Karolina Łachmacka

Louise Brooks

Louise Brooks
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Mary Louise Brooks przyszła na świat w Cherryvale w Kansas. Jej ojciec, prawnik, był tak pochłonięty swoimi obowiązkami zawodowymi, że rodzinne schodziły na drugi plan. Matka była artystką, która swoje dzieci zaraziła miłością do muzyki i literatury. Niestety nie udało się im uchronić ich córki Louise od tragedii. Dziewczyna została zgwałcona przez sąsiada. To doświadczenie zostawiło na niej ogromne piętno. Louise twierdziła, że nie jest zdolna do miłości i zawsze miała pociąg do drani.

Swoją karierę w show businessie Louise zaczynała od występów tanecznych ze szkołą Denishawn. Ponieważ była bardzo uparta, wyrzucono ją. Louise nie trwoniła czasu i za pomocą swoich wpływów załatwiła sobie pracę w Ziegfeld Follies roku 1925, na Broadwayu. Wypatrzyli ją producenci filmów powstających w Nowym Jorku i, co ważniejsze, Charles Chaplin (w Nowym Jorku miała wówczas miejsce premiera „Gorączki złota”). Louise i Chaplin mieli tego lata gorący romans.

Podpisała kontrakt z Paramount Pictures i zagrała w „The Street of Forgotten Men” (1925). Szybko jednak stała się czołową gwiazdą wytwórni, występując u boku Adolphe’a Menjou czy W. C. Fieldsa. W 1928 zagrała w filmie Howarda Hawksa „A kochanek miał sto”. Mówi się, że najlepszą rolę w Hollywood zagrała w „Ludziach bezdomnych” (1928).

Louise obracała się w kręgu znanych i wpływowych, takich jak magnat prasowy William Randolph Hearst czy jego wieloletnia kochanka Marion Davies. Przyjaciółką Louise została siostrzenica Marion, Pepi Lederer. Niebawem Louise ścięła włosy w sposób, który, dzięki niej, stał się legendarny: krótka fryzura z grzywką pozostającą częścią całej czupryny. Louise postanowiła też opuścić Hollywood, którym się brzydziła. Wyruszyła do Europy, a konkretnie do Niemiec, gdzie czekał na nią wielki reżyser, ekspresjonista Georg Wilhelm Pabst. Definitywna odmowa powrotu do Hollywood sprawiła, że Louise nieoficjalnie stała się na tzw. „czarnej liście”.

W Niemczech Louise zagrała w legendarnym filmie Puszka Pandory. W Europie nie istniał system narzucający nieszczerą moralność, jak to miało miejsce w Hollywood. Ten film jest jednym z pierwszych, który pokazuje dość śmiałe sceny erotyczne i ukazuje kobietę będącą lesbijką. Kolejny film z Brooks, także wyreżyserowany przez Pabsta, to „Dziennik upadłej dziewczyny” (1929), a także „Nagroda piękności” (1930). Wszystkie te filmy ocenzurowano, ponieważ krytykowały one społeczeństwo i ukazywały seksualność. Niemniej dziś uchodzą one za arcydzieła kina niemego, a sama Louise Brooks jako Lulu też wpisała się w klasykę kina.

Po powrocie do Hollywood obsadzono ją w dwóch filmach: „Bóg dał za dużo kobiet” oraz „It pays to advertise”. Jednak Louise została zbojkotowana za swoją indywidualność i niepodporządkowanie się wymogom Hollywood. Proponowano jej role w słabych filmach klasy B, czasami nawet drugoplanowe i epizody. Powód studia wymyśliły sobie znakomity – twierdziły, że głos Louise dyskwalifikował ją w roli aktorki kina dźwiękowego, co było kompletną bzdurą, bo Brooks była posiadaczką naprawdę dobrego głosu i mówiła z dobrą dykcją.

Louise przeszła na filmową emeryturą po nakręceniu filmu „Overland Stage Raiders” (1938), gdzie grał młody John Wayne. Wystąpiła w nim w długich włosach, gdzie trudno było poznać w niej Lulu. Louise wróciła do Wichity, gdzie się wychowywała, ale i tam nie znalazła szczęścia. Jak sama powiedziała, jedni mieli jej za złe sukces, inni jego brak w późniejszej karierze. Dodała, że potwierdziło to tylko jej opinię o własnej klęsce w kwestii życia w społeczeństwie.

Próbowała otworzyć własną szkołę taneczną. Bez rezultatu. Wróciła na wschód, gdzie pracowała jako sprzedawczyni w sklepie. Potem była kurtyzaną, mając kilku majętnych mężczyzn za stałych klientów. Louise przez większą część życia była alkoholiczką. Jej wielką miłością stało się pisarstwo filmowe.

Dwukrotnie wychodziła za mąż, ale nigdy nie miała dzieci – nazywała samą siebie „bezpłodną Brooks” . Pierwszego męża, reżysera A. Edwarda Sutherlanda, poślubiła w lipcu 1926 roku, a dwa lata później się z nim rozwiodła. Z chicagowskim milionerem Deeringiem Davisem wzięła ślub w 1933 roku, ale opuściła go już po 5 miesiącach, choć formalnie związek zakończył się w 1938 roku.

Jednym z kochanków Louise był późniejszy założyciel CBS William S. Paley, który nawet po ich rozstaniu wspierał, także finansowo, aktorkę.

Przez wiele lat Louise prowadziła życie w odosobnieniu, w Nowym Jorku. Na początku lat 50. jej filmy stały się przedmiotem wielu dyskusji. Uznano, że Louise jest wielką ikoną filmu, z którą nie mogą konkurować nawet Marlene Dietrich czy Greta Garbo. Postanowiono pomóc Louise w powrocie do „świata żywych”. Przeprowadziła się do Rochester, gdzie mieszkali różni historycy filmu, z którymi się zaprzyjaźniła. Została pisarką, a tematem jej prac był film właśnie. Choć nie przepadała za wywiadami, Louise udzieliła kilku i zostały one sfilmowane.

Aktorka zmarła na atak serca w 1985 roku, mając 78 lat.

(Visited 9 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>