Karolina Łachmacka

Natalie Wood

Natalie Wood
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Amerykańska gwiazda filmowa, jedna z najlepszych aktorek hollywoodzkich. Jej życie zakończyło się zanim jeszcze zdążyła dać kinematografii swoje największe zdolności. Na ekranie pojawiła się w wieku 5 lat i udało jej się późniejszymi czasy pomyślnie przejść z ról dziecka do ról dorosłych kobiet. Do 25. roku życia Natalie Wood była aż trzykrotnie nominowana do Oscara, co czyni ją swego rodzaju rekordzistką. Niestety, nigdy nie otrzymała statuetki.

Naprawdę nazywała się Natalia Nikolaevna Zakharenko i była córką dwójki Rosjan, którzy emigrowali do Stanów. Przyszła na świat w San Fransisco, 20.07.1938 roku, ale tuż po jej narodzinach rodzina przeniosła się, najpierw do Sonoma County, a potem do Santa Rosa w Kalifornii. Mała dziewczynka wpadła w oko filmowcom, którzy kręcili właśnie film w Santa Rosa. Matka Natalie bardzo chciała, by ta zrobiła karierę, więc rodzina przeniosła się do Los Angeles. Jako 4-latka występowała pod nazwiskiem Natasha Gurdin. Matka Natalie uczyniła jej życie nie najłatwiejszym, kierowana chęcią uczynienia córki wielką gwiazdą filmową. Jej ojciec jest przez niektórych biografów aktorki opisywany jako alkoholik.

7-letnia Natalie wystąpiła w filmie „Na zawsze” (1946), partnerując laureatom Oscarów, Claudette Colbert i Orsonowi Wellesowi. Welles powiedział, że mimo młodego wieku dziewczynka wykazywała się ogromnym profesjonalizmem, a jej talent był wręcz powalający. Jej rola w „Cudzie na 34 ulicy” (1938) uplasowała ją w czołówce dziecięcych gwiazd Hollywood. Jako dziecko wystąpiła w ponad 20 filmach, grając obok Bette Davis, Jamesa Stewarta, czy Binga Crosby. Jej młodsza siostra, Lana Wood, także zajęła się zawodem aktorki, była nawet dziewczyną Bonda, ale nigdy nie zrobiła tak wielkiej kariery, jak starsza Natalie. Inna siostra Natalie nosi imię Olga.

W przeciwieństwie do innych sławnych dziecięcych gwiazd, jak Shirley Temple czy Margaret O’Brien, Natalie udało się zawojować Hollywood także jako aktorka grająca poważne, dorosłe role. W 1955 roku zaledwie 16-letnia aktorka zagrała w dramacie Buntownik bez powodu” Nicholasa Raya z Jamesem Deanem. Otrzymała za tę kreację pierwszą nominację do Oscara, dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Na planie nawiązała głośny romans z reżyserem, starszym od niej o 27 lat. W 1956 roku u boku Johna Wayne’a zagrała niewielką, ale pamiętną rolę w Poszukiwaczach” Johna Forda (Lana wystąpiła w tej samej roli, grając postać Natalie jako dziecko). Tego samego roku wystąpiła w kryminale „Płacz w nocy”. W 1955 roku Natalie ukończyła Van Nuys High School.

Wizerunek miłej dziewczyny, jaki próbowano jej narzucić, nie podobał się aktorce. W filmie „Wojenna miłość” (1958) partnerowała Frankowi Sinatrze, a w „Marjorie Morningstar” (1958) zagrała z Gene’em Kelly i Claire Trevor. Kolejny jej film to „Młodzi i spragnieni” (1960) z Robertem Wagnerem (wówczas jej mężem), George’em Hamiltonem i Susan Kohner. Choć film był kasową klapą, śmiem stwierdzić, że Natalie zagrała w nim jedną z najlepszych ról roku 1960 i jeśli sprawiedliwość istniałaby na tym świecie, to ona powinna była dostać Oscara w tym roku, a nie Elizabeth Taylor za dobrą, ale nie aż tak elektryzującą rolę w „Butterfield 8″ (1960) Daniela Manna.

Film ten pozostaje w cieniu kolejnego obraz z udziałem Natalie, „Wiosenna bujność traw” (1961) w reżyserii Elii Kazana. W dramacie Kazana Natalie stworzyła niezwykle dojrzałą rolę, co jest dość nietypowe jak na co prawda doświadczoną, ale jakże młodą aktorkę. Jej kreacja przyniosła jej nominacje do Oscara, Złotego Globu oraz BAFTA. Tego samego roku na ekrany wszedł musical „West Side Story”, jeden z najbardziej kasowych filmów dekady, który okazał się także wielkim sukcesem artystycznym. Na potrzeby filmu jej głos w piosenkach został zdubbingowany przez Marni Nixon. W nakręconych później filmach, jak „Cyganka” (1962), czy „Wielki wyścig” (1965) piosenki wykonywane na ekranie śpiewane są głosem samej Natalie. Rola Angie Rossini w „Romansie z nieznajomym” (1963) przyniosła Natalie trzecią i ostatnią nominację do Oscara.

