Karolina Łachmacka

Jean Harlow

Jean Harlow
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Amerykańska aktorka filmowa, gwiazda lat 30. Wspaniała aktorka komediowa, symbol seksu. Nazywana często oryginalną, pierwszą  platynowowłosą seksbombą. Naprawdę nazywała się Harlean Harlow Carpenter, choć MGM twierdziło, że jej nazwisko to Carpentier (literę „i” dodano, by brzmiało bardziej egzotycznie, elegancko i „po francusku”). Urodziła się 3 marca 1911 roku w Kansas City w stanie Missouri. Była jedynym dzieckiem swoich rodziców. Jean Harlow to tak naprawdę nazwisko jej matki, nazywanej „Mamą Jean”. Jej ojciec pochodził z klasy robotniczej, podczas gdy matka wywodziła się z majętnej rodziny. Ich małżeństwo zaaranżował ojciec Jean Carpenter. Mała Harlean była jedynym dzieckiem w rodzinie. Od najmłodszych lat aż do końca życia matka miała na nią największy wpływ. Rodzina nazywała ją „The Baby” i ten przydomek towarzyszył jej także w pracy.

Po rozwodzie w 1922 roku Mama Jean otrzymała całkowite prawo do opieki nad córką, która ojca miała widzieć później tylko raz. Mama Jean chciała zostać aktorką i w 1923 roku przeniosła się do Hollywood. Małą Harlean posłała na krótko do Hollywood School for Girls. Nie udało jej się zrobić kariery, dlatego w ciągu dwóch lat powróciły do Kansas City. W wieku 15 lat Jean poznała 19-letniego Charlesa McGrew, którego poślubiła w 1927 roku, ku złości Mamy Jean (która sama wyszła za Marino Bello). Harlean chciała się uniezależnić od matki.

McGrew był dziedzicem sporej fortuny i kiedy skończył 21 lat, otrzymał spadek, przeprowadzając się  z żoną do Los Angeles. Tam Harlean poznała młodą aktorkę, Rosalie Roy. Roy, nie mając samochodu, poprosiła Harlean, by ta podwiozła ją do Hollywood do studia Foxa na przesłuchanie. Harlean czekała na Rosalie w samochodzie, kiedy wpadła w oko producentom Foxa. Zachęcili ją do testów zdjęciowych, choć Harlean powiedziała wyraźnie, że nie jest zainteresowana karierę filmową. Po naciskach Rosalie, by spróbowała, a przede wszystkim Mamy Jean, Harlean podpisała kontrakt pod nazwiskiem panieńskim matki: Jean Harlow.

Jean mimo podpisanego kontraktu nie chciała grać w filmach i odrzucała kolejne oferty debiutu na ekranie. Mama Jean nie odpuszczała jednak i przeprowadziła się do Los Angeles, by czuwać nad decyzjami córki. Pod jej naciskiem Jean przyjęła rolę w „Honor Bound” jako statystka, za siedem dolarów za dzień pracy. Potem były kolejne filmy, a w czerwcu 1929 roku, pod naciskiem matki, Jean porzuciła męża i przeprowadziła się do matki i ojczyma.

Na planie „Weak but Willing” (1929) Jean wypatrzył aktor James Hall, który występował w filmie Howarda Hughesa „Aniołowie piekieł” (1930). Początkowo powstał on w wersji niemej, ale Hughes postanowił nakręcić go jednak jako film dźwiękowy i musiał znaleźć nową aktorkę, ponieważ grająca główną rolę Greta Nissen miała silny norweski akcent. Po krótkim spotkaniu Hughes obsadził ją po krótkim spotkaniu i 24 października 1929 roku podpisał z nią pięcioletni kontrakt. W czasie pracy nad tym filmem Jean poznała producenta wykonawczego MGM, Paula Berna.

