Karolina Łachmacka

Karen Morley

Karen Morley
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Urodziła się jako Mildred Linton w Ottumwa w Iowa 12 grudnia 1909 roku. Została adoptowana przez dobrze sytuowaną rodzinę i w wieku 13 lat przeprowadziła się do Kalifornii. Skończyła Hollywood High School, a potem uczyła się medycyny na University of California w Los Angeles. Uczęszczała na zajęcia koła teatralnego i pasja do aktorstwa, którą w sobie odkryła, kompletnie zmieniła jej plany i dalszy bieg życia.

Aktorka pracowała w Pasadena Playhouse i spotkała reżysera Clarence’a Browna, co miało odmienić jej życie. Starała się o rolę w filmie i w testach zdjęciowych do filmów Grety Garbo ktoś musiał nosić jej ubrania i wcielać się w nią, bo sama gwiazda odmówiła współpracy na tak niskim szczeblu, jak testy próbne (gwiazdy ogólnie nie grywały w testach próbnych, bo uznawały to za degradujące dla ich pozycji). Początkowo rolę tę powierzono młodej Heddie Hopper, która starała się usilnie zostać gwiazdą filmową. Po tym, jak się przeziębiła, potrzebne było zastępstwo. Na zewnątrz jego biura stała kolejka młodych dziewcząt marzących o przepustce do sławy gwiazdy filmowej. Brown wyszedł z biura i przechodząc obok Karen zatrzymał się i spojrzał na nią, nie mogąc spuścić zeń swego wzroku. Okazało się, że ta wraz ze swoim agentem ubiegała się od trzech dni o spotkanie. Wzięła udział w testach i zachwyciła talentem Browna, po czym okazało się, że jej głos świetnie brzmi na nagraniach. Karen Morley była materiałem na gwiazdę – urodziła się, by grać przed kamerą, miała piękną barwę głosu, świetną dykcję i była śliczna.

Początkowo grała dla Foxa, ale potem podpisała kontrakt z MGM. Wystąpiła w „Grzesznicy bez winy” (1931) z Joan Crawford i Clarkiem Gable. W „Macie Hari” (1931) partnerowała Grecie Garbo i Ramonowi Novarro. W „Daybreak” (1931) zagrała z Helen Chandler. Pojawiła się też w „Grzechu Madelon Claudet” (1931), ale to Helen Hayes zdobyła Oscara. Przełomem w karierze aktorki okazała się rola Poppy w „Człowieku z blizną” (1932) Howarda Hawksa. Zagrała też w „Masce Fu Manchu” (1932) z Myrną Loy i Jeanem Hersholtem. Zagrała też w „Arsene Lupin” (1932) z Johnem Barrymore. W 1933 roku znalazła się w gwiazdorskiej obsadzie „Kolacji o ósmej” George’a Cukora. W 1934 roku u progu kariery porzuciła MGM, ponieważ chciała wyjść za mąż i założyć rodzinę, do tego z reżyserem konkurencji, Charlesem Vidorem. Sprzeciwiła się szefom wytwórni i wyszła za Vidora. Rozpoczęła karierę jako freelancer. Zagrała w „Our Daily Bread” (1934) Kinga Vidora, „Black Fury” Michaela Curtiza. Jej ostatni znany film to „Duma i uprzedzenie” (1940) z Greer Garson i Laurence’em Olivierem.

W 1943 roku rozwiodła się z Vidorem, z którym miała syna Michaela. Jeszcze w tym samym roku poślubiła Lloyda Gougha, aktora, z którym była aż do jego śmierci w 1984 roku. Jej karierę zrujnował epizod przed komisją do tzw. działań „antyamerykańskich”, kiedy to sugerowano, że jest członkinią partii komunistycznej. Karen w 1947 odmówiła podania nazwisk przed komisją i jej kariera została zrujnowana. Aktorka była aktywna politycznie – w 1954 ubiegała się o fotel zastępcy gubernatora Kalifornii z ramienia Amerykańskiej Partii Pracy, ale bez sukcesu. W grudniu 1999 roku udzieliła wywiadu dla „Vanity Fair”, opowiadając o artystach hollywoodzkich wpisanych na czarną listę. Zmarła 8 marca 2003 roku w wieku 93 lat w Woodland Hills na zapalenie płuc.

(Visited 9 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>