Karolina Łachmacka

Judy Garland

Judy Garland
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Judy Garland – wielka gwiazda, wielka aktorka, wielka osobowość, przepiękna kobieta. Urodziła się 10.06.1922 roku. Jej życie trwało krótko, ale intensywnie. Pozostawiła po sobie mnóstwo filmów i piosenek, które do dziś dają radość i szczęście kolejnym pokoleniom. Matka laureatki Oscara za rolę w filmie Kabaret (1972), Lizy Minnelli.

Jej prawdziwe nazwisko, którego nie znosiła, to Frances Ethel Gumm. Była najmłodszym dzieckiem Franka Gumma i jego żony Ethel. Korzenie jej rodziny sięgają czasów pierwszych kolonii amerykańskich, choć matka aktorki miała także irlandzkie pochodzenie. Judy nie była planowanym dzieckiem. Choć jej rodzice byli ludźmi wierzącymi (należeli do Kościoła episkopalnego), po wiadomości o trzeciej ciąży Ethel rozważali aborcję, ale znajomy lekarz namówił ich, by nie decydowali się na taki krok. Po przemyśleniu swojej sytuacji Ethel i Frank postanowili, że dziecko przyjdzie na świat. Spodziewali się męskiego potomka. Ku ich rozczarowaniu na świecie pojawiła się trzecia córka, której dali na imię Frances, co było żeńską wersją imienia Frank (tak chcieli nazwać syna, na cześć ojca).

Jako że państwo Gumm sami pracowali w wodewilu, ich córki równie szybko, co mówić i chodzić nauczyły się śpiewu i tańca. Judy Garland nigdy nie miała najlepszego kontaktu ze swoją matką, od której często odczuwała, że jest niechcianym dzieckiem. Trzy siostry Gumm występowały razem śpiewając m.in. „Jingle Bells”, jednak od zawsze to najmłodsza Frances była ulubienicą publiczności i to dla niej ludzie gromadzili się na salach.

Początkowo siostry Gumm występowała w kinie prowadzonym przez ich ojca, gdzie akompaniowała im na fortepianie matka. Kiedy jednak głośno zrobiło się o molestowaniu seksualnym przez Franka mężczyzn tam pracujących, rodzina przeniosła się do Lancaster w stanie Kalifornia. Tam Ethel została menedżerką swoich dzieci i marzyła, by jej córki zostały gwiazdami filmowymi.

Dziewczynki zostały zapisane przez matkę do szkoły tańca, dzięki czemu trafiły w 1929 roku do krótkometrażowego filmu „The Big Revue”. Siostry Gumm razem występowały w filmach do 1935 roku. Niebawem zmieniły nazwisko na Garland, a Frances zaczęła przedstawiać się jako Judy.

Judy Garland

Judy podpisała kontrakt z MGM, ale studio nie wiedziało, jak wykorzystać jej talent. W wieku 13 lat była za duża do ról dziecięcych, lecz zbyt młoda, by grać główne role. Judy uczyła się w szkole dla gwiazd MGM, gdzie jej szkolnymi koleżankami były Elizabeth Taylor, Ava Gardner, czy Lana Turner. Judy zawsze czuła się brzydkim kaczątkiem. Zawsze cierpiała z powodu braku pewności siebie. L.B. Mayer przezywał ją „małym dzwonnikiem z Notre Dame”. Według słów reżysera kilku jej filmów, Charlesa Waltersa, Judy nigdy nie zyskała wiary we własną wyjątkowość. Judy musiała nosić aparat na zęby i specjalne gumowe dyski na nosie, które miało go „odpowiednio” umodelować.

MGM miało oprócz Judy inną dziecięcą aktorkę, starszą o pół roku Deannę Durbin, i chciało zadecydować, którą z dziewcząt zatrzymać. Końcowym testem miała być krótkometrażówka „W każdą niedzielę” (1936). Studio zdecydowało o zatrzymaniu obu aktorek, ale kontrakt Deanny właśnie wygasł i zdążył ją „podkupić” Universal.

