Karolina Łachmacka

Diane Varsi

Diane Varsi
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Amerykańska aktorka (ur. 23 lutego 1938 zm. 19 listopada 1992), która była wielką nadzieją kina. Okrzyknięto ją kobiecym odkryciem lat 50., nazywano żeńskim odpowiednikiem Marlona Brando. Była starszą z córek kwiaciarza, Russella Varsi i jego żony, Beatrice DeMarchant. Burzliwe dzieciństwo skończyło się porzuceniem szkoły średniej. Diane pracowała jako zbieraczka owoców, modelka w  witrynie sklepowej, czy kelnerka.

Z San Fransisco wyruszyła w podróż do Meksyku, jednak zatrzymała się w Los Angeles. Tam zainteresowała się sztuką w szeroko pojętym tego słowa znaczeniu, jak śpiew, taniec, poezja, pisanie poezji, muzyka i aktorstwo. W 1953 wyszła za mąż, ale małżeństwo zaraz anulowano. Na scenie debiutowała w „Gigi” (mniej popularnej wersji scenicznej). Poślubiła też producenta Jamesa Dicksona, który został jej menadżerem. Niebawem na świecie pojawił się ich syn, Shawn Michael.

W 1956 roku przeszła testy zdjęciowe do roli Allison MacKenzie, córki Lany Turner w „Peyton Place” (1957) Marka Robsona. Mimo sprzeciwu wytwórni produkującej film, głównie z racji braku jej doświadczenia, także scenicznego, Robson obsadził ją w roli Allison. Film okazał się wielkim sukcesem kasowym, także krytyka pisała peany na cześć aktorów. Lana Turner, Hope Lange, Russ Tamblyn, Arthur Kennedy i właśnie Diane otrzymali nominacje do Oscarów za swoje role. Wraz z Carolyn Jones i Sandrą Dee została wybrana najbardziej obiecującą aktorką roku 1957 i otrzymała Złoty Glob. Choć Hollywood było nią zafascynowane (Louella Parsons nazwała ją „żeńską wersją Brando Hollywood”), ona miała dość trudny charakter i nie chciała nieszczerze uśmiechać się do obiektywów czy opowiadać o swoim życiu prywatnym. Z racji tego, jak unikała mediów, porównywano ją do Jamesa Deana.

20th Century Fox, zachęcone jej sukcesem, obsadziło ją kolejno w „Z piekła do Teksasu” (1958) z Donem Murrayem, „Człowieku którego już nie ma” (1959) jako córkę Gary Coopera, czy „Bez emocji” (1959) z Orsonem Wellesem i Deanem Stockwellem. Jej pozycja wschodzącej gwiazdy umacniała się, ale Diane czuła się nieszczęśliwa w bezlitosnym świecie show biznesie. Po tym, jak przeszła załamanie nerwowe, zaczęła sukcesywnie odrzucać oferty ról w naprawdę wartościowych filmach. Jak powiedziała, nie widziała powodu, by miała być aktorką, skoro czyni ją to nieszczęśliwą. Fox niebawem ją zawiesił.

W marcu 1959 roku Diane rozwiodła się ze swoim mężem i wraz z synem przeprowadziła się do Vermont. Pozostała jednak w świecie alternatywnej sztuki, tak bliskiej jej sercu. Po ślubie z producentem Michaelem Hausmanem, z którym miała córkę, Willo (przez krótki czas pracowała jako aktorka), wróciła do Kalifornii. W 1964 roku wygasł jej kontrakt z Foxem i mogła znów grać dla innych wytwórni. Nie udało jej się jednak odzyskać dawnej pozycji. W 1970 roku zagrała w „Krwawej mamuśce” z Robertem De Niro i Shelley Winters. Ostatni raz zagrała w filmie w „Nigdy nie obiecywałem ci ogrodu pełnego róż” (1977).

Diane zajęła się fotografią i poezją. Zmarła 19 listopada 1992 roku w Los Angeles na niewydolność oddechową, wywołaną boreliozą. Miała 54 lata. Przeżyła ją jej siostra, Gael, i dwoje dzieci.

(Visited 19 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>