Karolina Łachmacka

Lauren Bacall

Lauren Bacall
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Wspaniała aktorka amerykańska, gwiazda kina lat 40. i 50., która od kilku dekad niezmiennie zaszczyca swoim talentem i elegancją mały i duży ekran, a także scenę. Laureatka nagród Złotego Globu i Tony, a także nominacji do Oscara.

Urodziła się jako Betty Joan Perske 16 wrześœnia 1924 roku w Nowym Jorku, jako jedyne dziecko Natalie i Williama Perske, sekretarki i sprzedawcy. Jej rodzice byli żydowskimi imigrantami, a ich przodkowie wywodzili się z Polski, Rumunii, Niemiec i Francji. Jej kuzynem jest były premier, a obecnie prezydent Izraela, Shimon Peres. Jej rodzice rozwiedli się, kiedy miała 6 lat. Lauren nie widywała ojca i bardzo przywiązała się do matki, która towarzyszyła jej w Kalifornii, kiedy Lauren robiła karierę.

Betty uczyła się aktorstwa przez 13 lat, m.in. w American Academy of Dramatic Arts w Nowym Jorku. By zarobić na siebie, pracowała jako bileterka w kinie, a także jako fotomodelka. Jako Betty Bacall debiutowała na Broadwayu w 1942 roku, w sztuce „Johnny 2 X 4″. Jej twarz zdobiła okładkę „Harper’s Bazaar”, którą zobaczyła żona reżysera Howarda Hawksa, Slim. Pokazała zdjęcie Betty swojemu mężowi, który postanowił się nią zainteresować i zaprosił na zdjęcia próbne. Slim Hawks miała zostać jednš z najlepszych przyjaciółek Betty.

Hawks nadał jej imię Lauren, choć aktorka wœród rodziny, przyjaciół i znajomych zawsze znana była jako Betty. Po wielu testach zdjęciowych Hawks postanowił obsadzić Lauren w głównej roli żeńskiej w „Mieć i nie mieć” (1944) u boku Humphreya Bogarta. Aktorka ogromnie się denerwowała, dlatego chcąc to ukryć patrzyła w typowy sobie sposób w kamerę. Ten sposób patrzenia stał się jej znakiem firmowym, zwanym „The Look”. Mieć i nie mieć uczynił Lauren gwiazdą. Była unikalna i seksowna. Prezentowała elegancję i tajemnicę, była seksowna i urzekająca, a jej doœść niski głos przykuwał uwagę. Na planie Lauren z wzajemnością zakochała się w starszym o 25 lat Bogarcie. Bogie był wówczas wyczerpany burzliwym małżeństwem z niezrównoważoną psychicznie Mayo Methot. Mimo to rozumieli się niemal bez słów. Byli z pewnośœcią stworzeni dla siebie, ich związek uchodzi za najbardziej udany w dziejach hollywoodzkich par. 21 maja 1945 Lauren i Humphrey stanęli na œślubnym kobiercu zaledwie 11 dni po finalizacji rozwodu Bogarta z Methot.

Już w 1946 na ekrany wszedł klasyczny film noir już z małżeństwem Bogartów, Wielki sen, a po nim „Mroczne przejœcie” (1947). W 1948 roku zagrali w „Koralowej wyspie” u przyjaciela obojga, Johna Hustona. 6 stycznia 1949 roku na œwiat przyszedł syn pary, Stephen. Jak napisała w wspomnieniach Lauren, początkowo Bogie obawiał się, że dziecko zabierze mu miłoœść i uwagę żony, dlatego początkowo nie był zadowolony, ale przekonał się, że jego obawy były bezpodstawne. Niebawem Lauren wyjechała do Afryki, gdzie Bogie grał z Katharine Hepburn w filmie Hustona „Afrykańska królowa” (1951), za którą to rolę otrzymał Oscara. W 1952 roku na œwiecie pojawiła się córka pary, którą nazwali Leslie, na czeœść Leslie Howarda, aktora, dzięki któremu Bogie otrzymał pierwszą poważną rolę w filmie (był to „Skamieniały las” z 1936 roku).

