Karolina Łachmacka

Flora Robson

Flora Robson
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Jedna z najwspanialszych brytyjskich aktorek charakterystycznych. Wielka postać nie tylko kina i telewizji, ale także teatru. Urodziła się w angielskim South Shields, 28.03.1902 roku, ale była szkockiego pochodzenia. Jej rodzina była wielodzietna (miała braci Johna i Davida oraz siostry Lilę, Darge, Nellie i Shelę). Flora, jak i dwie inne jej siostry, nigdy nie wyszły za mąż.

Nie była pewna swoich talentów aktorskich, ale jej ojciec stwierdził, że pięknie recytowała i zapisywał Florę do różnych konkursów recytatorskich już  od 6. roku życia. Odnosiła zazwyczaj sukcesy i po ukończeniu Palmer’s Green High School zdecydowała się na naukę w Royal Academy of Dramatic Arts (RADA) będąc wciąż nastolatką. Nauka szła jej tak dobrze, że uhonorowano ją Brązowym Medalem. W latach 1921-1923 grała na scenach Londynu i Oksfordu, ale nie zarabiała wiele i wciąż nie wierzyła we własny talent, więc pracowała też w londyńskiej fabryce.

Flora zdawała sobie sprawę, że nie jest pięknością. Mierzyła niemal 180 cm i była wyższa od większości aktorów, z którymi grała. Miała pociągłą, nieco końską twarz i niewielkie oczy. Od najmłodszych lat więc obsadzano ją w rolach charakterystycznych. W 1931 roku dołączyła do prestiżowej Old Vic, gdzie grała w sztukach szekspirowskich, a także w „Bądźmy poważni na serio” (1952) Oscara Wilde’a, czy bardziej współczesnych sztukach.

Na ekranie debiutowała rolą w „A Gentleman in Paris” (1931), choć zauważono ją dopiero w roli cesarzowej Elżbiety w „Katarzynie Wielkiej” (1934) Paula Czinnera z Elisabeth Bergner w roli tytułowej. Wystąpiła też w jednej z pierwszych telewizyjnych produkcji brytyjskich, „Annie Christie” z 1937 roku. W tym samym roku na ekrany weszła „Wyspa w płomieniach” (1937) wyprodukowana przez Alexandra Kordę. Choć do dzisiaj film ten znany jest głównie jako pierwszy wspólny obraz Vivien Leigh i Laurence’a Oliviera, zgodnie mówi się, że to rola Elżbiety I, zagrana przez Robson w tym filmie, jest najlepszą jego kreacją. U znanego brytyjskiego reżysera Michaela Powella zagrała w „The Lion Has Wngs” (1939) i „Smith” (1939). W tym samym roku zaproszono ją do Hollywood, gdzie zagrała demoniczną żonę Paula Muni w „We Are Not Alone” (1939). Także w 1939 ukazała się ekranizacja „Wichrowych wzgórz” Williama Wylera z Olivierem, Merle Oberon, Davidem Nivenem i Geraldine Fitzgerald w rolach głównych, gdzie Flora zagrała Ellen Dean. W „Sokole morskim” (1940) ponownie zagrała królową Elżbietę I. W tym filmie grała z Errolem Flynnem, który rok wcześniej zagrał w „Prywatnym życiu Elżbiety i Essexa” z Bette Davis w roli Elżbiety I. Choć Davis ponownie zagrała tę postać kilkanaście lat później, w porównaniu z Florą Robson jej interpretacja tej roli wydaje się bardziej graniem samej siebie niż próbą zgłębienia postaci legendarnej brytyjskiej królowej.

W 1940 roku Flora zagrała też na Broadwayu w „Ladies in Retirement”. Jej rola służącej Ingrid Bergman w „Saratoga Trunk” (1945) Sama Wooda została nagrodzona nominacją do Oscara. W tym samym roku zagrała Ftatoteetę w ekranizacji sztuki Shawa „Cezar i Kleopatra” (1945) z Claudem Rainsem i Vivien Leigh w rolach tytułowych. Co ciekawe, w 1937 roku w filmie „Wyspa w płomieniach” to postać grana przez Vivien Leigh, Cynthia, była damą dworu, czyli sługą Elżbiety I, granej przez Robson. W filmie Gabriela Pascala z 1945 roku to Ftatoteeta była sługą Kleopatry, która na jej zlecenie dokonuje morderstwa (co więcej, zarówno Flora, jak i Vivien Leigh, zmarła 7 lipca, z tym, że Flora 17 lat później). W 1947 zagrała w „Czarnym narcyzie” z Deborah Kerr. Zagrała też Lady Makbet na Broadwayu w 1949 roku, a także w produkcji Johna Gielguda szekspirowskiej „Zimowej opowieści” w 1951 roku. Ostatecznie z występów na scenie zrezygnowała w 1969 roku. Godna polecenia jest jej rola panny Milchrest w „Morderstwie w hotelu Gallop” (1963) z Margaret Rutherford w roli panny Jane Marple. Kontynuowała występy do początku lat 80.

Flora zmarła na raka w Brighton w domu, w którym mieszkała ze swymi dwoma również niezamężnymi siostrami. Shela odeszła tuż przed nią w 1984 roku, a Margaret 1 lutego 1985 roku, kilka miesięcy po śmierci Flory. Na ich domu w Wykeham Terrace, Dyke Road w Brighton oraz w przedsionku znajdującego się nieopodal kościoła św. Mikołaja znajdują się płyty honorujące siostry Robson (były bardzo związane z tą świątynią i wspierały ją finansowo).

(Visited 19 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>