Karolina Łachmacka

Jean Seberg

Jean Seberg
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Wspaniała aktorka filmowa, która łącznie wystąpiła w 34 filmach hollywoodzkich i francuskich. Choć w młodym wieku osiągnęła duży sukces w rodzimych Stanach, to role w Europie, m.in. główna rola kobieca w „Do utraty tchu” (1959) Jean-Luc Goddarda uczyniła ją ikoną.

Jean Seberg przyszła na świat 13 listopada 1938 roku w Marshaltown w stanie Iowa. Jej rodzice, Edward Seberg i Dorothy Benson, wyznawali luteranizm.

Odkrył ją Otto Preminger. Jean pokonała 18 tysięcy kandydatek, by zagrać pamiętnie tytułową „Świętą Joannę” opisaną przez George’a Bernarda Shawa w jego sztuce. Drugi film, tym razem dramat na podstawie powieści młodej francuskiej pisarki pt. „Bonjour, tristesse”, też wyreżyserował Preminger. Jean zagrała tam córkę Davida Nivena, której zazdrość o ojca pośrednio przyczynia się do śmierci kobiety, którą on kocha (Deborah Kerr). Moim zdaniem sam film jest dość nużący, ale Jean w nim – rewelacyjna. Miała w sobie świeżość, niepowtarzalny urok i styl. Wyrażała to mimiką, gestami. Potrafiła połączyć rozkwitającą kobietę z wciąż łobuzerską dziewczynką, która nosi krótko ostrzyżone włosy i daje się czochrać po głowie swojemu ojcu, choć już nie jest taka mała. Jean zaliczam do jednych z moich najbardziej ulubionych aktorek, bo miała nieprawdopodobnie magnetyczną siłę zaczarowania sobą widza.

Jean Seberg grała w Europie i Hollywood. Lepiej odnalazła się we Francji, gdzie szybko stała się ikoną. Nawiązała mnóstwo przyjaźni. Jej drugi mąż, Romain Gary, był rosyjskim intelektualistą. Jean aktywnie działała politycznie. W 1964 roku Jean zagrała tytułową rolę w „Lilith”, za którą otrzymała nominację do Złotego Globu. Miała lewicowe poglądy i popierała antyrasistowski ruch „Czarne Pantery” (tak jak inna gwiazda amerykańskiego kina, Jane Fonda). Jako idolka Europy Jean Seberg stała się niebezpieczna dla FBI. Szef służb postanowił, jak to się wyraził, „unieszkodliwić” aktorkę. Do plotkarskich kolumn w Hollywood rozesłano tajemniczą „informację” twierdzącą, że dziecko, którego akurat spodziewała się Jean, nie jest potomkiem Gary’ego, ale członka „Czarnych Panter”. To oszczerstwo zraniło Jean do żywego. Niestety, to przeżycie wywołało przedwczesny poród. Córeczka Jean, Nina Hart, przeżyła dwa dni. Następnego dnia po śmierci noworodka, Jean zorganizowała szokującą konferencję prasową, na której zrozpaczona pokazała ciało swojej białej córeczki. To ucięło wszelkie plotki, jednak FBI nie przestało szykanować Jean dopóty, dopóki nie wyjechała na stałe do Paryża.

Jean Seberg próbowała żyć jak dawniej, ale przeszłość pozostawiła po sobie piętno. Wyreżyserowała nawet film w 1974 roku, lecz co jakiś czas miała nawroty silnych stanów depresyjnych, więc musiała przebywać w szpitalu. W każdą rocznicę śmierci Niny Hart Jean próbowała popełnić samobójstwo. W 1978 roku rzuciła się pod pociąg paryskiego metra, ale cudem ją odratowano. Wydawało się, że wszystko może jeszcze się ułożyć. Jean zapowiadała powrót do pracy w 1979, a jeszcze w 1978 wyszła po raz czwarty za mąż. Pod koniec sierpnia 1979 aktorka zaginęła. Wielbiciele Jean obawiali się najgorszego. Wystosowano publiczne apele prosząc, by Jean dała znak życia. Niestety, 7 września odnaleziono na paryskich przedmieściach samochód z ciałem kobiety. To była Jean. Nie żyła od 11 dni. Zażyła śmiertelną dawkę barbituranów. Udało jej się przejść na drugą stronę.

Historia Jean Seberg pokazuje, że nie tylko Hollywood niszczy ludzi, ale także ci, którzy przecież obywateli mają chronić. Atak na ciężarną kobietę w celu zniszczenia jej psychiki to podłość, która doprowadziła do śmierci aktorki. Aktorki, która była wspaniałą artystką, która dała widzom wiele pięknych momentów w ciemnym kinie i przed telewizorami. Wreszcie – kobiety, która po prostu chciała żyć i miała odwagę cywilną wstawić się za ignorowanymi i traktowanymi nieludzko Afroamerykanami.

(Visited 26 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>