Judy miała 14 lat, ale była niesamowicie utalentowana aktorsko i wokalnie i jej piękny głos skłonił producentów, by to ona zaśpiewała piosenkę dedykowaną „Królowi Hollywood”, Clarkowi Gable. Utwór „You Made Me Love You” stał się przebojem, a nawet dziś można obejrzeć nastoletnią Judy śpiewającą do zdjęcia Clarka, na YouTube.

Metro miało też inną gwiazdę w postaci nastoletniego Mickeya Rooney. Po raz pierwszy Rooney wpadł w oko publiczności dzięki roli bohatera granego przez Gable’a w dzieciństwie w „Wielkim graczu” (1934). W 1937 MGM obsadziło po raz pierwszy Rooneya i Judy razem w filmie klasy B. Duet stał się sensacją i już w 1939 wystąpili wspólnie w „Andy Hardy zakochany” (łącznie nakręcili razem 9 filmów). Mickey i Judy pozostali serdecznymi przyjaciółmi aż do końca jej życia.

Młoda aktorka kręciła jeden film za drugim, niemal bez wytchnienia. Często powstawało kilka obrazów naraz z udziałem jej czy Rooneya, dlatego MGM podawało im na zmianę amfetaminę (by byli w stanie pracować) na zmianę z barbituranami (by zasnęli, choć po dwóch godzinach odpoczynku znów ich budzono i „częstowano” amfetaminą). W przypadku Judy zakończyło się to tragicznie – artystka przez całe życie borykała się z uzależnieniem i w efekcie przedawkowała barbiturany w wieku zaledwie 47 lat.

Judy Garland

W 1939 roku Judy została obsadzona w swojej chyba najbardziej legendarnej roli Dorotki w „Czarowniku z Oz”. Producenci filmu, Mervyn Le Roy i Arthur Freed, od początku chcieli zaangażować Garland, ale nie przepadający za nią Mayer starał się o wypożyczenie Shirley Temple z 20th Century Fox. Po odmowie rolę dostała Judy, która na potrzeby bajecznego musicalu zaśpiewała klasyczną i kultową dziś piosenkę „Over The Rainbow”. Warto zwrócić uwagę, że Judy śpiewając ten utwór miała zaledwie 17 lat, ale jej wykonanie jest zachwycające nie tylko ze względu na jej charyzmę, ale także na wspaniały wokal i technikę śpiewania, jaką dysponowała. Prawdą jest, że Judy miała za sobą lata praktyki (występowała od kiedy zaczęła chodzić), ale nawet dziś wiele lepiej szkolonych wokalistów nie może nawet marzyć o jej umiejętnościach w żadnym wieku, co dopiero jako nastolatki.

Po ogromnym sukcesie „Czarnoksiężnika z O” (1939) w 1940 roku Akademia przyznała Judy specjalnego Oscara dla dziecięcej aktorki. Tym samym Judy stała się jedną z najbardziej kasowych gwiazd Metro-Goldwyn-Mayer.

W 1940 roku Judy wystąpiła w trzech filmach, a jeden z nich, „Little Nellie Kelly” (1940), zaprezentował Judy Garland po raz pierwszy jako dorosłą aktorkę. Judy zagrała podwójną rolę, to w tym filmie też miał miejsce jej pierwszy ekranowy pocałunek i był to też jedyny film, w którym grana przez nią bohaterka umiera. W 1941 roku wystąpiła w „Kulisach wielkiej rewii”, grając dziewczynę Ziegfelda wraz z Laną Turner i Hedy Lamarr, dwoma innymi gwiazdami MGM. W 1942 roku zagrała w musicalu „Dla mnie i mojej dziewczyny”, gdzie swoją pierwszą i do tego główną rolę zagrał 30-letni Gene Kelly.