Jean Harlow

Jean okazała się ulubienicą publiczności, ale krytyka uznała jej rolę w „Aniołach piekieł”, tak jak i sam film, za beznadziejną. Jako że Hughes nie zamierzał kręcić filmów artystycznych (milioner od czasu do czasu spełniał po prostu swoje kaprysy), Jean była regularnie wypożyczana do innych wytwórni. W 1931 roku dostała rolę dziewczyny Jamesa Cagneya we „Wrogu publicznym nr 1″ Williama Wellmana. W „Platynowej blondynce” (1931) Jean przyćmiła o wiele bardziej doświadczoną gwiazdę, Lorettę Young. Na planie „Tajemniczej szóstki” (1931) zagrała z Wallace’em Beery’m i Clarkiem Gable’em. Beery miał okropny charakter i toczył nieustanne walki ze wszystkimi, a nieśmiałą Jean pomiatał bez reszty. Aktorka zaprzyjaźniła się jednak z Gable’em, wówczas dopiero zaznaczającym swoją obecność w filmie. Ich przyjaźń trwała aż do końca jej życia.

Choć filmy Jean nie były najlepszej jakości, ona zdobyła ogromną popularność. Hughes, by ją promować, wysłał ją w tournee, gdzie Jean spotykała się w kinach z publicznością. Zawsze sale były zapełnione po brzegi. Harlow stała się idolką – kobiety masowo zmieniały kolor włosów na platynowy blond właśnie na jej wzór.

Tymczasem Jean związała się z Paulem Bernem. Ich związek budził zdziwienie, gdyż Bern nie należał do najprzystojniejszych mężczyzn, a aktorka o statusie i wyglądzie Jean Harlow mogła przecież zdobyć każdego mężczyznę. Ale Jean była nim zauroczona, bo miała w nim wsparcie. Zaimponowało jej, że Bern, kiedy zaprosił ją po kolacji do swego apartamentu, nie próbował zaciągnąć jej do łóżka, ale rozmawiał z nią jak równą sobie, o muzyce klasycznej, literaturze. Bern pomógł Jean uwierzyć, że jest wartościową osobą.

Bern namawiał L.B. Mayera, by MGM wykupiło kontrakt Jean od Hughesa. Mayer nie zgodził się; jego zdaniem wizerunek Jean był zbyt agresywny i bezczelny. Bern nie dał za wygraną i zgłosił się do Irvinga Thalberga. Ten początkowo miał wątpliwości, ale w końcu zgodził się i 3 marca 1932 roku, w dniu 21. urodzin Jean, Bern poinformował ją, że została aktorką MGM. Jean oficjalnie dołączyła do „rodziny MGM” 20 kwietnia.

To w MGM Jean Harlow stała się supergwiazdą. Wytwórnia ta miała dla niej role, w których Jean pokazała, że ma wielki komediowy talent. George Cukor, który wyreżyserował jej film „Kolacja o ósmej” (1933) stwierdził, że granie w komedii było dla Jean tak naturalne, jak zniesienie jajka dla kury. W filmie „Żona z drugiej ręki” (1932) zagrała w rudej peruce, a partnerował jej Chester Morris. Przełomem okazała się rola w „Red Dust” (1932) Victora Fleminga, gdzie zagrała z Clarkiem Gable i Mary Astor. Film był najbardziej kasowym przebojem kinowym roku i to właśnie dzięki niemu MGM była jedyną wytwórnią, która nie straciła pieniędzy w 1932. Chemia między Jean a Gable’em była elektryzująca, dlatego już w 1933 roku zagrali razem w dramacie „W twoich ramionach”, gdzie Jean dała się poznać jako aktorka dramatyczna. Ponadto wystąpiła też w „Wybuchowej blondynce” (1933) z Lee Tracym i Franchotem Tone’em. Tone niebawem stał się gwiazdą, dlatego razem zagrali w „Dziewczynie z Missouri” (1934). W 1935 roku obsadzono ją w „Dla ciebie tańczę”. Jean postanowiła zmienić wizerunek seksbomby, który ją męczył. Ścięła włosy i zapuściła naturalny kolor włosów – delikatny blond. W „Chińskich morzach” (1935) nosiła perukę. W 1936 zagrała w komedii Jacka Conwaya „Romantyczna pułapka”, a także z Clarkiem Gable’em i Myrną Loy w „Żona czy sekretarka”. Jej ostatnim filmem okazała się być „Saratoga” (1937), która miała swoją premierę po śmierci Jean.

