Karolina Łachmacka

Myrna Loy

Myrna Loy
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Wielka dama amerykańskiego kina. Zaczynała w filmach niemych, choć sławę zyskała dzięki rewelacyjnym rolom w filmach dźwiękowych lat 30. i 40. Moim prywatnym zdaniem, jedna z największych dam kina, wielka, niedoceniona aktorka, symbol świetności swoich czasów. Poznajcie Myrnę Loy.

Naprawdę nazywała się Myrna Adele Williams i urodziła się 2 sierpnia 1905 roku w Radersburg w Montanie, nieopodal Heleny. Jej ojciec David Franklin Williams, Walijczyk z pochodzenia, zajmował się ranczem, a matka, Adele Mae Johnson studiowała muzykę w American Consevatory of Music w Chicago. Imię dla córki jej ojciec zaczerpnął od jednej ze stacji kolejowych, kiedy przejeżdżał przez nią pociągiem. Jej ojciec był też bankierem i agentem nieruchomości i najmłodszym radnym w historii stanu Montana.

12-letnia Myrna Williams debiutowała w Helena’s Marlow Theater tańcząc do sekwencji z „Rose Dream Operetta”. Po śmierci ojca 13-letnia Myrna przeprowadziła się do Palms, dzielnicy Los Angeles. Była uczennicą Westlake School dla dziewcząt. Uczęszczała też do Venice High School w Venice w stanie Kalifornia, a od 15. roku życia Myrna występowała w lokalnych produkcjach teatralnych. W 1921 roku pozowała dla rzeźbiarza Harry Winebrennera, którego rzeźba „Spiritual” zdobiła dziedziniec Venice High School przez resztę ubiegłego wieku i jest widoczna w pierwszych scenach kultowego musicalu „Grease”. Statua została zabrana po jej zniszczeniu przez wandali. Obecnie pracuje się nad jej naprawieniem i, jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, ma ona z powrotem pojawić się na swoim miejscu wiosną 2009 roku.

Piękną Myrnę zauważyła druga żona Rudolpha Valentino, Natacha Rambova, i zaaranżowała dla niej zdjęcia próbne, które jednak się nie udały i Myrna nie otrzymała żadnej roli. Po serii kolejnych testów wreszcie debiutowała na ekranie, w filmie z Rambovą, zatytułowanym „What Price Beauty?” (1925). Jej skośne oczy zainspirowały twórców kina niemego do obsadzania pięknej dziewczyny w rolach wampów, często egzotycznych. Ten wizerunek miała porzucić z nadejściem ery kina dźwiękowego.

Myrna Loy

Pierwszym filmem dźwiękowym Myrny był „Śpiewak jazzbandu” (1927), gdzie zagrała epizodyczną rolę dziewczyny z chóru. Większe wyzwanie nadeszło wraz z rolą w pierwszym musicalu Warnerów, „The Desert Song” (1929), gdzie imitowała akcent obcokrajowca, ponadto tańczyła i śpiewała. Potem obsadzano ją w serii kolejnych musicali, tym razem nakręconych w technikolorze, m.in. w „Pod teksańskim księżycem” (1930). Niestety, gatunek musicalowy przestał podobać się publiczności bardzo szybko i kariera Myrny zdawała się stanąć w martwym punkcie.

Udało jej się znaleźć zatrudnienie w różnego typu filmach. W 1932 roku partnerowała w komedii „Emma” Clarence’a Browna nominowanej do Oscara Marie Dressler. Tego samego roku wystąpiła w mało znanej wersji „Vanity Fair”, grając Becky Sharp. Zagrała też w „Masce Fu Manchu” (1932). W „Trzynastu kobietach” (1932) partnerowała takim gwiazdom, jak Irene Dunne, Kay Johnson, czy Peg Entwistle. W „Królestwie zwierząt” (1932), mniej znanym filmie George’a Cukora, Myrna zagrała „tą drugą” u boku Leslie Howarda i Ann Harding. „Kochaj mnie dziś” (1933) Roberta Mamouliana było oczywiście muzycznym wehikułem popularności śpiewających aktorów Maurice’a Chevaliera i Jeanette MacDonald. W „Kiedy kobiety się spotykają” (1933) Myrna ponownie grała z Ann Harding, a także gwiazdorem MGM Robertem Montgomery, czy gwiazdą Broadwayu Alice Brady.

