Karolina Łachmacka

June Allyson

June Allyson
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Amerykańska aktorka, znana ze swoich występów scenicznych, filmowych i telewizyjnych. Kojarzona przede wszystkim z komediami i musicalami. Często podkreśla się to, że należała do raczej niedocenionych gwiazd. Związana z MGM kontraktem gwiazdorskim przez 12 lat.

Trudne początki

Urodziła się w Nowym Jorku, a jej prawdziwe nazwisko to Eleanor Geisman. Nazywano ją zdrobnieniem Ella. Miała dwa lata starszego brata i wychowana została w wierze katolickiej. Jej pochodzenie budzi wątpliwości, jako że różne źródła, jak i aktorka, powoływały się na sprzeczne informacje.

Kiedy przyszła gwiazda miała zaledwie 6 miesięcy, jej ojciec-alkoholik opuścił rodzinę. Ella i jej brat zostali wychowani przede wszystkim przez dziadków, ponieważ matka rodzeństwa musiała bardzo ciężko pracować, by związać koniec z końcem. Kiedy miała 8 lat, została przygnieciona konarem drzewa. Bawiący się z nią pies zginął na miejscu, a dziecko doznało poważnych obrażeń. Lekarze wyrokowali, że Ella już nigdy nie stanie na własnych nogach. Przez 4 lata dziewczynka nosiła specjalny gorset, dzięki czemu udało się jej jednak wyzdrowieć. Już jako June Allyson zgodziła się na to, by studio rozpowszechniało historię jej dzieciństwa jako dostatniego, sielskiego obrazka, w którym udało jej się wydobrzeć dzięki zajęciom na pływalni.

Życie po(mimo) tragedii

Elli udało się ujść kalectwu, lecz wciąż żyła w biedzie. Jedną z niewielu rozrywek, jakie były jej dostępne, stanowiły wyjścia do kina. Przyszłą tancerkę najbardziej fascynowały, a jakże by inaczej, filmy z duetem Ginger Rogers i Freda Astaire’a. Niebawem dołączyła do szkoły tanecznej i zaczęła brać udział w konkursach tanecznych. Niestety, wraz ze śmiercią ojczyma sytuacja życiowa Elli i jej rodziny znów stała się niewesoła. Ella zrezygnowała ze szkoły średniej i szukała pracy. Udało jej się otrzymać angaż tancerki stepującej, występowała też w nakręconych w Nowym Jorku krótkometrażówkach. W jednym z filmów grał m.in. Danny Kaye, także rozpoczynający swoją przygodę z przemysłem kinowym.

Na szczęście dla Elli, drobniutka dziewczyna (jedne źródła przypisują jej zaledwie 152 cm wzrostu!) została zaangażowana do malutkich rólek w Vitaphone. Z końcem kręcenia filmów przez to studio, już jako June Allyson powróciła na scenę. Była dublerką Betty Hutton w „Panama Hattie” i kiedy ta zachorowała, to June występowała na scenie. Zauważono ją i otrzymała główną rolę w „Best Foot Forward”, a już w 1943 zaangażowano ją do ekranizacji tego przedstawienia. June podpisała kontrakt z Metro-Goldwyn-Mayer, chociaż wciąż powierzano jej epizodyczne rólki. Studio miało jednak pomysł na wykorzystanie aktorki. Sekcja odpowiedzialna za to, co dziś nazwalibyśmy marketingiem i public relations promowała June Allyson jako sensację, świeżo odkrytą i do tego młodszą, niż w rzeczywistości – June urodzila się przecież w 1917 roku, a wytwórnia podała, że nastąpiło to pięć czy sześć lat później.

Pierwszym niezwykle udanym filmem z główną rolą aktorki był „Dwie dziewczyny i żeglarz” (1944). To właśnie wtedy June po raz pierwszy wystąpiła z Vanem Johnsonem. MGM było zachwycone wspólną chemią tych dwojga, a co najważniejsze, entuzjazm ten podzielali widzowie, którzy tłumnie wsparli film w box office. Czegóż można było chcieć więcej? June Allyson byla gwiazdą.

