Karolina Łachmacka

Mary Pickford

Mary Pickford
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Kanadyjska aktorka, która stała się jedną z pierwszych gwiazd Hollywood. Nazywana „Małą Mary”, była kobietą z głową na karku, a pod burzą złotych loków i słodkim uœmiechem kryła się pewna siebie i twarda kobieta, która przez lata rozdawała karty w fabryce snów.

Urodzona w Toronto jako Gladys Marie Louise Smith 8 kwietnia 1892 roku była córką Johna Charlesa Smitha, syna brytyjskich imigrantów, i Charlotte Hennessy, córki irlandzkich katolików. Dwójka jej młodszego rodzeństwa, Lottie Pickford i Jack Pickford, także parała się aktorstwem, ale żadne z nich nigdy nie powtórzyło sukcesu starszej siostry. By zadowolić krewnych męża, metodystów, ochrzciła córkę w Koœciele metodystów i katolickim. Jej ojciec, który był alkoholikiem, opuśœcił rodzinę w 1895 roku i matka wychowała dzieci w wierze katolickiej. Trzy lata póŸźniej John Smith zmarł na skutek rozlania się krwiaka mózgu. Charlotte pracowała jako szwaczka i wynajmowała pokoje. Jeden z lokatorów pomógł załatwić siedmioletniej Mary występy w produkcji „The Silver King”. Potem zagrała w „Chacie wuja Toma”.

Cała rodzina Pickfordów skupiła się na aktorstwie, choć polegało to raczej na podróżowaniu przez całe Stany i zabawianie znudzonej publicznoœci w podrzędnych lokalach. Mary postanowiła postarać się o rolę na Broadwayu. Zdecydowała, że jeœli jej się nie uda, da sobie spokój z aktorstwem. W 1907 roku otrzymała drugoplanową rolę w „The Warrens of Virginia”. Sztukę napisał William C. DeMille, a wœród obsady nie zabrakło jego brata, wówczas nieznanego nikomu Cecila B. DeMille’a. David Belasco, producent przedstawienia, zasugerował Gladys Smith zmianę pseudonimu na Mary Pickford. Od tej pory pod takim nazwiskiem występowała. Niestety, po zakończeniu produkcji Mary znów nie miała pracy.

19 kwietnia 1909 roku reżyser D.W. Griffith przeprowadził zdjęcia próbne z Mary do filmu „Pippa Passes”. Rolę dostał ktoœ inny, ale Griffith zapamiętał Mary, która postanowiła poœwięcić się karierze filmowej. Griffith zatrudnił Mary w Biograph Company, płacąc jej 10 dolarów za dzień pracy zamiast 40 dolarów za tydzień. Grała różnorodne role, od sekretarki po prostytutkę, różnych narodowoœci. Tylko w 1909 roku powstało aż 51 filmów z jej udziałem! W międzyczasie przedstawiła Griffithowi swoją przyjaciółkę, Florence La Badie, która także została znaną aktorką.

W 1910 Mary zaczęła grać w Los Angeles i szybko zyskała sławę. Aktorka opuœciła Biograph Company i pracowała w nowej firmie, która póŸźniej przekształciła się w Universal Studios. Niezadowolona z pracy, wróciła pod skrzydła Griffitha i stworzyła jedne z najlepszych ról w karierze. To Mary przedstawiła legendarnemu reżyserowi zaprzyjaŸźnione siostry Gish, Dorothy i Lillian. Dorothy miała stać się gwiazdą komedii, a Lillian triumfowała w dramatach.

Mary, której ambicją było podbicie Broadwayu, powróciła na scenę w produkcji Davida Belasco „A Good Little Devil„. Aktorka zdecydowała jednak, że już nie wróci na deski teatru. W 1913 roku Adolph Zukor utworzył Famous Players in Famous Plays (póŸźniej przekształcone w Paramount Pictures) i Mary wstąpiła w szeregi nowej wytwórni. Mary cieszyła się coraz większą sympatią widzów, która stopniowo przerodziła się w uwielbienie. Jej filmy, takie, jak „Kopciuszek”, „Esmeralda”, czy „Madame Butterfly”, cieszyły się dużym powodzeniem. Trudno powiedzieć, czy, oprócz Charlie’ego Chaplina, istniała gwiazda filmowa, która byłaby ulubienicą publicznoœci, krytyki i miała tak wielki kształt na przemysł filmowy.