Także 1940 rok oznaczał pierwsze poważne romanse w życiu Judy. Aktorka związana była z muzykiem Artie Shawem, jednak ten poślubił Lanę Turner, co złamało jej serce. Niebawem zaczęła spotykać się z Davidem Rose, który w dniu jej 18. urodzin wręczył Judy pierścionek zaręczynowy. Studio nie było zachwycone związkiem swojej gwiazdy, gdyż Rose był wciąż oficjalnie mężem aktorki i piosenkarki Marthy Raye. Dziewiczy wizerunek ich gwiazdy mógł zostać nadszarpnięty. Judy i David poczekali na rozwód Rose’a i pobrali się 27 lipca 1941 roku.

Judy Garland

Kariera układała się świetnie – Judy stała się gwiazdą dorosłych ról, w tym hitu „Presenting Lily Mars” (1943). W 1942 roku ku swojej uciesze odkryła, że jest w ciąży i pospieszyła do męża, by podzielić się z nim wspaniałą nowiną. Okazało się jednak, że Rose nie był zachwycony. Wraz z matką Judy i szefem MGM, Louisem B. Mayerem, zaaranżowali jej aborcję, tłumacząc, że to najlepsze wyjście dla wszystkich. Judy była zdruzgotana i nigdy nie wybaczyła ani Davidowi, ani swojej matce. W 1944 rozwiodła się z Rose’em, choć już znacznie wcześniej byli w separacji.

„Spotkamy się w St. Louis” (1944) to jeden z najlepszych i najpopularniejszych filmów z Judy Garland. To na jego potrzeby Judy zaśpiewała kultowe utwory „Trolley Song”, czy „Have Yourself a Merry Little Christmas”. Na planie po raz pierwszy Judy pracowała z Vincente Minnellim, który zatrudnił specjalistkę od wizerunku, Dorothy Ponedel, która zmieniła kształt brwi aktorki, jej fryzurę i kazała usunąć gumowe dyski, które kształtowały nos Judy. Gwiazda była tak zadowolona ze współpracy, że zatrudniła Ponedel na stałe. Początkowo nie najlepiej rozumiała się z Minnellim, ale potem oboje się zakochali w sobie i pobrali się 15 czerwca 1945 roku. Ich ślub bardzo ucieszył Mayera. 12 marca 1946 roku Judy urodziła córkę Lizę Minnelli.

Wciąż odnosiła sukces za sukcesem. W 1945 zagrała w jednym z dwóch tylko w karierze filmów, w którym nie śpiewała. „Zegar” nie odniósł ogromnego sukcesu, bo publiczność chciała śpiewającej i tańczącej Judy Garland, ale czarno-biały film w reżyserii męża Judy jest niesamowicie melancholijny i wzruszający, zwłaszcza dzięki rewelacyjnym rolom Judy i partnerującego jej po raz pierwszy Roberta Walkera. Z tym samym rewelacyjnym aktorem Judy zagrała w „Burzliwym życiu Kerna” (1946). W 1946 powstał też świetny musical z historią miłosną w tle, gdzie Judy pokazała wielki talent komiczny „Dziewczęta Harveya”. Z Fredem Astaire’em zagrała w „Paradzie wielkanocnej” (1948), a w „Piracie” ponownie spotkała się na planie z Gene’em Kelly. W „Dziewczynie z Chicago” (1949) w jednej ze scen Judy i partnerujący jej Van Johnson prowadzą za rękę małą Lizę Minnelli.

Judy nie radziła sobie w życiu, choć była wielką gwiazdą i mogłoby zdawać się, że niczego jej nie brakuje. W 1947 roku aktorka przeszła załamanie nerwowe i została umieszczona w ośrodku pod opieką specjalistów. Niebawem miała miejsce jej pierwsza próba samobójcza. MGM chciało mieć z głowy kłopotliwą gwiazdę i w 1950 roku Judy zagrała w „Summer Stock” ostatnią rolę w MGM.