Dziewczyna Metro

Allyson grała przede wszystkim role musicalowe, jednak studio powierzało jej także odgrywanie postaci dramatycznych. W 1948 roku nakręcono kolejną wersję „Trzech muszkieterów”, gdzie najbardziej błyszczała Lana Turner jako czarny charakter. Przyznać jednak trzeba, że June jako Konstancja, ukochana granego przez Gene’a Kelly D’Artagnana, to jeden z jaśniejszych punktów tego obrazu. W 1949 32-letnia June wystąpiła w roli, którą przed kilkunastoma laty powierzono z powodzeniem Katharine Hepburn. W „Małych kobietkach” (1949) June zagrała Jo March, a jej młodsze siostry wykreowały Janet Leigh, Elizabeth Taylor oraz Margaret O’Brien. Matkę sióstr March zagrała Mary Astor, a wśród odtwórców męskich ról nie zabrakło gwiazd pokroju Petera Lawforda. June była znana ze swojej ponadprzeciętnej umiejętności płakania na zawołanie. Jak wspominała Margaret O’Brien, ona i Allyson były mistrzyniami w tej dziedzinie.

W 1950 roku June Allyson powierzono rolę w „Królewskim weselu”, gdzie partnerować miała swojemu idolowi z lat niedoli, Fredowi Astaire. Niestety, marzenie to nie stało się rzeczywistością, bowiem June zaszła w ciążę i jej rola przypadła ostatecznie Jane Powell. W 1954 zagrała natomiast w „Radzie nadzorczej”, a dwa lata później przejęła rolę Normy Shearer w remake’u „Kobiet” Cukora z 1939, występując jako zdradzona żona w „Płci przeciwnej”, gdzie zagrała też Ann Sheridan. Kiedy zauważyła, że jej kariera nie zmierza w najlepszym kierunku (z pewnością na jej niekorzyść działał upływający czas), June doskonale poradziła sobie w radiu, a potem także w telewizji (gościnne role w „Statku miłości” czy „Napisała: Morderstwo”). Ostatni raz na dużym ekranie można było ją zobaczyć w 2001 roku.

June Allyson uchodzi za aktorkę utalentowaną i naprawdę rozchwytywaną z końcem lat 40. i początkiem kolejnej dekady. Nie była jednak nigdy przesadną pięknością, a pomagał jej wizerunek dziewczyny z naprzeciwka. Allyson była drobną, wiecznie uśmiechniętą postacią, która była na tyle pocieszna, że trudno było się oprzeć jej ciepłemu blaskowi. Jej najważniejszą nagrodą filmową w karierze był Złoty Glob dla najlepszej aktorki w musicalu lub komedii, który to przyznano jej za rolę w „Too Young To Kiss” (1951). Wśród wyróżnień dla Allyson była też nagroda aktorska dla zespołu aktorów grających w „Radzie nadzorczej” (1954).

Burzliwe życie prywatne

Po tym, jak spodobał się specom MGM duet June i Vana Johnsona, próbowano niestrudzenie połączyć tych dwoje także poza planem filmowym. Mimo zapału wytwórni, a nawet przy całej sympatii, jaką sobie okazywali i jaką wobec siebie żywili, ustawiane randki nie wznieciły płomienia namiętności. Na pewno nie mały wpływ miał na to homoseksualizm Vana, który, chociaż ukrywany przez wytwórnię, nie pozwolił mu w końcu zakochać się w kobiecie. June chodziła na romantyczne spotkania m.in. z młodym Johnem F. Kennedy, ale tak naprawdę prawdziwą miłość poczuła do starszego o kilkanaście lat gwiazdora, Dicka Powella. Co ciekawe, do zaślubin Allyson i Powella doszło pomimo protestów i intryg samego Louisa B. Mayera. Powell jak gdyby nigdy nic poprosił Mayera, by ten odprowadził jego narzeczoną do ołtarza. Mayer zgodził się, lecz i tak ukarał June, zawieszając ją. Dokładnie 24 grudnia 1950 roku Allyson urodziła syna, Richarda, jr., który dołączył do adoptowanej w 1948 roku siostry, Pameli. Choć na przełomie lat 50. i 60. małżeństwo wisiało na włosku, małżonkowie wrócili do siebie. Niestety, Dick zmarł na raka 2 stycznia 1963 roku. Niebawem natomiast rozgorzała wojna między June, a jej matką, która pragnęła odebrać córce prawa do opieki nad Pamelą i Richardem. Allyson poślubiła Alfreda Glenna Maxwella, z którym rozwiodła się i którego poślubiła ponownie, by znów rozwiązać ten związek. Dopiero zawarte w 1976 roku małżeństwo przetrwało do 2006 roku, czyli do śmierci aktorki.

Zdrowie June znacznie pogorszyło się po wymianie stawu biodrowego w 2003 roku. Zmarła trzy lata później z powodu niewydolności oddechowej i zapalenia oskrzeli.

(Visited 18 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>