Karolina Łachmacka

Gladys George

Gladys George
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Amerykańska aktorka urodzona 13.09.1900 roku. Jej rodzice byli brytyjskimi aktorami i w związku z tym tak naprawdę także sama Gladys była Brytyjką, lecz urodziła się w Patten w amerykańskim stanie Maine w czasie trasy swoich rodziców z jedną z ich sztuk. Rodzice Gladys zdecydowali się pozostać w Stanach i stworzyli z nią wodewilowe trio, które nazwali „The Three Clares”. Gladys swoją przygodę z aktorstwem potraktowała bardzo poważnie i częściowo dzięki swej determinacji zagrała na Broadwayu już jako 18-latka, w „The Betrothal”, gdzie gwiazdą była sama Isadora Duncan. Wzięła też udział w przedsięwzięciu artystycznym Pauline Frederick i kiedy ta zdecydowała się na udział w filmie, na ten sam pomysł wpadła Gladys. Zadebiutowała dość ważną rolą w „Red Hot Dollars” (1919). Potem role były już tylko ciekawsze.

W 1934 Gladys miała kolejnego męża i to dzięki jego pomocy udało jej się przyspieszyć bieg swojej kariery. Aktorka podpisała umowę z MGM i zadebiutowała ekranizacją sztuki „Straight Is The Way” (1934). W 1936 roku zagrała walczącą matkę w „Valiant is the Word for Carrie”, za co otrzymała nominację do Oscara. Co prawda tego roku wygrała Luise Rainer za „Wielkiego Ziegfelda”, niemniej Gladys stała się gwiazdą. W 1937 wystąpiła jako Jacqueline Fleuriot w „Madame X”. Rok później wzięła udział w wielkiej produkcji „Maria Antonina” (1938) z Normą Shearer w roli tytułowej. W 1939 w Warner Bros. stworzyła jedną ze wspanialszych w tym rodzaju, moim skromnym zdaniem, kreacji w tamtych latach: Panama Smith w „Burzliwych latach dwudziestych”. Ponoć początkowo rolę tę przeznaczono dla Ann Sheridan, ale w końcu trafiła ona do Gladys. Mimo sukcesów, wolała wrócić na Broadway. W 1941 pojawiła się w epizodycznej rólce żony zastrzelonego w tajemniczych okolicznościach partnera detektywa Sama Spade’a (Humphrey Bogart), z którym go zdradza. Ostatnia jej pamiętna rola to Hortense w „Najlepszych latach naszego życia” (1946).

W latach 50. znacznie pogorszyło się jej zdrowie. Gladys cierpiała na dolegliwości sercowe, marskość wątroby, rozwijał się też nowotwór gardła. Oficjalnie mówi się, że jej śmierć w 1954 roku wywołał wylew, niektórzy jednak przypuszczają, że chciała skrócić swoją agonię i połknęła śmiertelną dawkę środków nasennych. Miała 54 lata.

(Visited 13 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>