Karolina Łachmacka

Mary Astor

Mary Astor
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Jedna z czołowych gwiazd kina lat 20., 30. i 40. Zdobywczyni Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej za rolę w „Wielkim kłamstwie” (1941).

Urodziła się jako Lucile Vasconcellos Langhanke w Quincy w stanie Illinois jako jedyne dziecko Otto Ludwiga Langhanke (1871-1943) oraz Helen Marie Vasconcellos (1881-1947). Jej ojciec był Niemcem, który imigrował do Stanów i w 1891 roku został obywatelem USA. Jej matka przyszła na świat w Jacksonville, Illinois. Była pochodzenia irlandzko-portugalskiego. Pobrali się 3 sierpnia 1904 roku. Otto pracował jako nauczyciel niemieckiego w Quincy, aż do wybuchu I wojny światowej, kiedy to został farmerem. Helen, która marzyła o karierze aktorki, zaczęła nauczać aktorstwa.

Lucile mieszkała w szkołach z internatem. Ojciec nalegał, by codziennie uczyła się gry na fortepianie. Mając 13 lat wysłała swoją fotografię na konkurs piękności organizowany przez Motion Picture Magazine i została półfinalistką. Wówczas rodzina przeprowadziła się do Chicago, gdzie Otto uczył w szkołach prywatnych. Lucile pobierała zaś lekcje aktorstwa.

W tym czasie wysłała swoje zdjęcie ponownie na konkurs i tym razem odniosła większy sukces. Przeprowadzili się więc do Nowego Jorku, a ojciec został jej menadżerem (był nim przez 10 lat). Lucile podpisała półroczny kontrakt z Paramount Pictures. W czasie pertraktacji pomiędzy Jessy L. Lasky’m, Walterem Wargerem, a Louellą Parsons nadano jej pseudonim Mary Astor.

Zadebiutowała jako 14-latka rólką w „Sentimental Tommy”, ale w montażowni sceny z jej udziałem wycięto. Otrzymała dobre recenzje za rolę w „The Beggar Maid”. Jej debiut pełnometrażowy to „John Smith”. Krótko po nim wystąpiła w „The Man Who Played God”. W 1923 roku wraz z rodzicami przeprowadziła się do Hollywood.

Mary podpisała kontrakt z Paramount na jeden rok. W tym czasie jej zdjęcie zobaczył John Barrymore i powiedział, że chce, by Mary zagrała główną rolę w jego kolejnym filmie. Zagrali razem w „Pięknym Brummelu” (1924). Podczas pracy nad filmem największy kobieciarz w Hollywood uwiódł 18-latkę. Ponoć Mary zaszła nawet w ciążę, ale Barrymore ożenił się z Dolores Costello i Mary rzekomo poddała się zabiegowi aborcji.

Rodzice Mary chcieli mieć wpływ nie tylko na karierę córki, ale też na jej życie. W swoich wspomnieniach aktorka wyznała, że raz nawet uciekła z domu.

Po skończonym kontrakcie z Paramount Mary podpisała umowę z Warner Bros. W 1926 została wybrana jedną z WAMPAS Baby Stars, obok Joan Crawford, Mary Brian, Dolores Del Rio, Janet Gaynor, Fay Wray, a także Dolores Costello, która całkiem niedawno została żoną Barrymore’a, dawnego kochanka Mary.

Mary Astor

W ramach współpracy z Fox Film Corporation zagrała w „Dressed to Kill” (1928), który to film zdobył świetne recenzje. Kolejny film w tej wytwórni to „Dry Martini”. Praca w Foksie bardzo spodobała się Mary i po zrealizowaniu umowy z Warnerami związała się właśnie z tą wytwórnią.

W 1928 w przepychu wyszła za Kennetha Hawksa, krewnego znanego reżysera – Howarda Hawksa.