Mary Pickford

Aktorka postanowiła nie tylko grać w filmach, ale także je produkować, a potem dystrybutować. W tym celu powstało legendarne United Artists. Mary Pickford była pierwszą aktorką, która zarobiła rocznie aż milion dolarów. Jej anielski wizerunek pozwolił jej nawet grać dzieci, kiedy miała ponad 20 lat. W 1929 roku zagrała w „Kokietce”, zdobywając Oscara dla najlepszej aktorki. Pojawiła się w niej w krótkich włosach, w popularnym w latach 20. „bobie” (fryzura spopularyzowana bardzo przez Louise Brooks). Obcięcie anielskich loków było sensacją i było z trwogą opisywane przez media. Mary miała obciąć włosy po œśmierci swojej matki w 1928 roku. Jednak jej popularnośœć słabła. Jej pierwszy film dŸźwiękowy „Poskromienie złoœśnicy” (1929) (wystąpił w niej też jej ówczesny mąż Douglas Fairbanks, Sr.) zrobił klapę. Mary wiedziała, że czas odejœść, i w wieku 41 lat przeszła na emeryturę, choć od czasu do czasu produkowała filmy z innymi aktorami, jak m.in. „ŒPij kochanie” (1948) z Claudette Colbert, czy „SzczꜶliwa miłość” (1949) z Marilyn Monroe.

Mary była zamężna trzykrotnie. Jej pierwszym mężem był aktor irlandzkiego pochodzenia, Owen Moore, którego poœlubiła w 1911 roku. Ponoć na początku małżeństwa poroniła, lub, według innych Ÿźródeł, miała aborcję, niemniej co by się nie zdarzyło, przypisywano temu zdarzenie bezpłodnoœść aktorki. Ich burzliwe małżeństwo było trudne ze względu na przemoc, jakiej dopuszczał się Moore wobec żony, ponadto był on alkoholikiem i jego zazdrość o popularnośœć Mary nie pomogła utrzymać związku. Ponadto niebawem Mary wdała się w romans z Douglasem Fairbanksem.

2 marca 1920 roku Mary rozwiodła się z Moore’em i już 28 marca tego samego roku wyszła za Fairbanksa. W czasie podróży poœślubnej w Londynie i Paryżu fani prawie rozerwali ubrania swojej idolki, chcąc ją dotknąć. Para spotkała się z podobnym zainteresowaniem wracając do Hollywood. Fairbanksowie stali się swego rodzaju parą królewską Hollywoodu. Nawet kiedy licząca 154 cm mała Mary o lokach cherubinka i twarzy dziecka wchodziła do pokoju, wszyscy obecni od razu z szacunkiem wstawali, by oddać jej honory. Wizyta w ich posiadłoœci, Pickfair, równała się z wielką nobilitacją i można było ją traktować jako ogromny zaszczyt. Na kolacjach w Pickfair bywali Charles Chaplin (przyjaciel pary, który był współzałożycielem United Artists), George Bernard Shaw, Albert Einstein, F. Scott Fitzgerald, Noel Coward, czy Max Reinhardt.

Ich małżeństwo zaczęło chwiać się, kiedy ich kariery nie wytrzymały „próby dŸźwięku”. Na początku lat 30. wyszedł na jaw romans Fairbanksa z Lady Sylvią Ashley, znaną najbardziej ze związków z bogatymi i sławnymi mężczyznami (była ona czwartą żoną Clarka Gable’a; ich małżeństwo było kompletną pomyłką). Po długiej separacji rozwiedli się 10 stycznia 1936 roku, a 7 marca tego samego roku Douglas poœlubił Lady Ashley. Choć był z nią do swojej œśmierci w 1939 roku, według jego syna, Douglasa, Jr., jego ojciec i Mary nie mogli się pogodzić, że nie udało im się uratować tego związku.

Mary 24 czerwca 1937 poœlubiła muzyka, młodszego od niej o 12 lat Charlesa ‚Buddy’ Rogersa. W 1943 roku adoptowali chłopca, Ronalda ‚Rona’ Charlesa, a rok póŸźniej urodzoną w 1944 roku dziewczynkę, Roxanne. Ponoć stosunki Mary z dziećmi nie były najlepsze. Nie podobało jej się, że Ron wyrósł na niskiego mężczyznę, a Roxanne miała krzywe zęby. Po latach oboje przyznali, że Mary była zbyt zaabsorbowana swoją osobą, by dać im tyle miłoœci, ile potrzebowali. Mimo to nie było nigdy skandalizujących „tell-all books” typu „Mommie Dearest”. Jak to ujęła Roxanne, życie w Hollywood nie było łatwe. „Myœślę, że była dobrą kobietą” – dodała adoptowana córka gwiazdy.

Małżeństwo z Rogersem trwało aż do œśmierci Mary w wieku 87 lat 29 maja 1979 roku. Ponoć Rogers wiedział, że żył w cieniu wspomnienia o Fairbanksie. Na wiadomośœć o œśmierci Douglasa, miała wyszlochać: „Moje kochanie odeszło!”, co usłyszeć miał jej mąż. Lata 3o. były ciężkie dla aktorki: po œśmierci matki w 1928, w 1933 zmarł Jack, brat Mary, a w 1936 Lottie, jej młodsza siostra. ŒŚmierć Fairbanksa trzy lata póŸźniej była dla niej kolejnym ciosem w tak krótkim czasie.

(Visited 13 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>