Karolina Łachmacka

Grace Kelly

Grace Kelly
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Nawet ci, którzy nie interesują się tematyką klasyki kina zapewne znają nazwisko tej pani. Jedna z największych gwiazd w dziejach kina, która świeciła oszałamiającym blaskiem przez zaledwie kilka lat i odeszła z Hollywood u szczytu kariery, pozostając na zawsze legendą.

Grace Patricia Kelly przyszła na świat 12 listopada 1929 roku w Filadelfii w dobrze sytuowanej katolickiej rodzinie. Była trzecim z czworga dzieci Jacka Kelly i jego żony Margaret. Jej ojciec został milionerem kiedy zajął się produkcją cegieł. Jej wuj Walter występował na wodewilu, a drugi wuj, George Kelly, dramatopisarz, był laureatem prestiżowej nagrody Pulitzera. Jej matka wywodziła się z rodziny o luterańskiej religii, ale przeszła na katolicyzm dla swego męża, z pochodzenia irlandzkiego katolika. Jej rodzice, jak i brat, wsławili się promowaniem zdrowego trybu życia, a także jako sportowcy (ojciec Grace był zdobywcą złotego, a brat, Jack, jr., brązowego medalu na olimpiadzie).

Uczęszczając do Ravenhill Academy, Grace, a także jej siostry i matka, były modelkami podczas różnych wydarzeń towarzyskich w kręgu znajomych. Po ukończeniu szkoły średniej w lipcu 1947 roku Grace ubiegała się o miejsce w Bennington College, ale z powodu słabych ocen z matematyki nie przyjęto jej. Choć jej matka była niezadowolona, Grace postanowiła spełnić swoje sny o aktorstwie. Udało jej się dostać do American Academy of Dramatic Arts, choć nabór został już zakończony. Była ambitną uczennicą: by doprowadzić swoją wymowę do perfekcji, nagrywała swój głos i ćwiczyła. Jej przedstawieniem dyplomowym była „Filadelfijska opowieść”. Grace zagrała tę samą rolę w „Wyższych sferach” w 1956 roku w musicalu MGM, wersji tej właśnie sztuki.

Tuż po ukończeniu szkoły Delbert Mann, wówczas telewizyjny producent, obsadził ją w tytułowej roli w telewizyjnym przedstawieniu nadawanym na żywo, „Bethel Merriday” (łącznie Grace zagrała w niemal 60 takich przedsięwzięciach). Sukces tej produkcji zapewnił jej debiut na dużym ekranie, małą rólkę w „Czternastu godzinach” (1951). Już w 1952 roku zagrała swoją pierwszą pamiętną rolę w westernie Freda Zinnemanna W samo południe. Na planie romansowała z o 28 lat starszym Gary’m Cooperem, choć niektórzy twierdzą, że w tym samym czasie umawiała się też z reżyserem. Cooper otrzymał za tę rolę drugiego Oscara, a Grace, w roli jego żony, zwróciła na siebie uwagę producentów filmowych.

Grace Kelly

W 1952 roku Grace poleciała do Los Angeles, gdzie ubiegała się o rolę Lindy w „Mogambo” (1953), remake’u „Red Dust” (1932), który przygotowywało MGM. Rola początkowo miała być powierzona Gene Tierney, ale aktorka miała narastające problemy ze zdrowiem psychicznym i trafiła do szpitala. Grace otrzymała rolę i podpisała kontrakt z MGM na 7 lat, za dość niskie pieniądze – 850 dolarów tygodniowo. Niebawem wyjechała do Nairobi, gdzie wraz z Clarkiem Gable, Avą Gardner i Johnem Fordem pracowała nad filmem. Kochliwa Grace zadurzyła się w o 28 lat starszym Clarku Gable. Gable niedawno rozwiódł się z czwartą żoną, ale wciąż opłakiwał tragiczną śmierć ukochanej Carole Lombard. „Król” uwielbiał blondwłose piękności, w których zawsze szukał jakiej części kobiety, która odeszła z jego życia zbyt szybko i niespodziewanie. Ich romans trwał dość długo, nawet po zakończeniu zdjęć. Grający męża Grace aktor Donald Sinden twierdził, że pewnego razu zastał Grace w namiocie Gable’a w jednoznacznej sytuacji i, ku jego zdziwieniu, to Gable zdawał się tym bardziej zakłopotany, niż Grace. Dowiedziawszy się o płomiennym uczuciu na plan do Afryki wyruszyła matka Grace, ale i to nie rozdzieliło kochanków. Pojawili się razem nawet na rozdaniu nagród Akademii, ale potem Gable zdecydował się zakończyć związek. Mówił, że jest za stary na związek z tak młodą i świeżą dziewczyną. Szukał przystani i znalazł ją w osobie piątej, ostatniej żony, starszej od Grace i o wiele mniej urodziwej rozwódki z dwójką dzieci, Kay Spreckles.

