Karolina Łachmacka

Maureen O’Sullivan

Maureen O’Sullivan
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Świetna irlandzka aktorka o karierze hollywoodzkiej. Choć znana szerokiej publiczności przede wszystkim jako Jane, ukochana Tarzana z serii filmów z Johnnym Weissmullerem w roli głównej, Maureen O’Sullivan stworzyła wiele świetnych ról, głównie drugoplanowych, które są nieocenione dla kinematografii bynajmniej nie tylko z powodu jej urody i czaru osobistego, lecz także nieprzeciętnych zdolności aktorskich.

Przyszła na świat 17.05.1911 roku. Była córką Mary Lovatt Fraser O’Sullivan i Charlesa Josepha O’Sullivana, oficera The Connaught Rangers, który służył w wojsku w czasie I wojny światowej. Wychowana w katolickiej rodzinie została posłana do szkoły przyklasztornej w Dublinie, następnie uczyła się w klasztorze Najświętszego Serca w Roehampton w Londynie, gdzie poznała małą Brytyjkę, młodszą od siebie o 2,5 roku Vivian Hartley, która miała zdobyć nieśmiertelność jako Vivien Leigh, laureatka dwóch Oscarów i jedna z najwybitniejszych aktorek wszech czasów. Ostatnią ze szkół ukończyła we Francji. Po powrocie do Dublina postanowiła poświęcić się pracy na rzecz ubogich.

Jej kariera rozpoczęła się przypadkowo. Reżyser filmu „Song o’My Heart” (1930), Frank Borzage, przybył do Europy w celu nakręcenia paru scen do powstającego dla Foxa filmu. Zachęcił piękną Maureen, by ta wzięła udział w zdjęciach próbnych. Testy okazały się udane i Maureen otrzymała rolę w tym filmie, u boku tenora, Johna McCormacka. Po zakończeniu zdjęć na miejscu musiała pojechać do Hollywood, by tam dokończyć pracę nad obrazem.

Maureen zagrała w sześciu filmach Foxa, a także w kilku nakręconych w innych wytwórniach. W 1932 roku 21-letnia aktorka podpisała kontrakt z największą wytwórnią na świecie, Metro-Goldwyn-Mayer. Producent Irving Thalberg wybrał ją do roli Jane w filmie „Tarzan the Ape” (1932). Na planie nawiązała krótki romans z grającym główną rolę Johnnym Weissmullerem. W 1934 roku zagrała w „Barretach z ulicy Wimpole”, gdzie główne role grali Norma Shearer i Charles Laughton. Tego samego roku otrzymała drugoplanową rolę Dorothy Wynant w „Pościgu za cieniem” (1934) W.S. Van Dyke’a z Myrną Loy i Williamem Powellem. Choć film miał być początkowo produkcją klasy „B”, okazał się hitem i nominowano go nawet jako najlepszy film do Oscara w roku 1935. W 1935 na ekrany kin wszedł „Dawid Copperfield”, ekranizacja powieści Charlesa Dickensa w reżyserii George’a Cukora, a także „Anna Karenina” (1935) z Gretą Garbo, gdzie Maureen zagrała Kitty. „Kardynał Richelieu” (1935) z George’em Arlissem przeszedł bez echa, natomiast w „Woman Wanted” (1935) aktorka wystąpiła z Adrienne Ames, Joelem McCrea, czy Louisem Calhernem.

W 1937 roku Maureen wystąpiła w filmie braci Marx, „Dniu na wyścigach” w reżyserii Sama Wooda. Niebawem została wydelegowana przez MGM do Wielkiej Brytanii. W Londynie, we współpracy z Alexandrem Kordą, Metro miało nakręcić „Jankesa w Oksfordzie” (1938), jeden z pierwszych filmów z główną rolą młodego amerykańskiego aktora, Roberta Taylora. Na planie pracowało wielu brytyjskich aktorów. Drugoplanową rolę Elsy Craddock, zabawnej femme fatale, powierzono Vivien Leigh, wówczas zaledwie 24-letniej aktorce, która raczej grała w teatrze niż na ekranie. Spotkanie Maureen z przyjaciółką z dziecięcych lat było niezwykle miłe, ale ich relacjom towarzyszyło swego rodzaju napięcie. Maureen była głęboko wierzącą katoliczką i raczej nie pochwalała związku, w jakim trwała Vivien. W 1938 roku Vivien związana już była z Laurence’em Olivierem, ale ona miała męża i córkę, których dla niego zostawiła, a on żonę i syna, których porzucił, by z nią być.