Ciężka praca i czekanie opłaciły się. Myrna jeszcze w 1933 zagrała główną rolę obok bożyszcza tłumów, Clarka Gable’a, w „Nocnym locie”, gdzie zagrali też tak wybitni aktorzy, jak Lionel i John Barrymore, oraz pierwsza dama sceny amerykańskiej Helen Hayes. Myrna wspominała, że Clark chciał ją uwieść jak większość swoich partnerek z planu. Pewnego wieczoru wracała z przyjęcia z nim i jego żoną. Clark odprowadził Myrnę do drzwi jej domu i pocałował ją, ale ona odrzuciła jego zaloty, bo przeciwnie, niż większość kobiet tego świata, nie czuła do Clarka pociągu. Myrna wspominała, że Gable przez długi czas ignorował ją, chcąc jej wymierzyć swego rodzaju karę. Dopiero po jakimś czasie zostali przyjaciółmi, i przyjaźń ta trwała aż do śmierci aktora.

W 1934 roku premierę miał pierwszy wielki hit z udziałem Myrny, który uczynił z niej gwiazdę. „Wielki gracz” (1934) W.S. Van Dyke’a zdobył Oscara i przyciągnął do kin tłumy widzów. Myrna zagrała ponownie z Gable’em, oraz, po raz pierwszy, z Williamem Powellem, który miał zostać jej najpopularniejszym partnerem ekranowym. Jeszcze w 1934 roku Myrna, Gable i Elizabeth Allan zagrali w „Ludziach w bieli”, jednym z ostatnich filmów w karierze polskiego reżysera na emigracji, Ryszarda Bolesławskiego. Historia opowiadała o lekarzu (Gable), który ma narzeczoną (Loy), jednak mimo uczucia, jakie oboje do siebie żywią, ona nie rozumie jego pracy i poświęcenia, jakie w nią wkłada. Gable romansuje więc z pielęgniarką (Allan), która zachodzi w ciążę i decyduje się na aborcję. Przed śmiercią po nieudanym zabiegu prosi narzeczoną kochanka, by ta mu wybaczyła. Na planie Myrna cały czas miała „karę” od Gable’a, który nie odzywał się do niej i traktował jak powietrze. Skupił się natomiast na znajomości z 25-letnią Elizabeth Allan, którą rozpieszczał na planie, codziennie przynosząc jej ciasteczka. Cały plan zdjęciowy wiedział o romansie Gable’a i Allan, choć ten trwał niedługo, bo o całej sprawie dowiedział się mąż aktorki, pozostawiony w słodkiej niewiedzy w Wielkiej Brytanii.

Myrna Loy

MGM szykowało ekranizację filmu na podstawie powieści Dashiella Hammetta o „człowieku-cieniu”, czyli „The Thin Man”. Film powstał w 1934 roku, w mniej niż dwa tygodnie, gdyż w zamierzeniu miał być filmem klasy B. L.B. Mayer nie chciał powierzyć roli Nory Myrnie Loy, twierdząc, że do niej nie pasuje. Jednak uparł się reżyser, W.S. Van Dyke, który chciał widzieć w rolach głównych koniecznie Williama Powella i Loy. By przetestować Loy, na jednym z przyjęć wepchnął ją w sukni wieczorowej do basenu, niby przypadkiem, i obserwował reakcję. Myrna wyszła z basenu z typową sobie klasą, nie robiąc przy tym awantury, ale pokazując jedyne w swoim rodzaju poczucie humoru. Tego oczekiwał reżyser. Postawił na swoim. Niespodziewanie pierwsze pokazy filmu pokazały, że podoba on się publiczności, a także krytyce. MGM szybko zmieniło jego status i rozpowszechniło w ramach dystrybucji. „Pościg za cieniem” (bo tak brzmi polski tytuł filmu) stał się filmem kultowym i pierwszym z całej serii o kryminalnych przygodach dowcipnego i błyskotliwego detektywa Nicka Charlesa i jego równie sympatycznej żony. „Pościg za cieniem” nominowano do Oscara 1935 w 4 kategoriach, w tym jako najlepszy film roku oraz dla najlepszego aktora. Ku oburzeniu krytyki i publiczności, zabrakło nominacji dla Myrny Loy. Ludzie pisali mnóstwo listów, bo wśród nominowanych nie było też Bette Davis za „W niewoli uczuć”. Davis zajęła się kampanią, która miała na celu wypromowanie jej i w końcu dopisano jej nazwisko do nominacji, jednak Myrna nie zajmowała się niczym takim i jej niestety, zresztą niesłusznie, nie dopisano. Moim zdaniem jeśli ktoś miał w tym roku odejść z Oscarem dla najlepszej aktorki, to zdecydowanie rok 1934 należał do Myrny Loy!

