Grace Kelly | Kinetoskop - recenzje, artykuły filmowe
 Karolina Łachmacka

Grace Kelly

Grace Kelly
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Nawet ci, którzy nie interesują się tematyką klasyki kina zapewne znają nazwisko tej pani. Jedna z największych gwiazd w dziejach kina, która świeciła oszałamiającym blaskiem przez zaledwie kilka lat i odeszła z Hollywood u szczytu kariery, pozostając na zawsze legendą.

Grace Patricia Kelly przyszła na świat 12 listopada 1929 roku w Filadelfii w dobrze sytuowanej katolickiej rodzinie. Była trzecim z czworga dzieci Jacka Kelly i jego żony Margaret. Jej ojciec został milionerem kiedy zajął się produkcją cegieł. Jej wuj Walter występował na wodewilu, a drugi wuj, George Kelly, dramatopisarz, był laureatem prestiżowej nagrody Pulitzera. Jej matka wywodziła się z rodziny o luterańskiej religii, ale przeszła na katolicyzm dla swego męża, z pochodzenia irlandzkiego katolika. Jej rodzice, jak i brat, wsławili się promowaniem zdrowego trybu życia, a także jako sportowcy (ojciec Grace był zdobywcą złotego, a brat, Jack, jr., brązowego medalu na olimpiadzie).

Uczęszczając do Ravenhill Academy, Grace, a także jej siostry i matka, były modelkami podczas różnych wydarzeń towarzyskich w kręgu znajomych. Po ukończeniu szkoły średniej w lipcu 1947 roku Grace ubiegała się o miejsce w Bennington College, ale z powodu słabych ocen z matematyki nie przyjęto jej. Choć jej matka była niezadowolona, Grace postanowiła spełnić swoje sny o aktorstwie. Udało jej się dostać do American Academy of Dramatic Arts, choć nabór został już zakończony. Była ambitną uczennicą: by doprowadzić swoją wymowę do perfekcji, nagrywała swój głos i ćwiczyła. Jej przedstawieniem dyplomowym była „Filadelfijska opowieść”. Grace zagrała tę samą rolę w „Wyższych sferach” w 1956 roku w musicalu MGM, wersji tej właśnie sztuki.

Tuż po ukończeniu szkoły Delbert Mann, wówczas telewizyjny producent, obsadził ją w tytułowej roli w telewizyjnym przedstawieniu nadawanym na żywo, „Bethel Merriday” (łącznie Grace zagrała w niemal 60 takich przedsięwzięciach). Sukces tej produkcji zapewnił jej debiut na dużym ekranie, małą rólkę w „Czternastu godzinach” (1951). Już w 1952 roku zagrała swoją pierwszą pamiętną rolę w westernie Freda Zinnemanna W samo południe. Na planie romansowała z o 28 lat starszym Gary’m Cooperem, choć niektórzy twierdzą, że w tym samym czasie umawiała się też z reżyserem. Cooper otrzymał za tę rolę drugiego Oscara, a Grace, w roli jego żony, zwróciła na siebie uwagę producentów filmowych.

Grace Kelly

W 1952 roku Grace poleciała do Los Angeles, gdzie ubiegała się o rolę Lindy w „Mogambo” (1953), remake’u „Red Dust” (1932), który przygotowywało MGM. Rola początkowo miała być powierzona Gene Tierney, ale aktorka miała narastające problemy ze zdrowiem psychicznym i trafiła do szpitala. Grace otrzymała rolę i podpisała kontrakt z MGM na 7 lat, za dość niskie pieniądze – 850 dolarów tygodniowo. Niebawem wyjechała do Nairobi, gdzie wraz z Clarkiem Gable, Avą Gardner i Johnem Fordem pracowała nad filmem. Kochliwa Grace zadurzyła się w o 28 lat starszym Clarku Gable. Gable niedawno rozwiódł się z czwartą żoną, ale wciąż opłakiwał tragiczną śmierć ukochanej Carole Lombard. „Król” uwielbiał blondwłose piękności, w których zawsze szukał jakiej części kobiety, która odeszła z jego życia zbyt szybko i niespodziewanie. Ich romans trwał dość długo, nawet po zakończeniu zdjęć. Grający męża Grace aktor Donald Sinden twierdził, że pewnego razu zastał Grace w namiocie Gable’a w jednoznacznej sytuacji i, ku jego zdziwieniu, to Gable zdawał się tym bardziej zakłopotany, niż Grace. Dowiedziawszy się o płomiennym uczuciu na plan do Afryki wyruszyła matka Grace, ale i to nie rozdzieliło kochanków. Pojawili się razem nawet na rozdaniu nagród Akademii, ale potem Gable zdecydował się zakończyć związek. Mówił, że jest za stary na związek z tak młodą i świeżą dziewczyną. Szukał przystani i znalazł ją w osobie piątej, ostatniej żony, starszej od Grace i o wiele mniej urodziwej rozwódki z dwójką dzieci, Kay Spreckles.