W 1940 roku Maureen zagrała rolę Joane Bennett w ekranizacji „Dumy i uprzedzenia” w reżyserii George’a Cukora. Tym razem grała z Olivierem, już rozsławionym rolą w „Wichrowych wzgórzach” (1939) Williama Wylera, oraz Greer Garson w roli Elizabeth Bennett. Co jakiś czas gościła na ekranie, ale miało to miejsce coraz rzadziej. Maureen skupiła się na życiu rodzinnym.

12 września 1936 roku Maureen poślubiła reżysera Johna Farrowa, który przeszedł na katolicyzm. Ich małżeństwo trwało aż do jego śmierci w 1963 roku. Mieli razem siedmioro dzieci, w tym Marię de Lourdes, zwaną Mią, która jako Mia Farrow zrobiła karierę znanej i cenionej aktorki. Jej najbardziej znana rola to Rosemary w horrorze Romana Polańskiego „Dziecko Rosemary” (1968). Inna córka, Maureen, Prudence, była inspiracją dla powstania znanej piosenki The Beatles, która wyszła spod pióra Johna Lennona.

Mia Farrow, choć zdolna aktorka, często znajdowała się na językach z powodu burzliwego życia osobistego. Jej pierwszym mężem został Frank Sinatra, starszy od niej o 29 lat. Sinatra był jedynie o 4 lata młodszy od swojej teściowej, Maureen O’Sullivan. Ich małżeństwo rozpadło się tuż po tym, jak Mia odmówiła porzucenia pracy na planie filmu Polańskiego, by zagrać z Sinatrą w innym filmie (Sinatra ostentacyjnie dostarczył zaskoczonej Mii dokumenty rozwodowe na planie „Dziecka Rosemary”). Jej kolejne małżeństwo z Andre Previnem było owiane skandalem. Żona znanego kompozytora obwiniła Mię o rozpad jej małżeństwa. Po rozstaniu z Previnem, z którym miała 3 dzieci, Mia związała się na wiele lat, nieformalnie, z reżyserem Woody Allenem, z którym także ma syna. Ich rozstanie było otoczone ogromnym skandalem, bo Allen porzucił Mię, odchodząc z adoptowaną przez nią jeszcze podczas małżeństwa z Previnem sierotą z Azji, Soon-Yi Previn. Allen poślubił Soon-Yi i dziś są rodzicami własnych dzieci. Mia nigdy nie wybaczyła im tej zdrady i nie utrzymuje z nimi kontaktu.

Maureen została zachęcona przez innego pochodzącego z Irlandii hollywoodzkiego gwiazdora, Pata O’Briena, do spróbowania swoich sił w letniej trasie teatralnej, na scenie. W 1961 roku zagrała w „A Roomful of Roses” i sukces tej sztuki zachęcił ją do debiutu na Broadwayu w „Never Too Late” z Paulem Fordem. Krótko po premierze jej mąż zmarł na atak serca. Dodatkowym ciosem okazała się przedwczesna śmierć jej najstarszego syna, Michaela, w katastrofie lotniczej.

Aktorka wróciła na ekrany w dość podeszłym wieku. Zagrała w „Hannah i jej siostry” (1986) Woody Allena, wówczas partnera jej córki Mii na gruncie prywatnym i zawodowym. Wystąpiła też w istotnej roli w „Peggy Sue wyszła za mąż” (1986) Francisa Forda Coppoli. W 1994 roku pożegnała się z ekranem rolą w filmie telewizyjnym „Hart to Hart: Home Is Where the Hart Is” z Robertem Wagnerem i Stefanie Powers, powstałym na bazie popularnego serialu.

22 sierpnia 1983 aktorka wyszła za Jamesa Cushinga, z którym była do swojej śmierci 15 lat później. Zmarła na skutek komplikacji po operacji serca. Jest pochowana na cmentarzu w Most Holy Redeemer w Niskayuna w stanie Nowy Jork, rodzinnym mieście Cushinga.

(Visited 10 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>