Karolina Łachmacka

Norma Talmadge

Norma Talmadge
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Jedna z największych gwiazd niemego kina. Jej pozycja amerykańskiej idolki utrzymywała się przez ponad dekadę. Najpopularniejsza była w połowie lat 20. ubiegłego wieku. Jej najpopularniejszy film to „Smilin’ Through” (1922), jednak Norma znana jest też ze współpracy z cenionym reżyserem Frankiem Borzage przy filmach „Sekrety” (1924) i „The Lady” (1925). Jej młodsze siostry, Constance Talmadge i Natalie Talmadge, także zostały gwiazdami filmowymi.

Norma poślubiła milionera i producenta filmowego Josepha Schnecka i w 1922 roku przeniosła się do Hollywood. Specjalistka w dziedzinie melodramatu, Norma w erze burzliwych lat 20. była gwiazdą, na której wzorowały się kobiety i której pożądali mężczyźni. Była jedną z tych, których kariera skończyła się wraz z erą dźwięku. Norma nakręciła dwa filmy dźwiękowe, które zrobiły klapę. Przeszła na emeryturę jako bardzo majętna kobieta. Choć dziś niewielu pamięta jej nazwisko, we współczesnych sobie czasach nazwisko Talmadge znaczyło bardzo wiele.

Urodziła się 26 maja 1897 roku w Niagara Falls. Jej ojciec Fred był nałogowym alkoholikiem, a matka, Margaret, zwana Peg, kobietą przebojową i niesamowicie dowcipną. Dzieciństwo upłynęło Normie pod znakiem ubóstwa. Pewnego świątecznego ranka Fred wyszedł do sklepu po chleb, lecz nigdy nie wrócił. Opuścił rodzinę, pozostawiając Peg i trzy córki samym sobie. Peg robiła wszystko, by utrzymać siebie i dzieci. Sprzedała pralkę i kosmetyki, uczyła malarstwa i wynajmowała pokoje w swoim mieszkaniu.

Norma uczęszczała do Erasmus High School w Nowym Jorku. Pewnego dnia, po powrocie ze szkoły, opowiedziała matce o swojej koleżance z klasy, która pracowała jako modelka w specjalnych „śpiewanych” filmikach emitowanych wówczas w kinach przed właściwymi seansami filmów. Peg znalazła odpowiedniego fotografa. Początkowo Norma nie spodobała się mu, jednak ostatecznie ją zatrudnił. Po obejrzeniu „debiutu” córki Norma zadecydowała, że ta powinna spróbować swoich sił w filmie. Namówiła do tego także dwie pozostałe córki, Natalie i Constance. Uświadomiła im, że może to być źródłem dobrego zarobku, a pieniądze można dobrze zainwestować. Choć żadna z sióstr nie marzyła o karierze aktorki, posłusznie posłuchały matki.

Norma, najstarsza i najpiękniejsza z trzech sióstr, wyruszyła z matką do Vitagraph Studios we Flatbush, Nowy Jork. Osoba odpowiedzialna za casting odesłała Normę z kwitkiem, ale poprawiająca scenariusze Breta Breuill zwróciła na nią uwagę i załatwiła jej rólkę dziewczyny całującej się pod przykryciem w filmie „The Household Pest” (1909). Dzięki pomocy Brety, Norma zagrała w ciągu dwóch lat epizody w ponad 100 filmach. W końcu podpisała kontrakt, otrzymując 25 dolarów tygodniowo. Wystąpiła w „In Neighboring Kingdoms” (1910) obok komika Johna Bunny’ego. Przełomem okazała się „Opowieść o dwóch miastach”, gdzie Norma zagrała idącą na gilotynę szwaczkę Mimi. Z pomocą gwiazdy tego filmu, Maurice’a Costello, jej aktorstwo bardzo się rozwinęło. Grała różnorodne role, a do 1913 wyraźnie stała się główną siłą napędową wytwórni.

Pozycja młodej aktorki umocniła się po udziale w filmie „The Battle Cry of Peace” (1915). Peg stwierdziła, że jej córka jest warta o wiele więcej, więc podpisano umowę z National Pictures Company na 8 filmów z 400 dolarami tygodniowo. W ciągu pięciu lat, które spędziła w Vitagraph nakręciła ponad 250 filmów.

