Karolina Łachmacka

Marlene Dietrich

Marlene Dietrich
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Jeśli szukacie w tym serwisie biografii prawdziwej legendy, dobrze kliknęliście. Marlene Dietrich pozostaje nawet kilkanaście lat po swojej śmierci jedną z najbardziej cenionych aktorek i piosenkarek swoich czasów, symbol seksu, a nawet przedwczesnej rewolucji seksualnej. Która kobieta w wieku lat prawie 60 potrafiła wyglądać lepiej niż większość nastolatek? Oczywiście, Marlena.

Niemiecka gwiazda Hollywood urodziła się 27 grudnia 1901 roku w Schöneberg, dzielnicy Berlina. Miała o rok starszą siostrę o imieniu Elisabeth. Jej rodzicami byli Louis Erich Otto Dietrich i Wilhelmina Elisabeth Josephine Dietrich, z domu Felsing. Jej matka wywodziła się z zamożnej rodziny, która zbiła kokosy na produkcji zegarów, a ojciec porucznikiem policji, który walczył w wojnie francusko-pruskiej.

Ojciec przyszłej gwiazdy zmarł w 1907 roku i Wilhelmina poślubiła jego przyjaciela z frontu wojennego, Edwarda von Loscha, w 1916 roku, ale ten zmarł w czasie I wojny światowej na skutek odniesionych obrażeń. Von Losch nie zdążył formalnie adoptować córek Wilhelminy, dlatego prawdziwe nazwisko Marleny wbrew wielu twierdzeniom brzmiało Dietrich, a nie von Losch.

Marlene od 1906 do 1918 roku uczęszczała do Auguste Victoria School for Girls. Tam uczyła się gry na skrzypcach, z czym wiązała duże nadzieje, zainteresowała się też poezją oraz teatrem. W całym swoim dorosłym życiu Dietrich słynęła ze swojej wielkiej inteligencji, poczucia humoru i ogólnego oczytania w różnych tematach. Kontuzja nadgarstka przekreśliła jej marzenia o karierze skrzypaczki.

Początkowo rodzina nazywała dziewczynkę „Lene”, jednak ona w wieku 11 lat połączyła swoje dwa imiona w całość, i od tej pory wołano na nią Marlene, które to nie było zbyt popularnym imieniem.

W 1921 roku niespełna 20-letnia Marlene brała udział w przesłuchaniach do akademii Maxa Reinhardta, jednak nie udało jej się dostać. Mimo to grywała tzw. „ogony” w produkcjach Reinhardta, początkowo nie przykuwając raczej niczyjej uwagi. Debiutem filmowym Marlene była rola w „Małym Napoleonie” z 1922 roku, gdzie zagrała epizod. Na planie „Tragedii miłości” (1923) Marlene poznała Rudolfa Siebera, swojego przyszłego męża. Pobrali się w maju 1923 roku, a w 1924 na świat przyszło jedyne dziecko aktorki, Maria Elisabeth Sieber, znana lepiej jako Maria Riva. Choć Marlene i Sieber pozostali małżeństwem i przyjaciółmi aż do jego śmierci w 1976 roku, już niebawem ich związek miał raczej charakter „otwarty”, oględnie mówiąc, co w praktyce oznaczało, że żyli z innymi ludźmi. Marlene miała dopiero poznać całą masę swoich sławnych i mniej sławnych kochanków i kochanek.

Marlene Dietrich

W ciągu lat 20. Marlene pracowała na scenach Berlina i Wiednia. Grywała w „Puszce Pandory” Wedekinda, „Poskromieniu złośnicy” i „Śnie nocy letniej” Szekspira, czy sztukach George’a Bernarda Shawa, którego miała później poznać i który wywarł na niej ogromne wrażenie. Więcej uwagi zwróciła na siebie dzięki rolom w musicalach.

Marlene grała coraz bardziej znaczące role, ale jej przełomową kreacją w karierze okazała się kultowa Lola Lola w „Błękitnym aniele” (1930) Josepha von Sternberga, która doprowadza do upadku profesora Ratha (w tej roli Emil Jannings). Był to początek owocnej współpracy Dietrich z reżyserem. Rola Loli Loli zaprowadziła ją i von Sternberga do samego Hollywood.

Marlene podpisała kontrakt z Paramount Pictures, pozostając pod opieką swego mentora. Paramount chciał wypromować Dietrich jako konkurencję dla Grety Garbo, szwedzkiej sensacji zdobywającej laury w filmach MGM. Już pierwszy film w Hollywood, „Maroko” (1931) von Sternberga, zapewnił Dietrich nominację do Oscara, jak się okazało, jedyną w karierze. Główną rolę męską grał Gary Cooper, który miał zostać jednym z wielu kochanków aktorki.

