Mariusz Czernic

Philip Seymour Hoffman

Philip Seymour Hoffman
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Philip Seymour Hoffman (1967-2014) wciąż był aktywnym aktorem, który najlepsze role być może miał dopiero przed sobą. Tym bardziej poruszająca jest jego śmierć, tym większa wydaje się strata dla kina. Ze względu na charakterystyczny wygląd obsadzany często w określonym typie ról – postaci nieco nerwowej, budzącej wątpliwości natury moralnej. Tak więc, jego śmierć może oznaczać, że umarł także pewien typ postaci pojawiającej się regularnie w amerykańskich filmach.

W 2006 roku Hoffman został obsypany nagrodami, m.in. Oscarem, Złotym Globem i BAFTĄ, za rolę cynicznego pisarza Trumana Capote’a. To była główna rola, ale najczęściej był obsadzany na drugim planie. Stał się ulubionym aktorem Paula Thomasa Andersona – zagrał w jego pięciu filmach: Sydney (1996) Boogie Nights (1997), Magnolia (1999), Lewy sercowy (2002) i Mistrz (2012). Czyli zagrał w jego wszystkich filmach kinowych, z wyjątkiem Aż poleje się krew (2007). Był przekonujący w rolach bardzo zróżnicowanych: jako bezradna ofiara w Czerwonym smoku (2002), maniakalny morderca w Mission Impossible III (2006) lub też dobroduszny ksiądz w filmie Wątpliwość (2008).

Od wielu lat Hoffman przyjaźnił się z twórcą filmów reklamowych, Bennettem Millerem. Gdy przygotowywał on swój fabularny debiut, biografię Trumana Capote’a, namówił Hoffmana na zagranie tytułowej postaci. Aktor z początku stanowczo odmówił, nie widział siebie w tej roli, nie pasował do niej także wizualnie (był wysoki i dobrze zbudowany, a Capote wręcz przeciwnie). W końcu dał się namówić, a przygotowania do roli były męczące – dość długo zastanawiał się w jaki sposób uwiarygodnić tę postać i nie popaść w przesadę. Liczne nagrody wskazują, że podołał wyzwaniu. Do końca życia bardzo starannie dobierał role i stał się aktorem rozchwytywanym oraz cenionym przez krytyków, współpracowników i publiczność. Niestety, miał także swoje wady i nałogi – należały do nich narkotyki, które ostatecznie doprowadziły do jego śmierci.

Rola Trumana Capote’a wiązała się z ryzykiem, które jednak opłaciło się i przyniosło liczne profity. Aby odnieść sukces Hoffman musiał ryzykować tak jak bohater jednego z jego najsłynniejszych filmów, Owning Mahowny (2003), którego twórcą był Anglik polskiego pochodzenia, Richard Kwietniowski. Rola nałogowego hazardzisty, który zdefraudował miliony dolarów, ujawniła w pełni charyzmę i talent aktora, a w recenzjach zaczęto go porównywać z Marlonem Brando i Paulem Newmanem. W jego filmografii znajdują się pozycje zrealizowane przez ambitnych filmowców, takich jak: bracia Coen (Big Lebowski, 1998), Spike Lee (25. godzina, 2002) i Sidney Lumet (Nim diabeł dowie się, że nie żyjesz, 2007), ale również produkcje typowo komercyjne (Mission Impossible III, sequele Igrzysk śmierci). Potrafił zagrać postać skomplikowaną psychologicznie, ale i groteskową, przerysowaną.

Nawet gdy wcielał się w postać drugoplanową zwracał większą uwagę niż gwiazdy formatu Toma Hanksa, czego najlepszym przykładem jest film Wojna Charliego Wilsona (2007, reż. Mike Nichols). W ciągu najbliższych miesięcy (lub lat) zobaczymy go jeszcze na dużym ekranie, bo na premierę czeka dwuczęściowy finał Igrzysk śmierci, w którym zagrał postać rebelianta walczącego przeciwko Kapitolowi. Do zakończenia pracy nad tą produkcją zostało mu tak mało dni zdjęciowych, że na pewno nie zostanie zastąpiony przez innego aktora.

Philip Seymour Hoffman aa

(Visited 24 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>