Karolina Łachmacka

Greer Garson

Greer Garson
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Brytyjska aktorka, gwiazda Hollywood, która szczególnym powodzeniem cieszyła się w latach 40.

Urodziła się 29 września 1904 roku jako jedyne dziecko swoich rodziców, w Londynie. Jej ojciec był Anglikiem także o szkockich korzeniach, matka – Irlandką. Greer Garson zdobyła solidne wykształcenie na University of London, kończąc studia w dziedzinie literaturoznawstwa osiemnastowiecznego i języka francuskiego.

Wraz z Peggy Ashcroft pojawiła się w jednej z pierwszych telewizyjnych widowisk teatralnych, ponad półgodzinnego fragmentu „Wieczoru Trzech Króli” Szekspira. Jest to pierwsza znana próba adaptacji sztuki szekspirowskiej na potrzeby raczkującego wówczas medium telewizji. Tymczasem w Londynie Louis B. Mayer, szef MGM, szukał talentów, i Greer spodobała mu się tak, że podpisał z nią kontrakt. W pierwszym swoim filmie dla wytwórni i tak zagrała dopiero pod koniec 1938 roku. Za rolę w „Żegnaj Chips” (1939) Greer nominowano do Oscara dla najlepszej aktorki głównej, ale przegrała z inną Brytyjką, Vivien Leigh, nagrodzoną za „Przeminęło z wiatrem” (1939).

W 1940 Greer otrzymała rolę Elizabeth Bennett w ekranizacji „Dumy i uprzedzenia” z ukochanym Leigh, Laurence’em Olivierem. Rolę początkowo proponowano Vivien, ale ta odrzuciła ofertę (zmieniła zdanie, gdy dowiedziała się, że główną rolę męską ma zagrać Olivier, ale było za późno). Kariera Greer kwitła, także dzięki wsparciu Mayera, który faworyzował ją, powierzał dobre role i promował ją. Zazdrosna o to była m.in. Joan Crawford, z którą zagrała w „Kiedy kobiety się spotykają” (1940), która chciała ról takich, jak nagrodzona Oscarem rola Greer w „Pani Miniver”. Mayer wyśmiał ponoć takie ambicje Joan, która słynęła z ról „tej złej”. Crawford odeszła z MGM na rzecz Warnerów, i to w tej wytwórni zagrała rolę cierpiącej matki wyrodnej córki, tytułową „Mildred Pierce”, zgarniając Oscara.

Greer Garson wraz z Bette Davis dzierży pewien oscarowy rekord. Mianowicie obie gwiazdy to jedyne osoby, które w kategorii aktorskiej nominowano 5 lat z rzędu (obie za role pierwszoplanowe). „Pani Miniver” (1942) zapewniła jej Oscara (film nagrodzono w wielu kluczowych kategoriach).

W 1945 roku MGM szykowało powrót na ekrany „Króla Hollywood”, Clarka Gable’a. Obsadzono go u boku Greer w „Adventure” w reżyserii jego przyjaciela, Victora Fleminga. Film okazał się klapą, a Gable nie lubił pracować z Greer, którą uważał za bezbarwną. Ich duetu nigdy nie powtórzono, ku uciesze obojga. Jej popularność malała wraz z końcem lat 40. Po wygaśnięciu kontraktu z MGM w 1954 roku Greer wystąpiła w niewielkiej ilości filmów. Najbardziej zapamiętanym pozostaje „Sunrise at Campobello” (1960) (nominacja do Oscara i Złoty Glob). Jej ostatnia rola to ciotka March w telewizyjnej ekranizacji „Małych kobietek” (1978).

Greer była trzykrotnie zamężna. Jej drugim mężem był aktor Richard Ney, który grał jej syna w „Pani Miniver”. Podczas rozprawy rozwodowej stwierdził, że Greer była dla niego „za stara” (mógł się chyba nad tym zastanowić przed ślubem, bo wiek Greer nie był tajemnicą). Ponoć miała też romans, w latach 30., z Laurence’em Olivierem, co pozostaje w sferze domysłów. W 1949 roku wyszła za mąż za E.E. Fogelsona, z którym była do jego śmierci w 1989 roku. Zmarła 6 kwietnia 1996 roku w wieku 91 lat, na niewydolność serca.

(Visited 46 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>