W ciągu pięciu lat Marlene zagrała dla Paramountu w 6 filmach, a wszystkie wyreżyserował von Sternberg („Maroko”, „X-27″, „Szanghaj Express”, „Blond Wenus”, „Imperatorowa”, „Diabeł jest kobietą”). Nie jest przesadą stwierdzenie, że von Sternberg dostrzegł w niej coś niezwykłego i uformował jej sceniczną osobowość. To on wykreował Dietrich na femme fatale. Polecił jej zrzucić kilka kilogramów, by była bardziej sexy. Ponadto czuwał nad sposobem filmowania i oświetlania Marlene, co miało wyjść na jej korzyść. Wielu twierdzi, że po zakończeniu współpracy żadne z nich nie wspięło się już na takie wyżyny artyzmu.

Po opuszczeniu von Sterneberga Marlene, m.in. z Fredem Astaire’em i Katharine Hepburn, została uznana „trucizną box office”, po klapie filmu „Hrabina Władimow” (1937). Udało jej się pozbyć tego niechlubnego tytułu wraz z rolą w westernieDestry znowu w siodle” (1939) u boku Jamesa Stewarta. Na planie Stewart miał dołączyć do listy kochanków Marlene. Dietrich zaszła w ciążę i w czasie przyjęcia, w tańcu, powiedziała o tym Stewartowi. On bez słowa zszedł z parkietu i opuścił przyjęcie. „Moja matka zrobiła jedyne, co kobiecie w jej sytuacji pozostało”, napisała potem Maria Riva, córka aktorki, o aborcji, jakiej się poddała Dietrich. Marlene rzadko przyjaźniła się ze swoimi eks, ale Stewarta nie znosiła za to upokorzenie szczególnie.

Marlene Dietrich

Marlene pokazała, że ma talent w różnym repertuarze. Wystąpiła w komedii Billy’ego Wildera „Sprawy zagraniczne” (1948). W „Jigsaw” (1949) zagrała z Johnem Garfieldem, Franchotem Tone’em , czy Jean Wallace. W 1950 na plan zaprosił ją sam mistrz Hitchcock, u którego zagrała w „Tremie” z Jane Wyman czy Michaelem Wildingiem. „Nie ma autostrad w chmurach” (1951) to jej kolejny występ z Jamesem Stewartem. Rok później zagrała w „Ranczu złoczyńców” Fritza Langa, którego prywatnie nie znosiła. Jedną z najlepszych ról w karierze zagrała w rewelacyjnym kryminale Wildera „Świadek oskarżenia” (1957). W Dotyku zła” (1958) zagrała z Orsonem Wellesem (Welles także reżyserował obraz). Znalazła się też wśród znakomitej obsady w filmie „Wyrok w Norymberdze” (1961).

Dietrich była znaną przeciwniczką nazistów. Choć proponowano jej powrót do Niemiec hitlerowskich jako czołowa gwiazda w ojczyźnie, odmówiła. Od tego czasu hitlerowcy uznali ją za zdrajczynię narodu i rasy aryjskiej i Marlene nie była mile widziana w Niemczech aż do upadku reżimu. Aktorka sprzedawała bony wojenne, zbierając pieniądze na wsparcie dla aliantów. Otwarcie deklarowała swój sprzeciw wobec antysemityzmu.

Aktorka w czasie, kiedy nie grała na ekranie, często występowała na scenie. Przez dekady cieszyła się karierą znanej i uwielbianej piosenkarki. Karierę zakończyła w 1975, tuż po złamaniu nogi na scenie w Australii. Ostatnią dekadę życia spędziła w zasadzie w łóżku, pisząc wspomnienia. Mieszkała w Paryżu, gdzie regularnie odwiedzała ją córka, do której Dietrich zawsze była bardzo przywiązana. Zmarła 6 maja 1992 roku na niewydolność nerek, w wieku 90 lat. Pochowana jest obok swojej matki i niedaleko domu, w którym przyszła na świat.

Po śmierci matki Maria Riva wydała szczerą biografię Marlene Dietrich, która spotkała się z dużym uznaniem krytyki.

Choć Dietrich pozostała w związku małżeńskim z Sieberem przez kilkadziesiąt lat, ich małżeństwo było fikcją. Rudolf przyjaźnił się jednak z Marlene, mieszkał ze swoją kochanką. Swego czasu Dietrich romansowała z Maurice’em Chevalier, Brianem Aherne, Johnem Gilbertem, Jeanem Gabinem, Erichiem Marią Remarque, czy Yulem Brynnerem. Kiedy Brynner ją zostawił, Marlene miała nigdy mu tego nie darować. Gdy Yul umierał na raka w 1985 roku, miała powiedzieć, że mu się należało.

Dietrich była biseksualistką i miała wiele romansów ze znanymi kobietami, jak Tallulah Bankhead czy Mercedes de Acosta. Niektórzy twierdzą, że wśród jej kochanek była nawet sama Greta Garbo.

W 1997 roku oficjalnie nadano jej imię jednemu z placów w Berlinie. W 2002 roku została honorową obywatelką stolicy Niemiec.

(Visited 15 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>