Rola w „Mogambo” okazała się przełomową - Grace otrzymała Złoty Glob i nominację do Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej. I choć przegrała, jasne było, że jest pewnym materiałem na gwiazdę. W 1954 roku po raz pierwszy zagrała u Alfreda Hitchcocka, w „M jak morderstwo”. Hitchcock był jednym z jej najsławniejszych mentorów. Grace ucieleśniała jego wizję eleganckiej blondynki, symbolu piękna i tajemnicy. Hitch próbował późnymi czasy odnaleźć tę muzę w innych aktorkach (Vera Miles, Kim Novak, Tippi Hedren, a nawet Eva Marie Saint), lecz bezskutecznie. Jeszcze w tym samym roku na ekrany kin wszedł klasyczny thriller mistrza, „Okno na podwórze” z Jamesem Stewartem, Thelmą Ritter i Grace w rolach głównych. Grace jak zawsze wyglądała wysublimowanie i seksownie, ale udało jej się też świetnie zagrać ciekawską dziewczynę głównego bohatera.

Grace Kelly

Jeszcze w 1954 roku Grace pokazała się z zupełnie innej strony. Jennifer Jones, która miała zagrać w „Dziewczynie z prowincji”, zrezygnowała ze względu na ciążę. Wówczas rola ta przypadła w udziale Grace. Aktorka, tym razem bez pięknych sukien, w czarno-białym filmie, partnerowała takim gwiazdom, jak William Holden czy Bing Crosby, ale dotrzymała im kroku, a nawet zrobiła więcej – uczyniła ten film swoim własnym. Grace zdobyła nagrodę krytyki nowojorskiej, kolejny Złoty Glob i w konsekwencji Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Ponoć wygrała z Judy Garland, nominowaną za „Narodziny gwiazdy” (1954) George’a Cukora, o kilka głosów. Judy załamała się, miała ponoć nawet po ceremonii zadzwonić do Grace i jej naubliżać. Ponoć Judy nigdy nie przebolała tej straty.

Tymczasem Grace powróciła do współpracy z Hitchcockiem. Zagrała w „Złodzieju w hotelu” (1955), tym razem z Cary Grantem, z którym zaprzyjaźniła się do końca swoich dni, a nawet ponoć romansowała. Potem zdecydowała się na lżejszy repertuar, jakim były „Wyższe sfery” (1956), a także „Łabędź” (1956). W tym ostatnim filmie w jej karierze Grace zagrała księżną. W rzeczywistości miała się nią stać już lada moment.

W kwietniu 1955 roku Grace została wybrana, by przewodzić amerykańskiej delegacji wysłanej na festiwal filmowy w Cannes. Niebawem poznała księcia Monako, Rainiera, którego po krótkiej znajomości zdecydowała się poślubić. Grace miała zostać księżną i, jak się okazało, opuścić Hollywood i porzucić karierę u szczytu popularności na zawsze.

Ich ślub był jak z bajki. Suknię Grace zaprojektowano w MGM. Dzień po ceremonii cywilnej miał miejsce ślub kościelny. Wśród obecnych gwiazd znajdowali się m.in. David Niven z żoną Hjordis, Gloria Swanson i zaprzyjaźniona od czasów „Mogambo” Ava Gardner. Transmisję w telewizji oglądało aż 30 milionów telewidzów. W podróż poślubną Grace i Rainier wybrali się na rejs po Morzu Śródziemnym. Dokładnie 9 miesięcy i 4 dni po ślubie Grace wydała na świat ich pierwsze dziecko, księżniczkę Karolinę. 14 miesięcy później Grace urodziła syna, księcia Alberta (od śmierci Rainiera to on jest władcą Monako). Trzecie i ostatnie dziecko, księżniczka Stefania, przyszła na świat 1 lutego 1965 roku.

Grace Kelly

Tuz po ślubie wszystkie filmy z udziałem księżnej Grace zostały w Monako zakazane. W 1962 roku Hitchcock zaoferował Grace rolę główną w „Marnie”, ale lud Monako nie wyobrażał sobie, czy księżna trudniła się znów aktorstwem. Podobnie z bólem serca Grace odrzuciła rolę w „Punkcie zwrotnym” (1977). Nadal ciągnęło ją do świata artystycznego, dlatego czytała publicznie poezję, była też narratorką filmów dokumentalnych. Postanowiła wspomóc artystów monakijskich poprzez założenie fundacji swego imienia. Była jedną z pierwszych gwiazd, które wspomagały „La Leche League” („leche” z hiszpańskiego znaczy „mleko”), promującą naturalne karmienie dzieci piersią. Co roku organizowała spotkanie z okazji świąt Bożego Narodzenia z sierotami. Z miłości do kwiatów została pomysłodawczynią Garden Clubu. W 1981 roku para książęca świętowała 25-lecie swego małżeństwa.

