Karolina Łachmacka

Janet Gaynor

Janet Gaynor
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Amerykańska aktorka filmowa, gwiazda kina niemego, a później także dźwiękowego. Pierwsza laureatka Oscara dla najlepszej aktorki.

Laura Augusta Gainor urodziła się 6 października 1906 roku w Filadelfii, ale jej rodzina przeniosła się do San Fransisco kiedy wciąż była małym dzieckiem. Po ukończeniu szkoły średnie w 1923 roku postanowiła zostać aktorką. By spełnić swoje marzenia, przeniosła się do Los Angeles, gdzie pracowała w sklepie z butami za 18 dolarów tygodniowo. W ciągu dwóch lat zagrała w kilku filmach pełnometrażowych i krótkometrażowych komediach, niemniej były to role epizodyczne. W 1926 roku nadszedł przełom i obsadzono ją w jej pierwszej głównej roli w filmie „The Johnstown Flood”. Tego samego roku wybrano ją jedną z WAMPAS Baby Stars, a jej niezwykła rola przyciągnęła uwagę producentów.

Już jako Janet Gaynor w ciągu roku stała się jedną z najczęściej obsadzanych w rolach głównych aktorek. Trzy filmy: „Siódme niebo” (1927), „Wschodzie słońca” (1927) i „Aniele ulicy” (1928), w tym dwa pierwsze były dwoma z 12, w których wystąpiła z Charlesem Farrellem, zapewniły jej nagrodę Akademii Filmowej dla najlepszej aktorki. Janet Gaynor była pierwszą aktorką uhonorowaną Oscarem w tej kategorii i przez dziesiątki lat pozostawała najmłodszą – w momencie odebrania nagrody miała nieskończone 22 lata. Jej wynik przebiła dopiero Marlee Matlin, która za rolę w „Dzieciach gorszego Boga” (1986) dostała Oscara w 1987 roku.

Janet z sukcesem przeszła próbę dźwięku i jej kariera rozwijała się w kinie dźwiękowym. Przez lata była gwiazdą Foxa, która wybierała projekty, w których brała udział i której nazwisko zawsze pojawiało się nad tytułem. Po fuzji Foxa z 20th Century Pictures powstało studio 20th Century Fox, które postawiło na dziecięcą gwiazdę Shirley Temple i młodą, ponętną Lorettę Young. Pozycja Janet osłabła, ale ona nie czekała na odesłanie jej z kwitkiem i odeszła do studia Davida O. Selznicka, którego filmy zapewniły jej jeszcze lepszą pozycję.

W 1938 roku Janet odebrała nominację do Oscara za rolę w pierwszej wersji „Narodzin gwiazdy” (1937), wyreżyserowanej przez Williama Wellmana i z Fredriciem Marchem w roli głównej męskiej. Choć przegrała z Luise Rainer („Ziemia błogosławiona”), w 1938 na ekrany kin wszedł kolejny jej film, który odniósł sukces, „Młoda sercem”. Niespodziewanie Janet zrezygnowała z kariery filmowej i pojawiła się na dużym ekranie tylko raz, grając matkę Pata Boone w „Bernardine” w 1957.

W 1939 roku Janet Gaynor powtórnie wyszła za mąż (pierwszym mężem aktorki przez prawie 4 lata był Jesse Lydell Peck), tym razem za ekscentrycznego kostiumografa MGM, Adriana. Przez wiele lat mówiono, że ich związek był tzw. „lawendowym małżeństwem”, który to termin oznacza związek dwójki osób, z których obie są homoseksualne, ale, by ukryć ten fakt, tworzą oficjalnie parę, najczęściej związaną związkiem małżeńskim. Adriana podejrzewano o romans z ojcem Elizabeth Taylor, ale nie potwierdzono tych domysłów. Co do Janet mówiono natomiast, że jej wieloletnia przyjaźń z aktorką Mary Martin to lesbijski związek. Oliwy do ognia dodały słowa jednego z ludzi show biznesu, który powiedział, że „Janet Gaynor miała żonę, Mary Martin, co miało potwierdzać ich związek. Istnieje jednak o wiele więcej faktów, które zadają kłam tym spekulacjom. Po pierwsze, Janet wyszła za Adriana właściwie po zakończeniu kariery, w 1939 roku, i to z nim miała jedynego syna obojga, Robina.

„Lawendowe małżeństwa” zawierano dla podtrzymania wizerunku w zakłamanym świecie pseudomoralności Hollywood (klasyczne „lawendowe małżeństwo” zawarł Rock Hudson z sekretarką swojego agenta, gdyż brak kobiety u jego boku musiał budzić wątpliwości fanów przystojnego aktora; Hudson zmarł w 1985 roku na AIDS, będąc jedną z pierwszych sławnych ofiar tej choroby; przyznał się, że był gejem), jednak w czasie zawarcia małżeństwa Janet zrezygnowała z kariery w filmie, podobnie jak Adrian, który stwierdził, że MGM próbowało odebrać Grecie Garbo jej osobowość w „Dwulicowej kobiecie” (1941), tworząc z niej zwykłą, amerykańską „sweater girl” i odszedł z przemysłu filmowego, otwierając własny butik. Nie było więc logicznego powodu, dla którego ich związek miałby być fikcją na potrzeby mediów, tym bardziej, że trudno by było im spłodzić dziecko, w końcu biologiczne, bez pociągu seksualnego do małżonka. Janet i Adrian byli rodziną przez 20 lat, aż do jego śmierci. Poza tym spekulacje te wyśmiał ostatni mąż Janet, poślubiony w wigilię Bożego Narodzenia 1964 roku producent i reżyser Paul Gregory.

Przyjaźń z Mary Martin utrzymała się jednak. Była do tego stopnia zażyła, że obie panie, wraz z mężami, na pewien czas przeprowadziły się do Brazylii. Na emeryturze Janet Gaynor wiele czasu poświęciła podróżom.

We wrześniu 1982 roku doszło do tragicznego w skutkach wypadku, w którym udział wzięli m.in. Mary Martin, Paul Gregory i Janet. Tragiczne wydarzenie miało miejsce w centrum San Fransisco, po tym, jak kierowca innego pojazdu przejechał na czerwonym świetle i uderzył w taksówkę aktorki. Na miejscu zginął agent Mary Martin, reszta pasażerów odniosła natomiast ciężkie obrażenia. Janet w poważnym stanie trafiła do szpitala – miała 11 złamanych żeber, złamany obojczyk, złamaną w kilku miejscach miednicę, zraniony pęcherz i zniszczoną nerkę. Janet po kilku operacjach nie odzyskała sprawności i zmarła. Została pochowana obok drugiego męża, choć na jej grobie widnieje napis „Janet Gaynor Gregory”.

(Visited 19 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>