W sierpniu panie Talmadge ruszyły do Kalifornii, gdzie Norma zagrała w „Captivating Mary Carstairs” (1915). Film okazał się fiaskiem. Kręcono go za marne pieniądze. Stroje były tanie i tandetne, jak i cała reszta. Po klapie tego filmu całe studio po prostu splajtowało. Peg nie dała za wygraną i posłała Normę do samego D.W. Griffitha („Narodziny narodu”). Reżyser podpisał z nią kontrakt. Przez 8 miesięcy wystąpiła w aż 7 filmach. W tej samej wytwórni znalazła zatrudnienie także jej siostra Constance.

Po zakończeniu kontraktu panie Talmadge wróciły do Nowego Jorku. Na jednym z przyjęć Norma poznała broadwayowskiego i filmowego producenta z aspiracjami, Josepha Schencka. Mając 23 lata poślubiła go. Norma nazywała o wiele starszego męża „Tatuśkiem”. Schenck we współpracy z Peg, kierował sprawami Normy.

W 1917 Schenck stworzył Norma Talmadge Film Corporation. Chciał dla swojej żony kręcić filmy wystawne, pełne przepychu i zwracające uwagę. W miarę upływu czasu każda kobieta w Stanach marzyła, by stać się Normą Talmadge choć na jeden dzień.

Schenck otworzył w Nowym Jorku studio. Na pierwszym piętrze mieściła się wytwórnia Normy. Na drugim zaś Constance Talmadge Film Corporation, gdzie kręceniem komedii zajmowała się jej młodsza siostra. Natalie Talmadge była głównie sekretarką, która czasami grywała małe rólki. Do studia z wodewilu przybył Buster Keaton, który niebawem poślubił Natalie.

Pierwszy film Normy dla tego studia to „Panthea” (1917). Asystentem reżysera był sam Erich von Stroheim. Niestety, nie zachowała się ani jedna kopia filmu. Nakręciła wiele innych filmów, miała też własną kolumnę w prestiżowym magazynie „Photoplay”, gdzie pisała o modzie.

Z filmem Norma pożegnała się bez żalu. Utrzymywała bardzo dobre kontakty z siostrami. W Hollywood miała wielu przyjaciół. W 1923 ogłoszono, że Norma jest numerem jeden w tegorocznym box office. O jej możliwościach pisano, że „nikt nie potrafi tak pięknie cierpieć na ekranie, jak Norma Talmadge”.

W 1926 Norma zagrała w „Damie kameliowej”. Na planie poznała Gilberta Rolanda i zakochała się. Poprosiła Schencka o rozwód, ten jednak nie był na to gotowy. Norma opuściła go, ale Schenck dalej obsadzał Rolanda u jej boku wiedząc, że ta para podoba się publiczności i przynosi zyski.

Era dźwięku była swego rodzaju wyrokiem dla Normy. Jej głos był ponoć tragiczny. Mówi się, że jego brzmienie stało się inspiracją do stworzenia postaci Liny Lamont w „Deszczowej piosence” (1952), gdzie rewelacyjnie gra ją Jean Hagen. Świadoma tej wielkiej wady, Norma dała sobie spokój z kinem.

Emerytura stała się swego rodzaju wyzwoleniem dla Normy. Po zakończeniu kariery, kiedy grupa wielbicieli zaatakowała ją prosząc o autograf, z uśmiechem odparła: „Dajcie mi spokój, już was nie potrzebuję”. Norma była w związku z Rolandem, ale ponieważ aktor był od niej o 12 lat młodszy, nie zdecydowała się na legalizację tej zażyłości w obawie, że zostanie porzucona. Peg zachorowała w 1931, a dwa lata później zmarła.

Niebawem Norma związała się z przyjacielem Schencka od stolika pokerowego, George’em Jesselem. Kiedy Schenck w końcu dał jej rozwód, poślubiła Jessela. Mimo rozwodu, Joe pozostał doradcą i przyjacielem rodziny. W 1939 rozwiodła się z Jesselem.

Choć miała kolejnego męża, nie czuła się szczęśliwa. Cierpiała na artretyzm i zażywała mnóstwo środków przeciwbólowych. Zmarła na wskutek wylewu, dokładnie w Wigilię Bożego Narodzenia 1957 roku. Miała 64 lata.

(Visited 16 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>