Z Williamem Powellem Myrna miała zagrać łącznie w 14 filmach, nie tylko w rolach Nicka i Nory Charlesów. W 1935 aktorka odpoczęła i na ekranie nie pojawił się żaden jej film. W 1936 zagrała żonę Clarka Gable’a w komedii „Żona czy sekretarka”, gdzie podejrzewa męża o romans z sekretarką, graną z wielkim powabem przez zabawną Jean Harlow w jednej z jej ostatnich ról. Tego samego roku zagrała w „Libeled Lady”, świetnej komedii romantycznej, gdzie kwartet dopełniali Powell, Spencer Tracy i Jean Harlow. Prywatnie Myrna przyjaźniła się z Powellem, ale nigdy nie łączył ich romans. Powell natomiast kochał Jean Harlow, młodszą od niego o prawie 20 lat. Myrna uwielbiała Jean z wzajemnością i często spędzała czas z obojgiem. W swojej świetnej autobiografii „Being and Becoming” wspominała, jak to kiedy ona, Jean i Bill zajechali do jakiegoś hotelu i recepcjonista, przyzwyczajony, że na ekranie Myrna jest żoną Powella, chciał ich położyć w jednej sypialni. To wkurzało Billa, bo był przecież związany z Jean.

W 1936 roku zagrała w dramacie „Wielki Zegfield”, gdzie zagrała aktorkę Billie Burke, prywatnie żonę Florenza Ziegfelda, bohatera obrazu. Rolę tytułową grał Powell, zaś Annę Held, jego poprzednią żonę grała Luise Rainer, zdobywając za nią pierwszego Oscara. Także w 1936 roku Myrna i Bill zagrali w kolejnym filmie o parze błyskotliwych detektywów pt. „Od wtorku do czwartku” (1936), z jedną z pierwszych ważniejszych ról Jamesa Stewarta, w rzadkiej w jego karierze roli czarnego charakteru. W 1937 Loy i Powell zagrali w „Podwójnym weselu”, komedii będącej ekranizacją sztuki Ferenca Molnara, w reżyserii Richarda Thorpe’a. W tym roku na chorobę nerek zmarła zaledwie 26-letnia Jean Harlow, co załamało Powella. Myrna starała się go pocieszyć w trudnych chwilach. Tego samego roku wystąpiła z Gable’em w wielkiej klapie, szczególnie finansowej, „Parnellu” (1937), jednak nie nadszarpnęło to pozycji ani Gable’a, ani Loy.

Myrna Loy

W 1938 roku Myrna zagrała z Gable’em w dwóch filmach: „Dwóch rywalach” oraz „Brawurze”. W tym samym roku w ogólnokrajowym plebiscycie Myrna Loy została wybrana przez miliony widzów „Królową Hollywood”, podczas gdy Clark Gable został uznany „Królem”. William Powell, który zajął czwarte miejsce, wysłał jej kwiaty z gratulacjami i z typowym dla siebie poczuciem humoru dołączył bilecik podpisany „Od czwartego”.