Natalie Wood była niewątpliwie wybitną aktorką, ale za swego życia ogromnie niedocenioną, wręcz niesłusznie szykanowaną za swój styl, choć jej filmy zawsze przynosiły ogromne zyski producentom. W 1966 roku przyznano jej „nagrodę” Harvard Lampoon dla najgorszej aktorki i Natalie była pierwszą „laureatką”, która pojawiła się na rozdaniu „trofeów”, odbierając ją osobiście.

W 1965 roku Natalie wystąpiła w „Inside Daisy Clover”. Rok później zagrała tytułową rolę w komedii „Penelope” oraz w bardziej znanym filmie „Przeznaczone do likwidacji”. Mimo powodzenia, Natalie występowała coraz rzadziej. W 1969 roku zagrała w hicie „Bob i Carol i Ted i Alice”. Postanowiła jednak poświęcić się rodzinie. Z Wagnerem rozwiodła się w 1962 roku. W 1969 wyszła za Richarda Gregsona, rok później na świecie pojawiła się ich córka Natasha. Małżeństwo rozpadło się niebawem, a Natalie i Robert Wagner odkryli, że nadal łączy ich głębokie uczucie. Postanowili ponownie stanąć na ślubnym kobiercu, co stało się w 1972 roku. 9 marca 1974 roku Natalie urodziła córkę, Courtney. Natalie okazjonalnie grała w filmach kinowych, za to preferowała udział w produkcjach telewizyjnych. Rola w telewizyjnej wersji Stąd do wieczności zapewniła jej Złoty Glob. Ostatni jej film, „Burza mózgów” (1983) z Christopherem Walkerem, miał premierę już po jej tragicznej śmierci.

Życie prywatne Natalie było na tzw. świeczniku od kiedy tylko z dziecka zaczęła przeobrażać się w kobietę. Ona i Robert Wagner, zwany R.J., byli lubianą i często opisywaną przez prasę parą. Ich pierwsze małżeństwo było krótkie i burzliwe. Oboje mieli nie dochowywać sobie wierności, niektórzy plotkowali, że Natalie opuściła męża, gdy przyłapała go in flagranti z mężczyzną. Jest to niemal na pewno nieprawda, wynikająca raczej z faktu, że osoba młodej, ślicznej aktorki często była wykorzystywana przez Warnerów pod koniec lat 50. do udawanego randkowania z aktorami, których homoseksualizm skrywano (w tym Tab Hunter czy Raymond Burr, choć wielu twierdzi, że Burr naprawdę czuł coś do Natalie). Natalie romansowała często z partnerami na planie. W czasie romansu z Rayem miała też sypiać z Dennisem Hopperem. Związana też była z partnerami z planu, jak Warren Beatty, notoryczny kobieciarz Hollywood lat 60., czy inny gwiazdor, Steve McQueen. Ponowne małżeństwo z Wagnerem było szczęśliwe i Natalie radośnie odnajdywała się w roli żony i matki (R.J. oficjalnie adoptował Natashę, córkę Natalie z małżeństwa z Gregsonem).

We wrześniu i październiku 1981 roku Natalie pracowała w terenie, kręcąc film „Burza mózgów” w Raleigh w Północnej Karolinie. Dalsza część filmu powstała w studiach MGM w Culver City. Po święcie dziękczynienia Natalie, R.J. i partnerujący aktorce Christopher Walken wybrali się na weekend w podróż jachtem „Splendor”, należącym do aktorskiej pary, zakotwiczając się w jaskini Isthmus. Wieczorem Natalie wyszła na pokład, gdzie poślizgnęła się i wpadła do wody. Ktoś słyszał wołanie o pomoc, ale nie było konkretnej reakcji. Śmierć aktorki uznano za „przypadkowe utonięcie”. Stwierdzono, że była ona pod wpływem alkoholu i gdyby nie to, pewnie zdałaby sobie sprawę, że wełniany sweter i płaszcz są na tyle ciężkie, że ciągną ją na dno. Za jej paznokciami znaleziono ślady gumowej powłoki jachtu (musiała próbować chwytać łódź). Miała zaledwie 43 lata.

(Visited 28 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>