Karolina Łachmacka

Merle Oberon

Merle Oberon
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Jedna z najpiękniejszych aktorek w historii kina. Właśnie ze względu na jej urodę często zapomina się, jak świetne role stworzyła w wielu swoich filmach.

Na świat przyszła 19 lutego 1911 roku jako Estelle Merle O’Brien Thompson. Do końca życia Merle utrzymywała, że urodziła się w Tasmanii w Australii. Ale nie istniały na to żadne dowody. Twierdziła więc, że dokumentujące to papiery spłonęły w pożarze. Choć w kręgach filmowych mało kto wierzył w tę opowieść, prawda ujrzała szeroko światło dzienne już po śmierci aktorki. W rzeczywistości, czego bardzo się wstydziła, Merle Oberon była pół-Indyjką.

Naprawdę urodziła się w Bombaju w Indiach. Jej matka, Charlotte, pochodziła ze Sri Lanki. Merle nie była jej pierwszym dzieckiem. Charlotte porzuciła starszą córkę, Constance. Obie dziewczynki były owocem związku pozamałżeńskiego. Ojciec Merle, Arthur, był Brytyjczykiem pracującym w Indiach jako inżynier na stacji kolejowej. Kiedy Charlotte zagroziła, że porzuci także Merle, bo nie ma zamiaru wychowywać dziecka nie będąc mężatką, Arhur postanowił dać dziecku swoje nazwisko. Twierdzi się nawet, że wziął ślub z Charlotte, choć nie istnieją na to żadne dowody.

W 1914 roku, kiedy mała Merle miała zaledwie trzy lata, jej ojciec zmarł na zachodnim froncie podczas I wojny światowej na zapalenie płuc.

Charlotte została sama z małym dzieckiem. Przez kilka lat żyły w ubóstwie w obskurnych mieszkankach w Bombaju. W 1917 roku przeprowadziły się do Kalkuty, gdzie warunki życia były lepsze. Merle otrzymała stypendium i uczęszczała do prywatnej szkoły dla dziewcząt, La Martiniere College. Ludzie jednak zawsze byli okrutni-nie było wiarygodnych dowodów na to, że Merle była owocem związku małżeńskiego, co więcej egzotyczna uroda dziewczynki stała się tematem kpin i upokorzeń, jakich doznawała. Mała Merle szybko porzuciła szkołę i pobierała lekcje indywidualne w domu.

Swoją przygodę z aktorstwem zaczęła w Calcutta Amateur Dramatic Society. Uwielbiała filmy i szybko stała się regularną bywalczynią klubów nocnych. Ledwie kończąc naście lat, Merle zaczęła regularnie spotykać się z o wiele starszymi, bogatymi mężczyznami z miasta. Być może piętno biedy i upokorzenia uczyniło ją tak bardzo zdeterminowaną.

W 1929 roku Merle poznała byłego aktora. Twierdził on, że przedstawi ją Rexowi Ingramowi z Victorine Studios. Merle poczuła, że dostała wielką szansę. Zaufała temu człowiekowi i postanowiła wyjechać z nim do Paryża. Jednak w międzyczasie zaprosiła go do swojego mieszkania. On, zobaczywszy jej matkę, zdał sobie sprawę, że Merle jest „mieszańcem”. Dlatego dyskretnie postanowił zakończyć znajomość. Będąc z całym dobytkiem we Francji matka i córka zorientowały się, że zostały oszukane. Jednak nie wszystko okazało się stracone-ów ex-aktor szepnął słówko Ingramowi o pięknej dziewczynie z dalekich Indii. Spotkawszy ją Ingram postanowił powierzyć jej rolę statystki w jednym z filmów. Zawsze był to jakiś początek.

Po raz pierwszy do Londynu Merle zawitała w 1928 roku. Brała każdą pracę, jaka się jej przytrafiła. Pracowała jako hostessa w nocnych klubach pod nazwiskiem Queenie O’Brien. Ponadto grała epizodyczne rólki w filmach.

Na początku lat 30. młodziutką Merle zauważył ojciec sukcesu brytyjskiego kina, Alexander Korda. Oprócz urody, dostrzegł w niej też potencjał aktorski. Namówił ją na zmianę pseudonimu na Merle Oberon. Pod tym nazwiskiem Merle pojawiła się w małej, ale ciekawej i zauważonej roli Anny Boleyn w „Prywatnym życiu Henryka VIII” w reżyserii Kordy, u boku małżeństwa Charlesa Laughtona i Elsy Lanchester. Sukces filmu sprawił, że i na nią zwrócono uwagę. Rok później pojawiła się na planie „The Scarlet Pimpernel”, gdzie partnerował jej Leslie Howard. Między dwojgiem aktorów wybuchł krótki, choć bardzo namiętny i intensywny romans.

Jej kariera rozwijała się w błyskawicznym tempie. Merle zawdzięczała to nie tylko urodzie i talentowi, ale też protekcji Kordy, z którym przez większość lat 30. utrzymywała romans, a którego uczyniła swoim pierwszym mężem w 1939 roku. Uwagę na nią zwrócił sam Samuel Goldwyn, co sprawiło, że Merle pojawił się w Hollywood, i to w bardzo znaczących rolach.

