Karolina Łachmacka

Glenda Farrell

Glenda Farrell
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Amerykańska aktorka filmowa i sceniczna, najlepiej znana z serii filmów o Torchy Blane, w którą to postać wcielała się. Matka aktora Tommy’ego Farrella (1921-2004).

Urodziła się 30.06.1904 roku. Do Hollywood przybyła mając dwadzieścia parę lat, kiedy to kino nieme odchodziło do lamusa. Z aktorstwem miała do czynienia od dziecka, bo już jako 7-latka zagrała małą Evę w „Chacie wuja Toma”. Starała się nie zapominać o nauce, dlatego na potrzeby edukacji przerywała kwitnącą karierę, ale mimo to jako dziecko, a potem nastolatka występowała w innych teatralnych przedsięwzięciach oraz na Broadwayu. W 1925 roku 20-letnią Glendę zatrudniono w Morosco Theater w Los Angeles z inną aktorką, Charlotte Treadway, w „Cobrze” oraz „The Best People”.

W 1930 roku studio First National Pictures podpisało z nią długoterminowy, standardowy siedmioletni kontrakt. Jeszcze tego samego roku powierzono jej główną rolę kobiecą Olgi Strassoff w klasycznym „Małym Cezarze” (1931) Mervyna LeRoya z Edwardem G. Robinsonem i Douglasem Fairbanksem Jr. Studio Warner Brothers zatrudniło ją do roli Florette w „Life Begins” (rolę tę grała wcześniej na Broadwayu). W pierwszym roku kontraktu zagrała w aż 20 filmach. Wytwórnia Warnerów często obsadzała ją w rolach przebojowych blondynek, które równie często powierzano innej blondwłosej gwieździe studia, Joan Blondell (nieraz grały w jednym filmie).

Po sukcesie w „Małym Cezarze” (1931) zagrała w innym klasycznym filmie gangsterskim, „Jestem zbiegiem” (1932) z Paulem Muni, również w reżyserii LeRoya. Kolejne jej obrazy to „Jak w siódmym niebie” (1933) ze Spencerem Tracy i Lorettą Young, „Havana Widows” (1933) z Joan Blondell, „Biuro osób zaginionych” (1933) z Patem O’Brienem, „Gabinecie Figur Woskowych” (1933) z Fay Wray, „Arystokracji podziemi” (1933) Franka Capry, „Prawda zwycięża” (1934) ponownie z Paulem Muni, czy „The Big Shakedown” (1934) z Bette Davis. Była tak popularna, że miała własną serię filmów o Torchy Blane. Zagrała w ciągu trzech lat w 8 filmach z tej serii (potem rolę powierzono młodszej Jane Wyman). Zagrała też w „Poszukiwaczkach złota 1935″ (1935), a także w „Poszukiwaczkach złota 1937″ (1937). Po wygaśnięciu kontraktu w 1939 roku postawiła na rozwój kariery scenicznej, doceniając większą niezależność teatru. Po latach powróciła na ekran w telewizyjnym serialu, który przyniósł jej nagrodę Emmy.

Była trzykrotnie zamężna, jej synem był Tommy Farrell. W 1969 roku wykryto u niej raka płuc. Mimo to grała na Broadwayu aż do czasu, kiedy zabrakło jej sił. Zmarła w wieku 66 lat w Nowym Jorku.

(Visited 8 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>