Karolina Łachmacka

Ginger Rogers

Ginger Rogers
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Świetna amerykańska aktorka, także doskonała tancerka i piosenkarka. Laureatka Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej za tytułową rolę w „Kitty Foyle” (1940) Sama Wooda. Mimo bycia laureatką nagrody Akademii Filmowej pozostaje kojarzona przede wszystkim jako piękniejsza połówka tanecznego duetu z Fredem Astairem, z którym stworzyła bodajże najsławniejszą tańczącą parę w dziejach kina.

Naprawdę nazywała się Virginia Katherine McMath w Independence w stanie Missouri 16 lipca 1911 roku. Jej ojciec, William Eddins McMath, był szkockiego pochodzenia, jej matka zaś, Lela Owens, wywodziła się z Walii. Tuż po narodzinach dziewczynki jej rodzice rozstali się. Lela przeprowadziła się wraz z córką do Kansas City, do swojego ojca, Waltera Owensa. To tam wychowała się przez pierwsze lata życia Ginger i zawsze miała świetny kontakt z dziadkiem, któremu nawet w 1939 roku kupiła dom blisko swego miejsca pracy, by móc go regularnie widywać.

Po rozwodzie rodzice dziewczynki walczyli o prawo do opieki nad nią, a jej ojciec porwał ją nawet dwukrotnie. Wychowali ją jednak dziadkowie, rodzice jej matki, która przez dwa lata w Hollywood pracowała pisząc scenariusze. Bliscy Virginii mieli kłopoty z wymówieniem jej imienia, dlatego coraz częściej nazywano ją po prostu „Ginya”.

Kiedy miała 9 lat, jej matka poślubiła Johna Logana Rogersa, którego nazwiska używała później jako pseudonimu artystycznego Virginia, choć ojczym legalnie nigdy jej nie adoptował. Rodzina zamieszkała w Teksasie, a matka aktorki została krytykiem teatralnym w lokalnej gazecie. Ginger myślała o przyszłości nauczycielki, ale coraz częstsze obcowanie z teatrem, z racji zawodu matki, zrobiło swoje.

Kiedy do Fort Worth, gdzie mieszkali, zawitał Eddie Foy, potrzebował kogoś do swojego numeru. Ginger wygrała konkurs taneczny, zostając najlepszą tancerką charlestona. Niebawem zaczęła podróżować z grupami wodewilowymi. Przez cztery lata podróżowała z matką, a w międzyczasie Lela rozwiodła się z Rogersem, choć obie z córką zatrzymały po nim nazwisko.

17-letnia Ginger zakochała się i lekkomyślnie poślubiła innego początkującego aktora, Jacka Culpeppera. Małżeństwo rozpadło się po kilku miesiącach i Ginger wróciła do matki, by kontynuować z nią swoją karierę. W Nowym Jorku udało jej się dostać pracę piosenkarki w radiu, niebawem zaś debiutowała na Broadwayu w musicalu „Top Speed”, dokładnie 25 grudnia 1929 roku.

Na ekranie debiutowała w krótkometrażówkach w 1929 roku. Już po dwóch tygodniach występów w „Top Speed” Ginger dostała główną rolę w „Girl Crazy” George’a i Iry Gershwinów. By pomóc artystom z choreografią zatrudniono Freda Astaire’a, z którym Ginger spotykała się przez pewien czas. 19-letnia Ginger stała się po premierze „Girl Grazy” sensacją i z miejsca podpisała siedmioletni kontrakt z Paramount Pictures. Filmy Paramountu powstawały poza Hollywood, dlatego Ginger postanowiła zakończyć współpracę z tą wytwórnią. Przeniosła się do Pathé, ale i tam nie spełniono jej oczekiwań. Mimo to udało jej się zostać jedną z WAMPAS Baby Stars roku 1932 (wśród wyróżnionych znalazła się też Gloria Stuart). Przełomem okazała się rola Ann Lowell w „Ulicy szaleństw” (1933). Zgodziła się zostać aktorką RKO Pictures i tam na planie „Karioki” (1933) ponownie spotkała Freda Astaire’a. Tak rodziła się legenda.

Ginger Rogers i Fred Astaire są do dziś najpopularniejszą parą taneczną wszech czasów. Wspólnie wystąpili w dziewięciu filmach, w których ich wspólny taniec zawsze zapierał dech w piersiach. Specjalnie dla nich pisano piosenki, do których tańczyli, a ich styl łączył innowacje z klasyczną wirtuozerią. Nawet dziś zestawienie ich imion kojarzy się z miejsca z najlepszą możliwą parą tancerzy. Co ciekawe, w przeciwieństwie do Astaire’a Ginger nie posiadała wielkiego doświadczenia tanecznego. Niemniej to ją uważa się za najlepszą partnerkę Astaire’a, a tańczyło z nim wiele wybitnych tancerek/aktorek z większym od niej doświadczeniem. Miała talent i, jak powiedział Fred, nigdy się nie poddawała. Była profesjonalistką i nie miała granic. Esencją sukcesu Ginger w tym duecie jest chyba to, co powiedział o niej John Mueller: „Ginger była najlepszą partnerką Astaire’a nie dlatego, że była najlepszą tancerką, ale dlatego, że była świetną aktorką, która miała świadomość tego, że aktorstwo nie kończy się w momencie, gdy zaczynają tańczyć”.