W międzyczasie wkraczała era dźwięku. Fox zorganizował jej test dźwiękowy i stwierdził, że jej głos jest zbyt „głęboki”, więc rozwiązało kontrakt. Przez 8 miesięcy była bezrobotna. Mary nie próżnowała. Wzięła lekcje tonacji głosu i śpiewu. Mimo to oferty nie przybywały. W potrzebie pomogła jej przyjaciółka – Florence Eldridge, prywatnie żona aktora Fredrica Marcha. Florence grała główną rolę w teatrze w „Among The Married” w Los Angeles i do drugiej głównej roli kobiecej poleciła właśnie Mary. Uznano, że jej głos jest jak najbardziej dobry.

Dobra passa w pracy nie oznaczała szczęścia w życiu prywatnym. Mąż Mary, Kenneth, zginął tragicznie na planie filmu. Mary jednak miała przyjaciół. W 1930 roku zadebiutowała w filmie dźwiękowym obok męża przyjaciółki, Fredrica, w „Damy kochają brutali”. Pozostawała jednak w depresji po śmierci męża. Niebawem poślubiła Dr. Franklyna Thorpe’a.

Mary miała czterech mężów. W maju 1932 Mary i Thorpe kupili jacht i popłynęli nim w rejs na Hawaje. Już w połowie czerwca na świat przyszła ich córka, Marylyn Hauoli Thorpe, choć termin porodu przewidziany był na sierpień.

Po powrocie Mary przyjęła jedną ze swoich najsłynniejszych ról. W „Red Dust” (1932) w reżyserii Victora Fleminga zagrała Barbarę Willis, żonę, która ulega urokowi Clarka Gable’a i walczy o jego względy z Jean Harlow. Film uchodzi za klasyka, a w 1953 powstał jego remake, „Mogambo”, gdzie w głównej roli ponownie wystąpił tym razem o 20 lat starszy Gable, a w rolę Mary wcieliła się Grace Kelly, zyskując nominację do Oscara (nieżyjącą od lat Jean Harlow zastąpiła uwodzicielska Ava Gardner, także uhonorowana nominacją).

Rodzice Mary nie pracowali, a żyli z pieniędzy zarabianych przez ich córkę. Zainwestowali dużą sumę na giełdzie i kiedy wszystko stracili, to Mary musiała spłacać ich rachunki.

W 1933 zagrała główną rolę kobiecą w „The Kennel Murder Case”, partnerując Williamowi Powellowi jako Philo Vance’owi. Po latach film uznano za arcydzieło.

Mary Astor

Mary nie była szczęśliwa w swoim małżeństwie i postanowiła zrobić sobie przerwę. Wyjechała do Nowego Jorku, gdzie prowadziła bujne życie towarzyskie. Poznała tam dramatopisarza George’a Kaufmana, z którym przeżyła ognisty romans (opisała go w swoich pamiętnikach). Ponoć pamiętniki Mary zawierały pikantne opisy jej doświadczeń seksualnych z partnerami z planu. Sąd nakazał spalenie tych pamiętników w 1952 roku.

W marcu 1934 roku rodzice aktorki podali ją do sądu, żądając stałego wsparcia finansowego. Tak rozpoczął się ich wielki publiczny konflikt i walka o majątek Mary. W sądzie Langhanke zeznali, że nie starcza im pieniędzy na podstawowe artykuły niezbędne do życia. Dodali, że w ciągu ostatnich 6 miesięcy otrzymali od Mary jedynie 60 dolarów w kuponach na artykuły spożywcze i, by mieć na jedzenie, musieli sprzedać wiele mebli. Udowodnili też, że córka nie zamierza pomóc im w spłacie hipoteki.