Jean Harlow

Jean Harlow, mimo dość drapieżnego wizerunku, pozostawała skromną i niepewną siebie dziewczyną. Poza planem nikt nigdy nie rozpoznałby w niej gwiazdy. Rosalind Russell wspominała, jak przypadkowo spotkała ją u fryzjera i nie poznała w niej koleżanki z wytwórni, bo Jean wyglądała jak dziecko – naturalna i dziewczęca. W wytwórni ją uwielbiano, wszyscy nazywali ją „Baby”. Fotografowie uważali, że miała najpiękniejsze ciało spośród wszystkich aktorek. Jean była na ścisłej diecie, by nie przytyć.

W 1932 roku Jean zdecydowała się poślubić Berna. Na ich ślubie byli obecni m.in. Irving Thalberg i jego żona Norma Shearer. Niespodziewanie podczas pracy nad „Red Dust” do Jean doszła tragiczna wiadomość o śmierci Berna. Jego śmierć do dziś pozostaje tajemnicą. Spekulowano, że to Jean zabiła męża, a MGM zatuszowało sprawę, jednak nie było to prawdą. Prawdopodobnie na Bernie zemściła się jego była żona, Dorothy, która po dokonaniu zbrodni miała popełnić samobójstwo. Oficjalnie stwierdzono, że Bern popełnił samobójstwo. Jean bardzo przeżyła jego śmierć. Jej trzecie małżeństwo, z Halem Rossonem, było pomyłką, choć pozostali przyjaciółmi.

Ostatnią miłością aktorki był starszy od niej prawie o 20 lat William Powell. Powell był eleganckim, oczytanym mężczyzną, wyśmienitym aktorem. W 1933 roku rozwiódł się z Carole Lombard, z którą jednak nadal się przyjaźnił. Carole w tym czasie zakochała się z wzajemnością w Clarku Gable i cała czwórka często się spotykała. Jean bardzo chciała, by Powell się z nią ożenił, ale on zwlekał z podjęciem takiej decyzji. Aktorka zaszła w ciążę i miała nadzieję, że wiadomość ta ucieszy Powella, jednak on dalej nie zamierzał jej poślubić i Jean usunęła ciążę, co złamało jej serce. Ich związek nie był usłany różami, bo Powell nie miał łatwego charakteru. Często docinał Jean, która czuła się mniej warta, z racji braków w wykształceniu. Jean była też pod ciągłą presję Mamy Jean. Pracowała dużo, ale traciła chęć do życia. W 1937 roku zachorowała na niewydolność nerek i trafiła do szpitala. Jean zmarła 7 czerwca 1937 roku. Miała 26 lat.

„Saratoga”, jej ostatni film, pozostała niedokończona. MGM uczyniło z jej pogrzebu widowisko. William Powell był załamany śmiercią Jean i żałował, że nie zdołał okazać jej swego uczucia tak, jak na to zasługiwała. Wielokrotnie mówiono o tym, że Jean nie otrzymała odpowiedniej pomocy, gdyż jej matka, Mama Jean, nie pozwoliła na interwencję lekarzy – zgodnie z jej wiarą (należała do Stowarzyszenia Chrześcijańskiej Nauki, które nie pozwalało interweniować lekarstwami i leczeniem w czasie choroby). Ale nie jest to prawdą – Jean Harlow otrzymała odpowiednie leczenie. Nie jest też prawdą, że jej śmierć była wynikiem nieudanej aborcji.

Do dziś Jean Harlow pozostaje legendą. W 1965 roku ukazała się jej powieść, „Today Is Tonight”, która ukazała jej talenty literackie (za jej życia MGM nie pozwoliło na publikację książki).

(Visited 17 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>