Myrna bardzo chciała pokazać się jako aktorka dramatyczna i ucieszyła ją perspektywa nie komediowej roli w „The Rains Came” (1939) u boku bożyszcza publiczności, młodego aktora Tyrone’a Powera. W 1940 zagrała w „Trzecim palcem u lewej ręki” z Melvynem Douglasem, a także z Williamem Powellem w „I Love You Again” i „Love Crazy”. W 1941, ponownie z Powellem, zagrała w „Cieniu zbrodni”.

Wraz z nadejściem II wojny światowej, a szczególnie po przystąpieniu do niej Stanów Zjednoczonych, Myrna porzuciła karierę, by działać na rzecz ludzi na całym świecie. Zaangażowała się w działalność Czerwonego Krzyża, a swoją dezaprobatę wobec Hitlera wyrażała tak dobitnie i bez ogródek, że aktorka trafiła na jego czarną listę. Wielokrotnie wybierała w się tournee, by zbierać fundusze na wsparcie dla żołnierzy aliantów.

W 1945 zagrała w „The Thin Man Goes Home”, kolejnej części przygód Nicka i Nory Charlesów. Jednym z jej najciekawszych i najlepszych filmów, a także świetną rolą w dramacieNajlepsze lata naszego życia” (1946) Williama Wylera, jako żona powracającego z wojny Fredrica Marcha (Oscar za tę rolę). W 1947 roku zagrała w komedii wyprodukowanej przez Davida O. Selznicka, „The Bachelor and the Bobby-Soxer”, gdzie zagrała z Cary Grantem i Shirley Temple. Tego samego roku zagrała w ostatniej części przygód Nory i Nicka Charlesów, „Pieśń mordercy” (1947). Po sukcesie obrazu z Grantem, wystąpiła z nim ponownie w „Marzenia o domu – wymarzone domy” (1948). W „Cheaper by the Dozen” (1950) zagrała z Clifftonem Webbem. Od tej pory występowała na ekranie bardzo sporadycznie.

W 1973 roku debiutowała na Broadwayu w sztuce Clare Boothe Luce „Kobiety”. Przez kilka lat walczyła z rakiem piersi. W 1975 i w 1979 przeszła mastektomie, ale wygrała walkę z nowotworem.

Myrna Loy była czterokrotnie mężatką, ale każdy z jej związków zakończył się rozwodem. Dzięki swojemu filmowemu wizerunkowi uchodziła za wzór żony idealnej. Skomentowała to kiedyś z typowym dla siebie dystansem do siebie: „Miała czterech mężów, cztery razy się rozwodziłam, i nie umiem nawet ugotować jajka. Taka ze mnie idealna żona!”. Nie miała dzieci, choć w swojej autobiografii miała przyznać, że w 1935 roku zaszła w ciążę z Arthurem Hornblow, Jr., jednak było to zanim mogli się pobrać i musiała usunąć ciążę, czego bardzo żałowała.

Gwiazda zawsze pozostawała aktywna społecznie. Była zdeklarowaną demokratką. Ponadto była pierwszą hollywoodzką gwiazdą, która czynnie zaangażowała się w działalność UNESCO. Swoją autobiografię opublikowała w 1987 roku. Mimo że wygrała z rakiem piersi (usunięto jej obie), w czasie operacji 14 grudnia 1993 roku Myrna zmarła w wieku 88 lat. Nie podano konkretnej przyczyny zgonu. Została skremowana, a jej prochy spoczywają na Forestvale Cemetery w Helenie, Montana.

Pozostaje niedosyt, że aktorka tak wielkiego czaru i talentu, jak Myrna Loy, nie doczekała się należnych jej nagród w czasie kariery, choć w 1991 roku przyznano jej Oscara honorowego. W 1965 roku Myrna otrzymała prestiżową nagrodę Sarah Siddons za pracę na deskach chicagowskiego teatru. W 1988 przyznano jej nagrodę za osiągnięcia życia od Kennedy Center. Jej ostatnie publiczne wystąpienie to transmitowane na gali Oscarów podziękowania za honorową statuetkę. Z wrodzoną elegancją Myrna powiedziała tylko: „Uczyniliście mnie bardzo szczęśliwą. Bardzo dziękuję”.

(Visited 13 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>