W rzeczywistości Otto i Helen nie żyli skromnie, delikatnie mówiąc. W swoim domu wybudowali basen, za co zapłacili 18 tysięcy dolarów, choć, zdaniem Mary, nikt go nie używał. Zostało im jeszcze 15 tysięcy do zapłaty i nie mieli skąd ich wziąć. Mary zeznała, że do 1930 roku wszystkie jej honoraria trafiały bezpośrednio na konto jej rodziców, z czego jej samej wydzielano skromną tego cząstkę. Właśnie w 1930 postanowiła sama o sobie decydować. Zostawiła rodzicom piękny dom i wypłacała 1000 dolarów miesięcznie. Pożyczyła im też ponad 2500 dolarów, których jej nie oddali, a ona nigdy się o nie nie upominała. W marcu 1933 roku powiedziała im, że nie stać jej na utrzymywanie ich domu, który kosztował więcej niż to, co wydawała na siebie, swojego męża i małą Marylyn. Zaproponowała więc, że otrzymają dom w hrabstwie San Mateo, z pełnym wyposażeniem, i że wówczas będzie płaciła im też 100 dolarów miesięcznie, na co państwo Langhanke się nie zgodzili. W sądzie nakazano Mary płacenie rodzicom 100$ miesięcznie, a luksusowe Mooncraft, jak zwana była posiadłość, gdzie mieszkali Langhanke, zostali zlicytowane. I choć jego rzeczywista wartość sięgała 200 tysięcy dolarów, sprzedano ją za sumę niemal 10-krotnie niższą.

W międzyczasie małżeństwo Mary i Thorpe’a się rozpadało. Od Kaufmana dowiedziała się, że ten przyznał jej mężowi, że byli kochankami. Thorpe oświadczył Mary, że w rozprawie rozwodowej nazwie Kaufmana współwinnym rozpadu małżeństwa jako tego, z którym Mary spała. Thorpe oświadczył, że jeśli pozwoli mu zabrać Marylyn na pół roku, kolejne pół dziewczynka spędzi z matką. Mary liczyła na to, że uda jej się zdobyć pełne prawo do opieki nad Marylyn i uniknąć publicznego skandalu.

W kwietniu 1935 Thorpe rozwiódł się z nią i uzyskał całkowite prawo opieki nad ich córką. W lipcu 1936, w czasie pracy na planie „Dodsworth” z Walterem Hustonem i Ruth Chatterton, Mary pozwała byłego męża do sądu, walcząc o prawa do opieki nad Marylyn oraz zwrócenie kosztów sprawy sądowej. Już wtedy proces między Astor a Thorpe’em stał się bardzo nagłośniony w mediach.

Mary Astor

Walka toczyła się na przysłowiowe noże. Thorpe publicznie oświadczył, że Mary była kochanką Kaufmana i zacytował fragmenty jej pamiętnika, opowiadające o stosunkach z dramatopisarzem. Mary broniła się mówiąc, że Franklyn ukradł jej pamiętnik, a wybrane cytowane fragmenty sfałszował. Powiedziała, że mąż szantażował ją, że jeśli nie odstąpi mu córki, zrujnuje jej reputację, a co za tym idzie, jej karierę filmową. Ponadto miał żądać pieniędzy za samo pozwolenie spotkania Marylyn. Twierdziła, że w rzeczywistości Thorpe był zbyt zajęty swoją pracą, by zapewnić małej opiekę, jakiej potrzebowała.

Thorpe zemścił się – jego adwokaci opublikowali pamiętniki Astor. Treść dzienników aktorki stała się materiałem dla prasy i znalazła się na pierwszych stronach wszystkich gazet, ochrzczona „purpurowym pamiętnikiem”. Zawierał pikantne opisy relacji Mary z mężczyznami, co miało zniszczyć jej opinię. W rzeczywistości pamiętnik owszem zawierał wzmianki o romansach aktorki, ale nie były to opowieści wyuzdane czy po prostu nieprzyzwoite. Do dziś wielu ma problem z oddzieleniem prawdziwych słów Mary od tego, co dodał tam jej mąż, chcąc najprawdopodobniej zemścić się za zniewagę, jaką niewątpliwie było zdradzenie go z innym mężczyzną.

Rzeczywisty pamiętnik został na polecenie sądu przezeń zarekwirowany. Co więcej, przebywał w sejfie, nie przeczytany, kiedy to za obopólnym porozumieniem został spalony. Sąd ustalił też, że w czasie roku szkolnego Marylyn przebywać będzie z Mary, a w wakacje z ojcem. Święta Bożego Narodzenia spędzała z obojgiem rodziców.

Na szczęście dla Mary, publiczny skandal nie zniszczył jej kariery. „Dodsworth” odniosło sukces kasowy i spodobało się krytykom. Zainteresowanie prasy osobą aktorką utwierdziło producentów w przekonaniu, że osoba aktorki jest wciąż obiektem zainteresowania widzów, więc warto mieć ją pod swoimi skrzydłami.