Rola w „Mogambo” okazała się przełomową - Grace otrzymała Złoty Glob i nominację do Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej. I choć przegrała, jasne było, że jest pewnym materiałem na gwiazdę. W 1954 roku po raz pierwszy zagrała u Alfreda Hitchcocka, w „M jak morderstwo”. Hitchcock był jednym z jej najsławniejszych mentorów. Grace ucieleśniała jego wizję eleganckiej blondynki, symbolu piękna i tajemnicy. Hitch próbował późnymi czasy odnaleźć tę muzę w innych aktorkach (Vera Miles, Kim Novak, Tippi Hedren, a nawet Eva Marie Saint), lecz bezskutecznie. Jeszcze w tym samym roku na ekrany kin wszedł klasyczny thriller mistrza, „Okno na podwórze” z Jamesem Stewartem, Thelmą Ritter i Grace w rolach głównych. Grace jak zawsze wyglądała wysublimowanie i seksownie, ale udało jej się też świetnie zagrać ciekawską dziewczynę głównego bohatera.

Grace Kelly

Jeszcze w 1954 roku Grace pokazała się z zupełnie innej strony. Jennifer Jones, która miała zagrać w „Dziewczynie z prowincji”, zrezygnowała ze względu na ciążę. Wówczas rola ta przypadła w udziale Grace. Aktorka, tym razem bez pięknych sukien, w czarno-białym filmie, partnerowała takim gwiazdom, jak William Holden czy Bing Crosby, ale dotrzymała im kroku, a nawet zrobiła więcej – uczyniła ten film swoim własnym. Grace zdobyła nagrodę krytyki nowojorskiej, kolejny Złoty Glob i w konsekwencji Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Ponoć wygrała z Judy Garland, nominowaną za „Narodziny gwiazdy” (1954) George’a Cukora, o kilka głosów. Judy załamała się, miała ponoć nawet po ceremonii zadzwonić do Grace i jej naubliżać. Ponoć Judy nigdy nie przebolała tej straty.

Tymczasem Grace powróciła do współpracy z Hitchcockiem. Zagrała w „Złodzieju w hotelu” (1955), tym razem z Cary Grantem, z którym zaprzyjaźniła się do końca swoich dni, a nawet ponoć romansowała. Potem zdecydowała się na lżejszy repertuar, jakim były „Wyższe sfery” (1956), a także „Łabędź” (1956). W tym ostatnim filmie w jej karierze Grace zagrała księżną. W rzeczywistości miała się nią stać już lada moment.

W kwietniu 1955 roku Grace została wybrana, by przewodzić amerykańskiej delegacji wysłanej na festiwal filmowy w Cannes. Niebawem poznała księcia Monako, Rainiera, którego po krótkiej znajomości zdecydowała się poślubić. Grace miała zostać księżną i, jak się okazało, opuścić Hollywood i porzucić karierę u szczytu popularności na zawsze.

Ich ślub był jak z bajki. Suknię Grace zaprojektowano w MGM. Dzień po ceremonii cywilnej miał miejsce ślub kościelny. Wśród obecnych gwiazd znajdowali się m.in. David Niven z żoną Hjordis, Gloria Swanson i zaprzyjaźniona od czasów „Mogambo” Ava Gardner. Transmisję w telewizji oglądało aż 30 milionów telewidzów. W podróż poślubną Grace i Rainier wybrali się na rejs po Morzu Śródziemnym. Dokładnie 9 miesięcy i 4 dni po ślubie Grace wydała na świat ich pierwsze dziecko, księżniczkę Karolinę. 14 miesięcy później Grace urodziła syna, księcia Alberta (od śmierci Rainiera to on jest władcą Monako). Trzecie i ostatnie dziecko, księżniczka Stefania, przyszła na świat 1 lutego 1965 roku.

Grace Kelly

Tuz po ślubie wszystkie filmy z udziałem księżnej Grace zostały w Monako zakazane. W 1962 roku Hitchcock zaoferował Grace rolę główną w „Marnie”, ale lud Monako nie wyobrażał sobie, czy księżna trudniła się znów aktorstwem. Podobnie z bólem serca Grace odrzuciła rolę w „Punkcie zwrotnym” (1977). Nadal ciągnęło ją do świata artystycznego, dlatego czytała publicznie poezję, była też narratorką filmów dokumentalnych. Postanowiła wspomóc artystów monakijskich poprzez założenie fundacji swego imienia. Była jedną z pierwszych gwiazd, które wspomagały „La Leche League” („leche” z hiszpańskiego znaczy „mleko”), promującą naturalne karmienie dzieci piersią. Co roku organizowała spotkanie z okazji świąt Bożego Narodzenia z sierotami. Z miłości do kwiatów została pomysłodawczynią Garden Clubu. W 1981 roku para książęca świętowała 25-lecie swego małżeństwa.