W 1936 roku Merle zagrała rolę w „Czarnym aniele”. Choć nie należy on do jej najsłynniejszych filmów, to właśnie ten obraz zapewnił Merle jedyną w karierze nominację do Oscara. Niestety, przegrała walkę o statuetkę w konkurencji z Luise Rainer. W tym czasie miała intensywny romans z aktorem Davidem Nivenem.

W 1937 roku Korda „wynalazł” kolejny projekt, który miał umocnić pozycję Merle. Był to film „I, Claudius”. Niestety, podczas jego kręcenia Oberon uległa wypadkowi samochodowemu, w wyniku którego jej twarz została oszpecona. Realizację filmu zawieszono i nigdy go nie zrealizowano. Blizny były widoczne i tylko bardzo dobrzy i doświadczeni operatorzy umieli tak fotografować twarz aktorki, by ukryć ten nabyty mankament.

Najsłynniejszą rolą Merle chyba na zawsze pozostanie Cathy w „Wichrowych wzgórzach” na podstawie powieści Emily Bronte. Film wyreżyserował William Wyler, a partnerował jej w swojej pierwszej szeroko znanej hollywoodzkiej roli Laurence Olivier. Choć film zdobył mnóstwo nominacji do Oscara, nie miał szans z legendarnym „Przeminęło z wiatrem”. Właściwie film Wylera zwyciężył w kategorii, w której „Przeminęło z wiatrem” konkurować nie mogło – najlepsze zdjęcia w filmie czarno-białym. Merle, choć do dziś chwalona i przez krytykę, i przez publiczność za swoją rolę, nie otrzymała kolejnej nominacji. Nieco mniej jej znaną, choć świetnie zagraną rolą jest George Sand w „A Song to Remember”. Merle, już po czterdziestce, próbowała reaktywować swoją karierę drugoplanową rolą cesarzowej Józefiny w „Desiree” z Marlonem Brando i Jean Simmons, ale film okazał się klapą.

Mimo pozornego szacunku w świecie filmowym, wygląd Merle nie pozostawiał złudzeń co do niejasności jej pochodzenia. Wiedząc, że będzie to przeszkodą w jej karierze, Merle ukrywała swoją matkę przed światem. Kiedy kobieta przeprowadziła się wraz z córką do Hollywood, uchodziła za służącą w domu gwiazdy, nie jej matkę. Na dodatek złego, mimo nabytych blizn, skóra Merle była bardzo delikatna. Używając pewnego kosmetyku Oberon dostała alergii. I choć Korda posłał ją do najdroższych specjalistów, efekty ich zabiegów były krótkotrwałe.

Charlotte zmarła w 1937 roku. W 1943 roku Merle kazała artyście malarzowi namalować portrety jej matki na podstawie wybranych zdjęć, z poleceniem, by rozjaśnił jej karnację. Obrazy przedstawiające matkę zdobiły ściany wszystkich domów Merle aż do jej śmierci w 1979 roku.

Kiedy Alexander Korda otrzymał tytuł szlachecki, Merle stała się Lady Korda. W 1945 roku Oberon rozwiodła się z producentem i reżyserem, twórcą jej sukcesu, by poślubić operatora Luciena Ballarda. Małżeństwo przetrwało ledwie 4 lata, ale w czasie jego trwania Ballard wynalazł sławne światło, które oświetlając twarz Merle sprawiało, że jej blizny nie były widoczne. Tak zastosowane w filmie nosi na jej cześć nazwę „Obie”.

Na ślubnym kobiercu Merle stawała jeszcze dwukrotnie. W 1957 poślubiła włoskiego przemysłowca Bruno Pagliai, z którym adoptowała dwoje dzieci. Jednak małżeństwo nie należało do udanych. W 1973 roku zdecydowała się na rozwód. To wówczas poznała młodszego od siebie aż o 25 lat Roberta Woldersa, aktora pochodzenia holenderskiego, który nadał sens ostatnim latom jej życia. Po śmierci Merle Robert związał się z Audrey Hepburn i z nią także pozostał aż do jej śmierci w 1993 roku. Co godne uwagi, w obu przypadkach Wolders życzył sobie, aby nie otrzymać absolutnie żadnego spadku po obu bogatych partnerkach.

Merle zmarła w wieku 68 lat na wylew. Została pochowana w Forest Lawn Memorial Park Cemetery w Glendale, w Kalifornii.

Przez całe swoje życie Merle Oberon, choć piękna i utalentowana, walczyła o godność, której odmawiano jej z powodu jej pochodzenia. Choć twierdziła, że urodziła się w Tasmanii, rzeczywiście urodzony tam hollywoodzki gwiazdor Errol Flynn publicznie negował jej słowa.

Po śmierci Merle, bratanek jej pierwszego męża, Michael Korda, napisał opartą luźno na jej życiu książkę „Queenie”, na podstawie której powstał emitowany także w Polsce serial pod tym samym tytułem z Mią Sarą w roli tytułowej.

(Visited 11 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>