Wielkie momenty w życiu Mary miały dopiero nadejść. Aktorka wróciła na scenę, grając w „Tonight at 8:30″ Noela Cowarda, „The Astonished Heart” oraz „Still Life”. Zaczęła też występy w radiu. Zagrała w filmach „Huragan” (1937) Johna Forda, „Więźniu królewskim” (1937) czy „Brigham Young” (1940).

W 1941 Mary zagrała swoją najbardziej znaną rolę w całym swym dorobku artystycznym – femme fatale Brigid O’Shaughnessy w klasycznym kryminale Sokół maltański – debiucie reżyserskim młodego scenarzysty Johna Hustona (syna Waltera, z którym pracowała 4 lata wcześniej nad „Dodsworth”), gdzie grali też Peter Lorre oraz Sydney Greenstreet, a w roli głównej – Humphrey Bogart.

Mary Astor

Jeszcze tego samego roku premierę miał film Edmunda Goulding „Wielkie kłamstwo”, gdzie główne role zagrali Bette Davis, George Brent i Mary. Bette Davis, gwiazda Warnerów, sama wybrała Mary do roli egoistycznej pianistki Sandry Kovak po tym, jak zobaczyła testy próbne Mary grającej Czajkowskiego. Razem z Astor zmodyfikowały scenariusz, który Davis uważała za ckliwy i przeciętny. To Davis zbudowała drugoplanową rolę Mary i w gruncie rzeczy ją „wyreżyserowała”. Muzyka, którą słychać w filmie to nie ta, którą gra Mary, ale Max Rabinovitch. Ważne jednak są emocje, z jakimi gra to aktorka. Bette, zawsze „głodna” uwagi i ‚przyćmiewania’ partnerów filmowych pozwoliła, by postać Sandry w wielu momentach filmu stała się kluczowa. Astor zdobyła w 1942 za tę rolę nominację do Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej i wygrała. Odbierając nagrodę podziękowała Czajkowskiemu i Bette Davis, z którą przyjaźniła się do końca życia.

Co ciekawe, Mary świadomie odmawiała głównych, wiodących ról w filmach, ponieważ, jak mówiła, nie ma miała zamiaru brać na siebie odpowiedzialności za powodzenie danego projektu.

Tuż po sukcesie „Sokoła maltańskiego” Mary ponownie spotkała się na planie z Bogartem i Sydney’em Greenstreetem, tym razem w filmie „Przez Pacyfik” (1942). Reżyserował ponownie John Huston.

W 1943 roku ojciec Mary zmarł na atak serca wywołany ostrą grypą. Mimo rodzinnych nieporozumień zarówno jego żona Helen, jak i Mary, czuwały przy jego łóżku w ostatnich momentach jego życia.

Po zakończeniu współpracy z Warnerami Mary podpisała siedmioletni kontrakt z MGM, czego bardzo żałowała w przyszłości. Grywała postacie matek i dobrodusznych, bezbarwnych kobiet. Jedną z takich ról była Pani Anne Smith w „Spotkajmy się w St. Louis” (1944). Choć film uchodzi za klasyczny musical i niewątpliwie jest udany, nie ulega wątpliwości, że miał promować przede wszystkim osobę Judy Garland, grającą w nim główną rolę.

Po zagraniu tej roli Mary uzyskała pozwolenie na granie w teatrze. Zadebiutowała na deskach Broadwayu rolą w „Many Happy Returns” (1945). Choć Mary zebrała dobre recenzje, sama sztuka okazała się klapą.

MGM „wypożyczyło” Mary do 20th Century Fox do filmu „Claudia and David” (1946). Zagrała też w „Cynthii” (1947), gdzie w tytułową rolę wcieliła się 15-nastoletnia Elizabeth Taylor. W Paramount zagrała w „Desert Fury” (1947).