Osoba Grace Kelly pozostawała w sferze zainteresowania plotkarzy od początku jej kariery do końca życia. Druhna księżnej i jej przyjaciółka, Mare Frisby Rambo,  powiedziała Wendy Leigh, biografowi aktorki, że Grace pod koniec lat 40. miała romans z ostatnim szachinszanem Iranu, Mohammadem Reza Pahlawi. Ponoć szach podarował jej mnóstwo drogocennej biżuterii. Choć powszechnie mówiono o reżimie, jaki panował za jego czasów w Iranie, a samego szacha obalono po rewolucji (zmarł na emigracji), Grace broniła go do końca życia.

Innym ukochanym Grace był laureat Oscara, Ray Milland. Grali razem w „M jak morderstwo” (1955) Hitchcocka i to wtedy zapałali do siebie namiętnością. Milland był starszy od Grace o ponad 22 lata, ale to jej nie przeszkadzało – była pełna podziwu dla aktora od kiedy zobaczyła go w Straconym weekendzie” (1945), jego oscarowej roli. Milland powiedział jej, że zostawił żonę, co okazało się nieprawdą. Kiedy ona dowiedziała się o zdradzie męża, wybuchł skandal. Muriel Milland cieszyła się popularnością w kręgach towarzyskich Hollywood i wspierała ją m.in. Hedda Hopper. Grace została nazwana „złodziejką mężów” i wybuchł skandal, który przycichł po konferencji Grace, na której aktorka opowiedziała swoją wersję wydarzeń.

Z Bingiem Crosby Grace spotykała się po kryjomu w domu aktora Alana Ladda i jego żony. W tym czasie żona Binga umierała na raka. Po jej śmierci Grace miała nadzieję zostać kolejną panią Crosby. Nie wiedziała jednak, że Bing gra na trzeci front, z aktorką Kathryn Grant. W końcu Bing zerwał z Grace i poślubił Grant.

Grace Kelly

Oleg Cassini, pierwszy mąż Gene Tierney, zakochał się w Grace po obejrzeniu jej w „Mogambo”. Postanowił ją uwieść i postawił na swoim. Zakochani w sobie, planowali nawet ślub. Ponoć Grace zaszła nawet w ciążę, ale miała poddać się aborcji, czego jednak nikt wiarygodny nigdy nie potwierdził. Oleg Cassini odmówił potwierdzenia lub zaprzeczenia temu rzekomemu wydarzeniu.

Istnieje anegdota, która opowiada o tym, jak Rainier zapytał przy kolacji Davida Nivena, która z jego kochanek była najlepsza w seksie oralnym. Niven miał odpowiedzieć „Grace„. Widząc minę Rainiera, dodał szybko „Gracie Fields, oczywiście!„. Wielu nie daje wiary tym słowom, bo nieznane są fakty, jakoby Niven kiedykolwiek spotykał się z Fields, o wiele od siebie starszą aktorką.

Grace odznaczyła się nie lada odwagą i wspaniałomyślnością, kiedy w 1951 roku, jedząc w restauracji Stork Club, była świadkiem przykrego incydentu: Josephine Baker nie została wpuszczona, bo była Afroamerykanką. Grace bez namysłu wstała i wzięła ją pod rękę, wychodząc razem z nią i obiecując, że więcej do lokalu nie wstąpi. Słowa dotrzymała. Tak zaczęła się ich przyjaźń. Wiele lat później, gdy Grace była już księżną, zapewniła Jospehine willę i finansowe wsparcie, kiedy ta miała kłopoty finansowe.

13 września 1982 roku Grace Kelly jechała samochodem ze swoją córką, Stefanią. Miała wylew i zjechała samochodem ze skały. Z wraku auta wydobyto ją żywą, ale nieprzytomną i z wieloma obrażeniami. Zmarła następnego dnia w szpitalu, nie odzyskawszy przytomności. Stefania odniosła obrażenia w postaci urazów kręgosłupa.

Księżna Grace została pochowana w rodzinnej krypcie rodu Grimaldich 18 września 1982 roku. Pogrzeb oglądało 100 milionów osób. Obecne były osobistości ze świata filmu i inne rodziny królewskie (choć Wielką Brytanię reprezentowała tylko księżna Walii, Diana, która sama zginęła w wypadku samochodowym 15 lat później).

Kierownictwo nad fundacją Grace przejęły jej dzieci, Karolina i Albert. 18 czerwca 1984 roku książę Rainier otworzył specjalny ogród różany na cześć zmarłej żony. Z okazji 25-lecia rocznicy jej śmierci na monetach z nominałem 2 euro pojawiła się podobizna księżnej Grace. Książę Rainier zmarł w 2005 roku.

(Visited 55 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>