Karolina Łachmacka

Hermione Gingold

Hermione Gingold
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Brytyjska aktorka charakterystyczna, znana przede wszystkim ze swojej ekscentrycznej osobowości i ciętego języka. Jej wizerunek uzupełniała jej oryginalna uroda – ostro zarysowane szczęka i nos, oraz głęboki głos. Hermione Gingold można by pospolicie nazwać brzydką, ale ona ze swojej aparycji uczyniła atut, będąc wszechstronną aktorką występującą w filmie, teatrze, radiu i telewizji.

Jej rodzice byli dobrze sytuowanymi mieszkańcami Londynu. Jej ojciec był urodzonym w Wiedniu żydowskim finansistą, jej matka urodziła się w Anglii. Najprawdopodobniej i ona była Żydówką, ponieważ małżeństwo państwo Gingold zawarli przed rabinem. Jej dziadkowie ze strony ojca mieli korzenie tureckie. Była też w dalekiej linii potomkinią kompozytora Solomona Sulzera, który przyjaźnił się z samym Schubertem.

W dzieciństwie Hermione przyjaźniła się z Noelem Cowardem, jednak ich więź zerwała matka dziewczynki, ostrzegając ją przed kontrowersyjnym już jako chłopiec przyszłym artystą. Po raz pierwszy na scenie pojawiła się w 1909 roku, śpiewając w przedstawieniach szekspirowskich. Znana była ze swoich fryzur; mówiono, że Hermione staje w oknie, by wiatr ułożył jej odpowiednio włosy.

W 1951 roku Gingold przeniosła się do Stanów Zjednoczonych, gdzie udało jej się zrobić karierę. W 1958 roku zagrała w musicalu „Gigi” i otrzymała Złoty Glob dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Zaśpiewała tam piosenkę „I Remember It Well” z Mauricem Chevalierem. Na Broadwayu z sukcesem zastąpiła Jo Van Fleet w sztuce „Oh Dad, Poor Dad, Mama’s Hung You in the Closet and I’m Feelin’ So Sad”, którą potem zekranizowano z Rosalind Russell w tej roli. W „Muzyku” (1962) partnerowała młodej laureatce Oscara, Shirley Jones.

W 1977 roku Hermione została laureatką Grammy za najlepszy album z piosenkami dla dzieci pt. „Prokofiev: Peter and the Wolf and Saint-Saëns: Carnival of the Animals”. Sama pojawiała się w wielu talk-shows i była żywotną staruszką. Publiczność uwielbiała ją za jej żywiołowość i szczerość. Podróżowała jako narratorka w show Stephena Sondheima pt. „Side By Side By Sondheim” i na dworcu kolejowym potknęła się i upadła. Po tym wypadku nie odzyskała już zdrowia, miała problemy z sercem i zapalenie płuc. Zmarła 24 maja 1987 roku. Po jej śmierci wydano jej autobiografię pt. „How to Grow Old Disgracefully”.

(Visited 6 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>