Karolina Łachmacka

Jean Simmons

Jean Simmons
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Wybitna brytyjska aktorka, piękna kobieta, gwiazda lat 50. i 60. Jean Merilyn Simmons urodziła się 31 stycznia 1929 roku w Londynie. Debiutowała na ekranie jako nastolatka w 1944 roku rolą w „Give Us The Moon”. Zagrała epizod w „Cezarze i Kleopatrze” w reżyserii Gabriela Pascala – jest widoczna jako harfistka, kiedy Kleopatra (Vivien Leigh) przechodzi tuż obok niej. Jej pierwsza ważniejsza rola to Estella w ekranizacji „Wielkich nadziei” (1946) w reżyserii Davida Leana. W 1947 roku na ekranach zagościł film „Czarny narcyz” z Deborah Kerr. W 1947 roku Laurence Olivier obsadził ją w roli Ofelii w „Hamlecie” we własnej reżyserii. Rolę chciała zagrać Vivien Leigh, prywatnie żona Oliviera (razem grali w „Hamlecie” w teatrze w latach 30.), ale ku jej goryczy jej mąż uznał, że 33-letnia Vivien jest za stara i obsadził Jean, która była do niej bardzo podobna. Vivien, która cierpiała pierwsze stadium maniakalnej depresji, podejrzewała, że mąż zdradza ją ze swoją Ofelią, co nie było prawdą. Jean za swoją rolę została nominowana do Oscara w kategorii najlepsza aktorka drugoplanowa, otrzymała też Puchar Volpi dla najlepszej aktorki na festiwalu w Wenecji.

Jean Simmons z miejsca stała się gwiazdą. Była piękna i do tego bardzo utalentowana, co objawiła w bardzo młodym wieku. Wystąpiła w pierwszej wersji „Błękitnej laguny” (1949), dziś jednak trudno znaleźć dostępną kopię tego dość niepopularnego filmu z aktorką. W 1953 roku wystąpiła w roli młodej królowej Elżbiety I w filmie „Młoda Bess”. Na ekranie partnerowali jej Deborah Kerr i prywatnie od 3 lat mąż Jean, Stewart Granger. Aktor był przyjacielem Olivierów, a jego pierwsza żona, z którą rozstał się dla Jean, Elspeth March, przyjaźniła się z Vivien Leigh. Jean w tym samym roku zagrała też w „Aktorce” na podstawie losów Ruth Gordon ze Spencerem Tracy i Teresą Wright i „Tunice” z Richardem Burtonem. Tego samego roku przyznano jej nagrodę National Board of Review dla najlepszej aktorki.

W 1954 roku partnerowała Marlonowi Brando w nieudanym filmie kostiumowych o Napoleonie Bonaparte pt. „Desirée”. Rok później ponownie spotkała się z Brando na planie „Facetów i laleczek” Josepha L. Mankiewicza, zdobywając Złoty Glob dla najlepszej aktorki w musicalu lub komedii. W 1957 roku na ekrany weszła komedia „Ta noc” z Jean i Anthony Franciosą. Błyskotliwa rola Anne, zwanej „Małą”, zapewniła jej kolejną nominację do Złotego Globu. Jean zagrała w westernie Williama WyleraBiały kanion w 1958 roku u boku Gregory Pecka. Co ciekawe, to ją chciał obsadzić w roli księżniczki Anny w „Rzymskich wakacjach” ten właśnie reżyser, gdzie także grał Peck. Jej kontrakt wykupił jednak wcześniej Howard Hughes, który chciał uwieść Jean. Kiedy ta go odrzuciła, zablokował jej możliwość grania w dobrych filmach i Jean nie mogła roli przyjąć. Audrey Hepburn, obsadzona później debiutantka w Hollywood, zdobyła za nią Oscara. Jean zawsze żałowała, że nie zagrała w „Rzymskich wakacjach”, choć zadzwoniła do Audrey i pogratulowała jej świetnej roli.

W 1960 roku na ekrany kin wszedł dramat Richarda Brooksa „Elmer Gantry” z Burtem Lancasterem w roli tytułowej. Jej rola Sharon była fenomenalna, nagrodzono ją nominacjami do Złotego Globu i BAFTA, niestety, wśród nominowanych do Oscarów pominięto aktorkę. W tym samym roku małżeństwo Jean i Grangera rozpadło się. Jeszcze w 1960 roku Jean wyszła za mąż za Brooksa. W 1960 roku premierę miał też wzruszający dramat historyczny Stanleya Kubricka „Spartakus” z Kirkiem Douglasem w roli głównej, a także z udziałem Petera Ustinova, Laurence’a Oliviera, czy Niny Foch. Rola niewolnicy Varinii, w której zakochuje się Spartakus, jest moją ulubioną rolą Jean i uważam, że powinna była za nią otrzymać nominację do Oscara, co, niestety, nie nastąpiło. Pod koniec 1960 roku na ekranach pojawiła się komedia z Jean, Deborah Kerr, Cary Grantem i Robertem Mitchumem, „Cudze chwalicie…” z kolejną fenomenalną rolą Jean. W latach 60. aktorka zdecydowanie zwolniła tempo. W 1969 roku zagrała rolę Mary Wilson w „The Happy Ending” w reżyserii swego męża i otrzymała drugą nominację do Oscara, tym razem dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej.

Aktorka jest matką dwójki dzieci. Jej pierwsza córka, Tracy Granger, będąca żywym obrazem swego ojca, przyszła na świat w 1956 roku. Drugą córkę, Kate Brooks, urodziła w 1961 roku. Niestety, także z Brooksem rozwiodła się, w 1977 roku. Mimo to pozostali przyjaciółmi. Przyjaciele pary twierdzili, że Jean była miłością życia Brooksa, który miał niełatwy charakter, ale dzięki jej cierpliwości stawał się nawet aniołem.

Jean Simmons od czasu do czasu pojawiała się w telewizji, a także w teatrze. Jej rola Fee Cleary w „Ptakach ciernistych krzewów” zapewniła jej nagrodę Emmy. Na duży ekran powróciła w 1988 roku filmem „Brzask” z Anthony Hopkinsem i młodym Hugh Grantem. Pojawiła się też w serialu „Północ – Południe”, gościnnie występowała w serialu o Perry’m Masonie, a nawet „Star Treku”. Ostatnio użycza głosu w różnych filmach animowanych.

W 1983 roku aktorka podjęła walkę z alkoholizmem w Betty Ford Clinic. Mieszkała w Santa Monica w Kalifornii. Na pytanie, czy kiedykolwiek zamierza napisać swoją autobiografię typu „tell-all”, powiedziała, że na pewno tego nie zrobi. Od kilku lat wierni fani Jean, jak i środowiska filmowe zachęcali Akademię Filmową, by nadrobiła swoje niedociągnięcia i przyznała Jean Simmons Oscara honorowego. Miejmy nadzieję, że chociaż tak Akademia zadośćuczyni Jean częste pomijanie jej wielkich ról.

Niestety, Jean Simmons nie ma już wśród nas. Odeszła 22 stycznia 2010 roku na raka płuc.

(Visited 54 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>