Karolina Łachmacka

Gertrude Lawrence

Gertrude Lawrence
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Wybitna angielska aktorka o wielkiej sławie teatralnej, kojarzona przede wszystkim z repertuarem musicalowym i komediowym, zwłaszcza znana z ról w komediach Noela Cowarda. Urodzona 4.07.1898 roku. Jej kariera trwała kilka dekad, począwszy od lat 20. aż do jej przedwczesnej śmierci. Gertrude w swoim dorobku ma też kilka niezapomnianych występów na dużym, a także małym ekranie. Kinomanom najlepiej znana jest z roli w ekranizacji „Szklanej menażerii” (1950) z Kirkiem Douglasem i Jane Wyman.

Urodziła się w rodzinie angielsko-duńskiego pochodzenia i była profesjonalną aktorką już w wieku 10 lat. Jeden z jej dziadków był Żydem, lecz Gertrude wychowana w wierze katolickiej. Uczęszczała do klasztornych szkół, uczyła się też w Italia Conti Academy. Zaczynała karierę aktorską jako zastępstwo dla Beatrice Lillie w londyńskich produkcjach rewiowych z początku lat 20. W rewii „A to Z” wraz z Jackiem Buchananem zaprezentowała klasyczną dziś piosenkę, „Limehouse Blues” (1921). Pierwszy sukces odniosła, gdy rewie, w których brała udział zawitały za ocean, na Broadway. W 1923 roku zagrała w „London Calling!” Noela Cowarda, jego pierwszej muzycznej rewii. W ciągu następnych kilku lat Gertrude Lawrence dała się poznać jako jedna z najlepszych i najbardziej wszechstronnych aktorek musicalowych i komediowych. Aktorka potrafiła zagrać równie przekonująco zabawną, wysublimowaną damę, jak i niezdarnego klauna. Była przy tym świetną wokalistką.

Osoba aktorki była inspiracją dla tak wielkich twórców, jak bracia Gershwin, którzy z myślą o niej napisali musical „Oh, Kay!”, gdzie wykonywała swój solowy utwór „Somebody to Watch Over Me”, który stał się przebojem. To dla niej Noel Coward napisał role w „Private Lives” czy „Tonight at 8:30″. Na scenie zagrała Lizę Elliot w „Lady in the Dark”, zekranizowanej później z Ginger Rogers w tej samej roli.

W 1946 roku aktorka zobaczyła film „Anna i król Syjamu” z Rexem Harrisonem i uznała, że będzie to świetny materiał na musical. Jej pomysł okazał się rewelacyjny – musical „Król i ja” pozostaje od lat jedną z najlepszych i najpopularniejszych produkcji w dziejach Broadwayu. To dzięki roli króla Syjamu sławę zdobył nieznany wówczas aktor Yul Brynner, który tak jak Gertrude grająca Annę, zdobył nagrodę Tony, a w 1956 roku wystąpił w wersji kinowej musicalu i otrzymał Oscara. Brynner stał się wielką gwiazdą filmową i pozostał nią do końca życia. Dziś mówi się o nim jako o pierwszym łysym idolu filmowym.

Podczas gdy „Król i ja” odnosił coraz większe sukcesy i codziennie gromadził w teatrach ogromną widownię, Gertrude dowiedziała się, że umiera na raka. Grała, dopóki pozwoliły jej na to siły. Ku rozpaczy przyjaciół i rodziny, w tym Yula Brynnera, który z wzajemnością uwielbiał Gertrude, nic nie dało się zrobić. Na łożu śmierci Lawrence zażądała, by po jej odejściu na plakatach nazwisko Brynnera jako gwiazdy pojawiało się na samej górze, jak na gwiazdę przystało , bez względu na to, kto ją zastąpi. Zmarła 6 września 1952 roku w wieku 54 lat. Osierociła córkę, Pamelę, którą miała ze swoim pierwszym mężem. W swoje urodziny w 1940 roku poślubiła Roberta Aldricha, który pozostał jej mężem do końca jej życia. Na jej życzenie została pochowana w różowej sukni, w której występowała w przedstawieniu „Król i ja” w sekwencji, kiedy to śpiewała utwór „Shall We Dance”.

Gertrude pomiędzy swymi małżeństwami miała romans z młodszym Douglasem Fairbanksem, z którym grała w filmie „Mimi”. Była biseksualistką, prawdopodobnie romansowała z Daphne du Maurier, aut0rką powieści „Rebeka”, która stała się podstawą scenariusza filmu Alfreda Hitchcocka z 1940 roku. W biografii du Maurier z 1993 roku opublikowano pełne uczucia listy, które pisała do Gertrude.

(Visited 15 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>