Karolina Łachmacka

Elsa Lanchester

Elsa Lanchester
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Brytyjska aktorka charakterystyczna. Nominowana do Oscara. Kojarzona z rolą narzeczonej Frankensteina, choć, jeśli by mówić o nazwisku, na zawsze pozostanie „żoną Charlesa Laughtona”.

Urodziła się w Lewisham (28.10.1902). Jej rodzice, James Sullivan i Edith Lanchester, prowadzili „wyzwolony” styl życia. Nie mieli ślubu i nawet po narodzinach Elsy kategorycznie odmówili sformalizowania swego związku, mimo świadomości, że jako bękart, Elsa będzie miała nieprzyjemności w życiu, szczególnie ze strony zagorzałych konserwatystów. Rodzice Edith, by rozdzielić ją z Jamesem, wysłali ją do specjalnego ośrodka, ale ona mimo wszystko postawiła na swoim. Edith i James w momencie narodzin Elsy byli już rodzicami 4-letniego Waldo.

Jako dziecko Elsa mieszkała w Paryżu, gdzie uczyła się tańca pod okiem Isadory Duncan, której nie znosiła. Kiedy wybuchła I wojna światowa, szkołę rozwiązano, a Elsa wróciła do Londynu. Była krnąbrna, uparta i przebojowa. Na tyle, by stwierdzić, że może uczyć tańca jak Duncan, choć wielokrotnie krytykowała styl swej mentorki. Tak też zrobiła – uczyła tańca dzieci. Przedsiębiorcza Elsa dzięki temu zarobiła dodatkowe pieniądze.

W 1929 roku poślubiła brytyjskiego aktora Charlesa Laughtona. Razem wystąpili w kilku filmach, m.in. w brytyjskim światowym hicie w reżyserii Alexandra Kordy pt. „Prywatne życie Henryka VIII” (1933). Elsa zagrała tam w przezabawny sposób Annę z Kleve. Laughtona za rolę tytułową dostał Oscara. Na ekranie można ich zobaczyć też w „Świadku oskarżenia” (1957) na motywach Agathy Christie, który to film zapewnił obojgu nominacje do Oscara, a Elsie, dodatkowo, Złoty Glob. Aktorka była też nominowana do nagrody Akademii kilka lat wcześniej, za drugoplanową rolę obok Loretty Young w „Come to the Stable”.

Międzynarodowy sukces filmu Kordy otworzył grającym w nim aktorom wiele drzwi – czytaj: do Hollywood. Czworo odtwórców ról głównych: Laughton, Lanchester, Merle Oberon i Robert Donat zrobili kariery za oceanem. Elsa otrzymała główną rolę żeńską w „Narzeczonej Frankensteina” (1935).

Elsie nigdy nie udało się wyjść z cienia męża – wielkiego aktora. Czym było ich małżeństwo, trudno stwierdzić. Elsa potrafiła publicznie wyśmiewać homoseksualizm Laughtona. Opowiadała m.in. jak to musiała czyścić kanapę w ich domu po tym, jak Charles odbył na niej stosunek z jakimś mężczyzną, bo brzydziła się na niej usiąść.

Aktorka Maureen O’Hara, która współpracowała z Laughtonem przy realizacji „Dzwonnika z Notre Dame” (1939) stwierdziła, że Lanchester unieszczęśliwiła męża. Laughton miał powiedzieć jej, że bardzo żałuje, iż nie ma dzieci. Tłumaczył to tym, iż kiedy jeszcze Elsa stawiała pierwsze kroki w świecie aktorskim, poddała się aborcji, która została tak przeprowadzona, że Elsa stała się bezpłodna. Sama zainteresowana w swojej autobiografii przyznaje, że poddała się dwóm aborcjom i że jedno z dzieci, których oczekiwała, było potomkiem Charlesa. Jednak nigdzie nie potwierdza, ani nie zaprzecza słowom O’Hary.

Elsa Lanchester zmarła kilka dni przed powitaniem roku 1987. Miała 84 lata.

(Visited 13 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>