Osoba Grace Kelly pozostawała w sferze zainteresowania plotkarzy od początku jej kariery do końca życia. Druhna księżnej i jej przyjaciółka, Mare Frisby Rambo,  powiedziała Wendy Leigh, biografowi aktorki, że Grace pod koniec lat 40. miała romans z ostatnim szachinszanem Iranu, Mohammadem Reza Pahlawi. Ponoć szach podarował jej mnóstwo drogocennej biżuterii. Choć powszechnie mówiono o reżimie, jaki panował za jego czasów w Iranie, a samego szacha obalono po rewolucji (zmarł na emigracji), Grace broniła go do końca życia.

Innym ukochanym Grace był laureat Oscara, Ray Milland. Grali razem w „M jak morderstwo” (1955) Hitchcocka i to wtedy zapałali do siebie namiętnością. Milland był starszy od Grace o ponad 22 lata, ale to jej nie przeszkadzało – była pełna podziwu dla aktora od kiedy zobaczyła go w Straconym weekendzie” (1945), jego oscarowej roli. Milland powiedział jej, że zostawił żonę, co okazało się nieprawdą. Kiedy ona dowiedziała się o zdradzie męża, wybuchł skandal. Muriel Milland cieszyła się popularnością w kręgach towarzyskich Hollywood i wspierała ją m.in. Hedda Hopper. Grace została nazwana „złodziejką mężów” i wybuchł skandal, który przycichł po konferencji Grace, na której aktorka opowiedziała swoją wersję wydarzeń.

Z Bingiem Crosby Grace spotykała się po kryjomu w domu aktora Alana Ladda i jego żony. W tym czasie żona Binga umierała na raka. Po jej śmierci Grace miała nadzieję zostać kolejną panią Crosby. Nie wiedziała jednak, że Bing gra na trzeci front, z aktorką Kathryn Grant. W końcu Bing zerwał z Grace i poślubił Grant.

Grace Kelly

Oleg Cassini, pierwszy mąż Gene Tierney, zakochał się w Grace po obejrzeniu jej w „Mogambo”. Postanowił ją uwieść i postawił na swoim. Zakochani w sobie, planowali nawet ślub. Ponoć Grace zaszła nawet w ciążę, ale miała poddać się aborcji, czego jednak nikt wiarygodny nigdy nie potwierdził. Oleg Cassini odmówił potwierdzenia lub zaprzeczenia temu rzekomemu wydarzeniu.

Istnieje anegdota, która opowiada o tym, jak Rainier zapytał przy kolacji Davida Nivena, która z jego kochanek była najlepsza w seksie oralnym. Niven miał odpowiedzieć „Grace„. Widząc minę Rainiera, dodał szybko „Gracie Fields, oczywiście!„. Wielu nie daje wiary tym słowom, bo nieznane są fakty, jakoby Niven kiedykolwiek spotykał się z Fields, o wiele od siebie starszą aktorką.

Grace odznaczyła się nie lada odwagą i wspaniałomyślnością, kiedy w 1951 roku, jedząc w restauracji Stork Club, była świadkiem przykrego incydentu: Josephine Baker nie została wpuszczona, bo była Afroamerykanką. Grace bez namysłu wstała i wzięła ją pod rękę, wychodząc razem z nią i obiecując, że więcej do lokalu nie wstąpi. Słowa dotrzymała. Tak zaczęła się ich przyjaźń. Wiele lat później, gdy Grace była już księżną, zapewniła Jospehine willę i finansowe wsparcie, kiedy ta miała kłopoty finansowe.

13 września 1982 roku Grace Kelly jechała samochodem ze swoją córką, Stefanią. Miała wylew i zjechała samochodem ze skały. Z wraku auta wydobyto ją żywą, ale nieprzytomną i z wieloma obrażeniami. Zmarła następnego dnia w szpitalu, nie odzyskawszy przytomności. Stefania odniosła obrażenia w postaci urazów kręgosłupa.

Księżna Grace została pochowana w rodzinnej krypcie rodu Grimaldich 18 września 1982 roku. Pogrzeb oglądało 100 milionów osób. Obecne były osobistości ze świata filmu i inne rodziny królewskie (choć Wielką Brytanię reprezentowała tylko księżna Walii, Diana, która sama zginęła w wypadku samochodowym 15 lat później).

Kierownictwo nad fundacją Grace przejęły jej dzieci, Karolina i Albert. 18 czerwca 1984 roku książę Rainier otworzył specjalny ogród różany na cześć zmarłej żony. Z okazji 25-lecia rocznicy jej śmierci na monetach z nominałem 2 euro pojawiła się podobizna księżnej Grace. Książę Rainier zmarł w 2005 roku.

(Visited 77 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>