Karolina Łachmacka

Irene Dunne

Irene Dunne
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Nierzadko nazywana pierwszą damą złotej ery Hollywood. Choć zdobyła aż pięć nominacji do Oscara, Irene Dunne nigdy nie otrzymała nagrody w regularnym konkursie, nie nagrodzono jej też Oscarem honorowym. Urodziła się 20.12.1898 roku.

Była córką inspektora Stanów Zjednoczonych do spraw statków parowych. Jej matka była pianistką i nauczycielką gry na fortepianie. Jej ojciec niespodziewanie zmarł, kiedy Irene miała 10 lat. Zachowała wszystkie jego listy i zapamiętała słowa, że szczęście jest nagrodą, którą zdobywa się poprzez trafne życiowe decyzje.

Matka nauczyła ją gry na fortepianie gdy była małą dziewczynką. Irene dysponowała też wspaniałym głosem i śpiewała w chórze kościelnym. Irene skończyła studia artystyczne, pozwalające jej nauczać w szkole, jednak niebawem po odebraniu dyplomu otrzymała stypendium w Chicago Musical College. Chciała zostać solistką operową, ale odpadła w przesłuchaniach do Metropolitan Opera.

Irene nie zniechęciła się tą porażką i trafiła do musicalu na Broadway już w 1922 roku. Do 1929 roku udało jej się zdobyć stabilną pozycję aktorki grającej główne role w teatrze.

W 1928 roku Irene poznała nowojorskiego dentystę, Francisa Griffina, i poślubiła go, pozostawiając na pewien czas scenę. Tuż po podróży poślubnej spotkała samego Florenza Ziegfelda. Przypadkowe spotkanie w windzie zaowocowała rolą Magnolii Hawks w musicalu Jerome Kerna i Oscara Hammersteina „Statek komediantów”. To w tej roli odkryło ją Hollywood. Irene podpisała umowę z RKO i debiutowała musicalem „Leathernecking” (1930). Z matką i bratem przeprowadziła się do Hollywood, a jej mąż pozostał w Nowym Jorku, dołączając do żony dopiero w 1936 roku, kiedy ta powtórzyła swą rolę Magnolii Hawks w klasycznej filmowej wersji „Statku komediantów”.

Irene Dunne dała się poznać jako wspaniała aktorka. Jej wszechstronność pozwalała jej na wyśmienite kreacje komediowe, jak i dramatyczne. W 1931 roku zagrała w „Cimarronie” i zdobyła nominację do Oscara. „Boczna ulica” (1932) czy „Wspaniała obsesja” (1934) umocniły jej status gwiazdy. Rola w „Teodora robi karierę” (1936) zapewniła jej kolejną nominację. Już rok później znalazła się w gronie nominowanych za „Nagą prawdę” (1937) z Cary Grantem, a w 1939 zagrała kolejną nominowaną rolę w „Ukochanym” (1939) z Charlesem Boyerem. „Moja najmilsza żona” (1940) była kolejnym udanym parowaniem z Cary Grantem. W latach 40. partnerowała Rexowi Harrisonowi w „Annie i królu Syjamu” (1946). W 1947 zagrała z Williamem Powellem w „Życiu z ojcem” w reżyserii Michaela Curtiza, a rok później stworzyła rolę, która zapewniła jej ostatnią nominację do Oscara („I Remember Mama”).

Ostatni raz na dużym ekranie zagrała w 1952 roku w „It Grows On Trees”. Aktorka przez kolejne 10 lat występowała w telewizji. Irene Dunne postanowiła zająć się działalnością dobroczynną. Znana też była jako praktykująca katoliczka. Popierała partię republikańską. Mąż Irene zmarł 15 października 1965 roku. Nie mieli biologicznego potomstwa, ale w 1938 roku adoptowali dziewczynkę, Mary Frances. Aktorka zmarła 4 września 1990 roku w Los Angeles, na ponad 2 miesiące przed 92. rocznicą urodzin.

(Visited 23 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>