Karolina Łachmacka

Olive Borden

Olive Borden
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Amerykańska aktorka filmowa, gwiazda kina niemego, znana ze swojej wielkiej urody. Często nazywana najpiękniejszą aktorką ery kina niemego.

Urodziła się 14 lipca 1906 roku w Richmond w stanie Virginia. Wbrew temu, co podaje większość źródeł, jej prawdziwe nazwisko to nie Sybil Tinkle. Całe zamieszanie bierze się stąd, że istniała kobieta o takim nazwisku, ponoć podobna do aktorki, która miała zmienić nazwisko na Olive Borden. W gazetach pojawiła się potem informacja, że jej brat zginął w wypadku samochodowym. Jednak aktorka Olive Borden, o której jest ta notka, nie miała rodzeństwa.

Kiedy Olive miała 14 miesięcy, zmarł jej ojciec. Jej matka posłała dziewczynkę do katolickiej szkoły w Baltimore w Maryland. Jak wiele dziewcząt w jej wieku nastoletnia Olive marzyła o karierze w Hollywood i w 1922 roku namówiła matkę, by przeniosły się tam i by mogła spróbować szczęścia. Na miejscu matka Olive, Sibbie, otworzyła ciastkarnię, ale interes nie wypalił i zamknęła ją po pół roku. 17-letnią Olive odkrył agent do wyszukiwania talentów i została ona jedną z piękności w strojach kąpielowych u Macka Sennetta. W 1924 debiutowała filmem krótkometrażowym „Neck and Neck„. Podpisała kontrakt z Halem Roachem i wystąpiła w wielu innych krótkometrażówkach. Jej debiut pełnometrażowy to „The Dreesmaker From Paris” (1925). W grudniu 1925 podpisała pięcioletni kontrakt z Foxem. W 1926 powierzono jej główną rolę w westernie „Trzech złych ludzi” młodego reżysera, Johna Forda. Ten film uczynił ją wielką gwiazdą.

Na planie wyżej wymienionego filmu Olive poznała George’a O’Briena, z którym wdała się w poważny romans. Zagrali razem także w „Fig Leaves” (1926). Jej związek z O’Brienem był mocno nagłośniony, a sama aktorka była bohaterką licznych prasowych artykułów. Stała się idolką mas, a jej znakiem rozpoznawczym, unikalnym wśród innych aktorek, były naturalne kruczoczarne włosy. Olive zarabiała 1500 dolarów tygodniowo, co czyniło ją jedną z najlepiej zarabiających gwiazd ekranu. Niestety, aktorka zdawała się nie szanować pieniędzy i bardzo szybko je trwoniła.

Olive mieszkała w luksusowym domu w Beverly Hills ze swoją matką. Miała osobistą służącą, która podróżowała z nią dosłownie wszędzie. Pod domem aktorki całą dobę czuwała limuzyna na wypadek, gdyby Olive miała coś niespodziewanego do załatwienia choćby w środku nocy. Ponieważ stała się kapryśna, Fox za karę już w 1927 uciął jej wynagrodzenie. Aktorka bez zastanowienia, w geście protestu, porzuciła kręcenie filmów na pół roku. Niestety, szybko odkryła, że nie stać jej na prowadzenie tak wystawnego życia, jak dotychczas. Trudno jednak znieść degradację z luksusu do „normalności”. Musiała przeprowadzić się do skromniejszej posiadłości w Malibu.

W 1928 Columbia zaoferowała jej kontrakt i Olive miała zagrać w wysokobudżetowych produkcjach. Wystąpiła w „Dziewiczych ustach” (1928), „Zakochanych grzesznikach” (1928), „Wojnie gangów” (1929), czy „Weselnych dzwonach” (1929). Columbia zwolniła ją jednak i Olive pracowała dla różnych innych wytwórni, m.in. dla Paramountu, czy RKO. Nadeszło kino dźwiękowe i Olive miała problemy z dykcją, więc pobierała regularnie lekcje wymowy. W 1929 rozpadł się jej osławiony związek z George’em O’Brienem.

Nie mogąc znaleźć odpowiadającej jej pracy w filmie, aktorka przeniosła się do Nowego Jorku i pracowała w teatrze. 23 marca 1931 roku wyszła za Theodore’a Spectora, agenta nieruchomościami. Rozstali się już rok później bo mąż nalegał, by piękna żona porzuciła aktorstwo. W listopadzie 1932 roku małżeństwo zostało anulowane, ponieważ Olive odkryła, że Spector poślubiając ją nie miał legalnego rozwodu z poprzednią żoną.

Ostatni film Olive Borden nakręciła w 1934 roku („Chloe, Love Is Calling For You”). Miała krótki romans z reżyserem Marshallem Neilanem. W 1934 aktorka poślubiła elektryka, Johna Moellera. Para mieszkała na Long Island w apartamencie ojca Johna. Para nie miała dzieci; rozwiedli się w 1941 roku. W międzyczasie aktorka popadła w alkoholizm.

Olive w czasie II wojny światowej pracowała jako pomoc pielęgniarki. Zarabiała zaledwie 12,5 dolara tygodniowo. Po wojnie zamieszkała w ośrodku dla ubogich kobiet, Sunshine Mission. Na początku 1947 uciekła z ośrodka. Znaleziono ją 3 miesiące później w jakimś obskurnym motelu. Olive wróciła do Sunshine Mission, ale cierpiała na różne choroby, wyniszczona chorobą alkoholową. 1 października 1947 roku zmarła na ostre zapalenie płuc. Miała zaledwie 41 lat. Jest pochowana na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale w Kalifornii. Jej matka zmarła w 1959 roku, w wieku 75 lat.

(Visited 13 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>