy przemalowano na rudy. Ten kolor stał się jej znakiem firmowym.

Popularność Rity wzrosła jeszcze bardziej, kiedy „Life” w 1941 zamieścił jej zdjęcie w seksownej, koronkowej nocnej koszuli na jej własnym łóżku. Ten numer „Life” sprzedał się w ilości ponad 5 milionów egzemplarzy, a zdjęcie stało się jednym z najpopularniejszych pin-ups wśród żołnierzy II wojny światowej. Rita stała się największą gwiazdą Columbii, szczególnie po odejściu Jean Arthur. Szef wytwórni, Harry Cohn, po sukcesie Rity w nakręconym dla Foxa filmie „Historia jednego fraka” (1942) z Charlesem Boyerem, zdecydował się więcej nie wypożyczać swojej gwiazdy.

Rita stała się jeszcze bardziej rozchwytywana po roli w musicalach „Marzenia o karierze” (1941) i „Moja najmilsza” (1942). W obu tańczyła z Fredem Astaire, który w swojej autobiografii nazwał ją swoją ulubioną partnerką taneczną. W „My Gal Sal” (1942) Rita wystąpiła z Victorem Mature. W 1944 roku aktorka partnerowała Gene’owi Kelly w świetnym musicalu Columbii, zrealizowanej w technikolorze „Modelce”.

W 1946 roku na ekranach pojawiła się „Gilda” Charlesa Vidora, klasyczny dziś czarno-biały film noir z udziałem Rity oraz Glenna Forda. Scena, w której Gilda ściąga z dłoni rękawiczkę zaliczana jest dzisiaj do najbardziej klasycznych w dziejach kina.

Taniec Rity Hayworth był jej największą wizytówką. Ludzie kochali oglądać ją w tańcu, dlatego jej filmy, nawet te, które były zwykłymi dramatami bez musicalowego podtekstu, zawierały przynajmniej jeden numer taneczny w wykonaniu aktorki. Kiedy Rita tańczyła sambę na potrzeby „Dziś w nocy i każdej nocy” (1945), była w ciąży z pierwszą córką, owocem małżeństwa z Orsonem Wellesem, Rebeccą.

Jedną z najbardziej cenionych przez krytykę ról Rity jest Elsa Bannister wDamie z Szanghaju” (1947) w reżyserii jej ówczesnego męża, Orsona Wellesa. Film zrobił klapę w box office, a Rita i Orson niebawem się rozwiedli. W tym filmie włosy Rity są krótkie i przemalowane na blond, co nie spodobało się widowni, przyzwyczajonej do długich, rudych loków aktorki. Zmiana wizerunku nie została uzgodniona z Harry Cohnem, który był wściekły, kiedy się dowiedział. „Miłość Carmen” (1948) była wyprodukowana nie tylko przez Columbię, ale też przez nowopowstałą firmę producencką Rity, Beckworth Corporation (nazwa była połączeniem imienia jej córki i jej nazwiska). Film był ogromnym hitem kasowym, a Rita czerpała zyski aż do 1955 roku, kiedy musiała rozwiązać firmę, by spłacić długi wobec Columbii.

W 1948 roku Rita poślubiła Ali Khana, pakistańskiego księcia, i na 4 lata wycofała się z branży filmowej. Rolę Marii Vargas, graną przez Avę Gardner w „Bosonogiej contessie”, Joseph L. Mankiewicz miał wzorować na samej Ricie. Z tego związku aktorka ma córkę, księżniczkę Yasmin Agę Khan. Z mężem rozwiodła się w 1953 roku.

Po rozpadzie małżeństwa Rita wróciła do Hollywood, gdzie zagrała w „Przygodzie na Trynidadzie” (1952) z Glennem Fordem. W 1953 roku w technikolorze zagrała tytułową Salome, partnerując Charlesowi Laughtonowi i Stewartowi Grangerowi. Zagrała też w „Panna Sadie Thompson” (1953) z Jose Ferrerem, historii przenoszonej na ekran jako film niemy z Glorią Swanson, a potem Joan Crawford w dźwięku w 1932. W „Kumplu Joey’m” (1957), jej ostatnim musicalu, zagrała z Kim Novak i Frankiem Sinatrą. Po poślubieniu Dicka Haymesa znów zwolniła tempo pracy, ale po rozwodzie na powrót pojawiała się na planie coraz częściej. Po zagraniu w „Ogniu pod pokładem” (1957) z Robertem Mitchumem i Jackiem Lemmonem, aktorka definitywnie pożegnała się z Columbią. W 1958 roku Rita zagrała w Osobnych stolikach w gwiazdorskiej obsadzie (Deborah Kerr, Burt Lancaster, David Niven, Wendy Hiller). W „Drodze do Cordury” (1959) wystąpiła z Gary Cooperem, a w „Sprawie na pierwszą stronę” (1959) z Anthony Franciosą. Jej ostatnia rola to pani De La Plata w „Gniewie Bożym” (1972). Jej ostatnim mężem był James Hill.

Karierę Rity przerwała bardzo wcześnie choroba Alzheimera, której objawy wykazywała już od 1960 roku, mając zaledwie 42 lata. Nie zdiagnozowano jej jednak aż do 1980 roku, więc przez niemal dwie dekady choroba pozostawała niezdiagnozowaną i nie udzielono aktorce odpowiedniej pomocy medycznej, która zahamowałaby postęp choroby. Ostatnie lata życia spędziła w apartamencie w Nowym Jorku. Rita zmarła 14 maja 1987 roku w wieku 68 lat. Do końca opiekowała się nią córka, Yasmin. Aktorka pochowana jest na cmentarzu Świętego Krzyża w Culver City w Kalifornii. Jej córka zaangażowała się w zbieranie funduszy dla fundacji wspierających chorych na Alzheimera.

(Visited 20 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>