W 1953 roku Lauren dała poznać się jako œświetna aktorka komediowa, zbierając najlepszej recenzje za rolę w „Jak poœlubić milionera” (1953) z Marilyn Monroe i Betty Grable. W „Pisanym na wietrze” (1956) partnerowała Rockowi Hudsonowi i Dorothy Malone. Rok późŸniej stworzyła œświetną kreację u boku Gregory Pecka w „Żonie modnej”, zabawnej komedii. W styczniu 1957 Bogart zmarł na raka krtani. Bogie do końca nie rzucił palenia. Wstrząśnięta jego œśmiercią, Lauren zdecydowała się rzucić nałóg. Odejœście Bogie’ego było dla niej wielkim ciosem, ale aż do ostatnich chwil była przy nim i podtrzymywała go na duchu. Przyjaciele pary wspominali, że patrzenie na nich nawet, gdy œśmierć rozdzielała ich losy, było jedynym w swoim rodzaju przeżyciem, bo mało która para żywiła do siebie tak wielką i dojrzałą miłoœść.

W 1961 roku Lauren poœlubiła Jamesa Robardsa, z którym ma syna, Sama. Ich związek niestety zakończył się rozwodem w 1969 roku. Swego czasu była też związana z Frankiem Sinatrą, ale oboje różnili się w tym, jak chcieli żyć. Lauren chciała skupić się na wychowywaniu dzieci i spokojnym życiu, Frank wiecznie romansował i imprezował. W latach 60. jej kariera zwolniła. W 1974 roku powróciła na ekrany rolą w „Morderstwie w Orient Expressie„. Na przełomie lat 60. i 70. aktorka odnosiła ogromne sukcesy na scenie, w tym w „Goodbye, Charlie” (1959), „Cactus Flower” (1965), „Applause” (1970), czy „Woman of the Year” (1981). Dwie ostatnie sztuki przyniosły jej nagrody Tony. „Applause” to sceniczna wersja Wszystkiego o Ewie, gdzie Lauren grała Margo Channing. Jej występ obejrzała jej idolka, Bette Davis, która pogratulowała jej œświetnej roli (Davis grała Margo na ekranie w filmie Mankiewicza w 1950). W 1972 i 1984 Bacall została nagrodzona prestiżową Sarah Siddons Award za pracę na deskach chicagowskich teatrów. W 1976 roku wystąpiła z Johnem Wayne’em w jego ostatnim filmie, „Rewolwerowcu”. Choć Wayne był republikaninem, a Lauren demokratką, byli przyjaciółmi.

Bacall regularnie pojawiała się na ekranie dużym i małym przez kilka ostatnich dekad, choć zdecydowanie rzadziej niż na początku kariery. W 1996 roku zagrała matkę Barbry Streisand w wyreżyserowanym przez nią filmie „Miłośœć ma dwie twarze”. Zebrała rewelacyjne recenzje i zdobyła Złoty Glob dla najlepszej aktorki drugoplanowej, stając się faworytką w wyœciągu po Oscara. Ku zaskoczeniu wszystkich, statuetka powędrowała w ręce francuskiej aktorki Juliette Binoche, za rolę w melodramacie Anthony’ego Minghelli, „Angielski pacjent”.

W 1999 roku zagrała rewelacyjnie starzejącą się dziedziczkę Doris Duke w filmie biograficznym jej poœświęconym. Lauren została umieszczona na liœcie 25 najbardziej znaczących gwiazd filmowych według Amerykańskiego Instytutu Filmowego. W 2003 roku zagrała w „Dogville” Larsa Von Triera z Nicole Kidman, której partnerowała też rok późŸniej w „Narodzinach”. U Von Triera pojawiła się też w „Manderlay” w 2005. W marcu 2006 pojawiła się na rozdaniu Oscarów, witana owacjami, by przedstawić montaż filmowy poœświęcony gatunkowi film noir. Wydała dwa tomy wspomnień.

Zmarła 12 sierpnia 2014 roku.

(Visited 12 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>