W 1947 jej umierająca na niewydolność serca matka, Helen, będąc w szpitalu nie była świadoma, że jej córka jest obecna przy jej łóżku. Mary siedziała obok niej i słuchała opowieści o tym, jak okropna i samolubna jest córka Helen, Lucile. Po śmierci matki z jej pamiętników Mary dowiedziała się, jak bardzo jej matka jej nienawidziła przez te wszystkie lata.

Mary Astor

W „Akcie przemocy” (1948), obok Janet Leigh i Vana Heflina, zagrała prostytutkę. Ale potem był powrót do „mamusinych” ról, takich jak Marmee March, w ekranizacji „Małych kobietek” (1949), ponownie z Elizabeth Taylor, a także June Allyson, Janet Leigh oraz Margaret O’Brien. Kiedy kontrakt wygasał, MGM chciało przedłużyć tę współpracę, obiecując zmianę charakteru ról, jakie jej miało powierzać, ale Mary nie było tą ofertą zainteresowana.

Mary po latach przyznała, że z początkiem lat 30. rozwijała się u niej choroba alkoholowa. Aktorka sięgnęła przysłowiowego dna w 1949 roku i udała się na odwyk. Mimo to nałóg nigdy nie stał na drodze jej profesjonalizmowi.

W 1951 roku Mary zadzwoniła do swojego doktora mówiąc, że chyba przedawkowała środki nasenne. Udało się ją odratować. Ponieważ był to już trzeci taki podobny incydent na przestrzeni dwóch lat, w prasie pojawiły się wiadomości o próbach samobójczych znanej gwiazdy.

Mary postanowiła zająć się swoim życiem osobistym i doprowadzić je do porządku. Wstąpiła do klubu anonimowych alkoholików i przeszła na katolicyzm. Ksiądz, który jej wówczas pomagał, był też psychologiem i polecił jej by w ramach terapii spisywała swoje doświadczenia. Mary porzuciła też trzeciego męża, Thomasa Wheelocka, choć rozwiedli się dopiero w 1955 roku.

W 1952 otrzymała główną rolę w „Time of the Cuckoo”, która to sztuka trzy lata później stała się podstawą dla filmu „Summertime” (1955), gdzie główną rolę zagrała nominowana za nią do Oscara Katharine Hepburn. Mary podróżowała z tą sztuką po różnych miastach i odniosła duży sukces. Po zakończeniu tournee na 4 lata zamieszkała w Nowym Jorku, gdzie pracowała w teatrze i telewizji.

Do Kalifornii wystąpiła dopiero w 1956 roku, biorąc udział w tournee ze sztuką „Don Juan w piekle” z Richardo Montalbanem, w reżyserii wybitnej aktorki Agnes Moorehead.

W 1959 roku ukazały się sensacyjne wspomnienia aktorki „My Story: An Autobiography”. Mary szczerze opisała w niej swoje relacje z rodzicami, małżeństwa, kochanków i problemy alkoholowe. Astor nie wspomniała w niej natomiast o swojej karierze filmowej. Książka stała się bestsellerem. O swojej karierze w filmie, teatrze i telewizji Mary napisała w kolejnej książce, „A Life on Film”. Próbowała swoich sił jako pisarka, wydając pięć powieści.

W 1964 roku Mary udała się w podróż dookoła świata. Po powrocie przyjęła rolę w „Hush… Hush, Sweet Charlotte” (1964), gdzie grały też Bette Davis, jej przyjaciółka, oraz Olivia de Havilland. Chciała godnie, po 109 filmach i 45 latach kariery filmowej, pożegnać się ze światem kinematografii. Porzuciła więc zacisze domu w Malibu i ukochany ogródek. W późniejszym czasie przeprowadziła się do Fountain Valley w Kalifornii, gdzie mieszkała blisko swojego syna, Tono del Campo. W 1971 jej stan zdrowia znacznie się pogorszył, więc przeprowadziła się do domu opieki dla hollywoodzkich gwiazd. Miała tam swój własny prywatny stolik, gdzie jadła, wedle życzenia, w samotności. Mary miała atak serca, dwa wylewy i dokuczały jej problemy z oddychaniem. Zmarła 25 września 1987 roku na niewydolność oddechową. Miała 81 lat.

(Visited 17 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>