Judy Garland

Jej zdrowie spowodowało, że wiele filmów, które zaczęła, nie zostały dokończone (jeden z nich to klasyczny musical „Annie Get Your Gun”, w którym zastąpiła ją Betty Hutton). Miała zagrać w „Królewskim weselu”, ale nie pokazała się na planie, więc rolę dano Jane Powell. Judy miała autodestrukcyjne myśli i zraniła się szkłem w szyję. Choć jej rana wymagała tylko zabandażowania, media twierdziły, że Judy podcięła sobie gardło.

W 1951 roku Judy rozwiodła się z Minnellim i rok później poślubiła Sidneya Lufta. Z nim miała dwoje dzieci, córkę Lornę i syna Joeya. W 1952 roku jej matka w wywiadzie oskarżyła Judy o to, że nie pomaga jej finansowo i musi pracować za 61 dolarów tygodniowo. Judy od wielu lat nie miała nic do czynienia z matką, którą obarczała przede wszystkim za złe traktowanie, ponadto twierdziła, że matce zależało tylko na jej pieniądzach, czemu zaprzeczyła jedna z jej sióstr. Ethel Gumm została znaleziona martwa 5 stycznia 1953 roku na parkingu.

Judy wróciła na ekrany w wielkim stylu rolą w remake’u „Narodzin gwiazdy” (1954). Mimo problemów z kręceniem, jej rola była rewelacyjna. Judy na planie romansowała z Jamesem Masonem, który grał jej męża. Oboje zdobyli Złote Globy za swoje role i oboje nominowano do Oscara. Niestety, Judy przegrała z Grace Kelly, co złamało jej serce. Ponoć Grace wyprzedziła Judy o zaledwie 6 głosów. Judy nigdy nie pogodziła się z przegraną i pogrążyła się w nałogu alkoholowym.

Aktorka była rozczarowana Hollywood i skupiła się na występach scenicznych i koncertach. W następnym filmie zagrała dopiero w 1961 roku. Jej rola w Wyroku w Norymberze” (1961) przyniosła jej drugą nominację do Oscara. W 1963 zagrała w „Dziecko czeka” i „I dalej będę śpiewać”. Zdawało się, że układa jej się lepiej. Judy rozwiodła się z Lufem i wyszła za Marka Herrona, z którym także miała się rozwieść i 15 marca 1963 roku wyszła za mąż po raz piąty, za Mickeya Deansa.

22 czerwca tego samego roku Deans znalazł Judy martwą w łazience ich wynajmowanego domu w Chelsea. Sprawę zbadała policja i bez wątpliwości orzeczono przypadkowe przedawkowanie barbituranów. Sekcja zwłok wykazała, że śmiertelna dawka leku zbierała się w organizmie Judy przez dłuższy czas i jej zgonu nie wywołała tylko i wyłącznie ta porcja medykamentu, którą zażyła feralnego dnia. Jej ciało, wystawione w domu pogrzebowym, przyszło zobaczyć aż 20 000 osób, by uroczyście złożyć jej hołd.

Judy Garland, choć od jej śmierci minęło wiele lat, wciąż pozostaje wielką gwiazdą i inspiracją. Jej piosenki wciąż cieszą się ogromną sympatią, a pośmiertnie przyznano jej nagrodę Grammy. Judy uważana jest też za ikonę gejów. Jej córka Liza została znaną piosenkarką i aktorką, która w 1973 roku zdobyła Oscara, należnego jej matce prawie 20 lat wcześniej. Judy miała być miłością życia Yula Brynnera (według słów jego syna, Rocka). Rock Brynner jest przyjacielem z dzieciństwa córki Judy, Lizy. Młodsza córka aktorki, Lorna, współtworzyła książkę biograficzną poświęconą jej matce.

(Visited 15 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>