Praca była dla aktorki o tyle ciężka, że kręciła często kilka filmów naraz, podczas gdy Fred kręcił dwa filmy rocznie i mógł poświęcić się projektowi bez reszty. Jak się okazało, jej ambicja nie kończyła się na rolach w musicalach. W 1939 roku 28-letnia Ginger ogłosiła, że robi sobie przerwę w musicalach. Podkreśliła, że nie jest niewdzięczna za to, co jej dały, ale przez ostatnie cztery lata robiła praktycznie to samo z małymi wyjątkami w postaci różnych wariacji. Jeszcze w tym samym roku zagrała z Davidem Nivenem w „Bachelor’s Mother”. Ale to rok później przyszła rola, która udowodniła wszystkim wokół, że Ginger Rogers to wybitna aktorka. Ginger zagrała główną bohaterkę w „Kitty Foyle” w reżyserii wybitnego twórcy, Sama Wooda. Jej rola zapewniła jej statuetkę Oscara dla najlepszej aktorki roku 1940. W konkurencji pokonała m.in. Katharine Hepburn za „Filadelfijską opowieść”, czy świetną Bette Davis za „List”. Przez lata 40. pozostała gwiazdą RKO, grając też „na wypożyczeniu”, m.in. w MGM w 1945 roku w „Weekendzie w hotelu Waldorf”, remake’u „Grand Hotel” z 1932 roku. Niestety, jej kariera zdawała się pod koniec dekady chylić ku zmierzchowi. W 1949 po raz ostatni zatańczyła z Fredem, w „Przygodzie na Broadwayu”. Mimo sukcesu filmu kariera Ginger wyraźnie traciła na sile przebicia. W 1952 roku zagrała co prawda w „Małpiej kuracji” (1952), ale tam prym wiodła Marilyn Monroe i wspomagający ją Cary Grant. W 1954 roku partnerowała Gene Tierney w „Black Widow”, ale rola przeszła bez większego echa. Jedną z ostatnich pamiętnych ról kinowych Ginger była kreacja Mamy Jean Bello, matki gwiazdy lat 30. Jean Harlow pt. „Harlow” (1965) z Carroll Baker w roli tytułowej. Przez następne lata od czasu do czasu pojawiała się gościnnie w różnych serialach telewizyjnych, m.in. w „Statku miłości”.

W 1940 roku Ginger zakupiła wielkie ranczo o powierzchni 4 kilometrów kwadratowych, które było jej przystanią przez następne 50 lat jej życia. Tam mieszkała z matką w czasie, gdy nie grała w filmach. Poza tym to właśnie na tym ranczu produkowano mnóstwo przetworów mlecznych wysyłanych żołnierzom na front II wojny światowej. Ginger w wolnym czasie uwielbiała łowić tam ryby. Posiadłość sprzedała pod koniec życia. Matka Ginger, Lela Rogers, aktywnie działała w czasie wojny, pracowała też w Hollywood jako producent filmowy i scenarzystka. Do końca życia mieszkała z Ginger (zmarła w 1977 roku w wieku 86 lat).

Pierwsze małżeństwo Ginger Rogers zakończyło się rozwodem po 2 latach, choć naprawdę małżonkowie rozstali się niedługo po zawarciu związku. Drugim mężem aktorki był także aktor, Lew Ayres (nominowany do Oscara za „Johnny’ego Belindę” w 1948), w latach 1934-1941. I ten związek zakończył się rozwodem. W 1943 poślubiła żołnierza Jacka Briggsa, z którym rozwiodła się 6 lat później. W 1953 roku została żoną o 16 lat młodszego prawnika, Jacquesa Bergeraca, który został aktorem. Rozwiedli się w 1957, a Bergerac niebawem poślubił aktorkę Dorothy Malone. Ostatni raz zmieniła stan cywilny w 1961, wychodząc za reżysera Williama Marshalla. Rozwiedli się w 1971.

Ginger przyjaźniła się z Lucille Ball aż do jej śmierci w 1989, a także z Bette Davis. Choć obie gwiazdy nie podzielały jej zdecydowanych republikańskich poglądów, udało im się utrzymać tę znajomość. Bette, prywatnie demokratka, nazywała nawet Ginger „moralizatorką”.

Aktorka zmarła na niewydolność serca 25 kwietnia 1995 roku na swoim Rancho Mirage, w wieku 83 lat. Została skremowana, a jej prochy pochowane w Oakwood Memorial Park Cemetery w Chatsworth w Kalifornii.

(Visited 21 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>