Karolina Łachmacka

Deborah Kerr

Deborah Kerr
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Legendarna, rewelacyjna aktorka, gwiazda i wielka dama kina. Deborah Jane Kerr-Trimmer urodziła się 30 września 1921 roku w szkockim Helensburgh. Była najstarszym dzieckiem i jedyną córką Kathleen Rose Smale i kapitana Arhtura Charlesa Kerr-Trimmera, weterana I wojny światowej. Aktorka miała młodszego brata Edwarda, który zginął tragicznie w 2004 roku.

Początkowo chciała zostać baletnicą. Debiutowała w Sadler’s Well w 1938. Jej pierwszą nauczycielką aktorstwa była jej ciotka Phyllis Smale, która uczyła w szkole aktorskiej w Bristolu. Debiutowała w filmie w 1940 roku rolą w „Contraband”, ale sceny z jej udziałem zostały usunięte. W 1942 roku wystąpiła w „Hatter’s Castle” z Jamesem Masonem i Robertem Newtonem. Rok później wystąpiła w „Życiu i śmierci pułkownika Blimpa” w reżyserii Michaela Powella. Powell w swojej autobiografii przyznał, że on i Kerr mieli wówczas romans. Ponoć rozpadł się on, kiedy Deborah stwierdziła jasno, iż w razie propozycji z Hollywood, ona ją przyjmie. MGM niebawem wykupiło jej kontrakt.

Rola w „Czarnym narcyzie (1947), gdzie zagrała siostrę zakonną, okazała się przełomowa. Otrzymała za nią nagrodę nowojorskiej krytyki. Od razu zainteresowało się nią Hollywood. Deborah otrzymywała głównie role dystyngowanych dam. Rolą w „Edward, mój syn” przyćmiła nawet samego Spencera Tracy i otrzymała pierwszą z aż sześciu nominacji do Oscara (przegrała z Olivią de Havilland, nagrodzoną za „Dziedziczkę”). Odskocznię znalazła w roli w „Kopalniach króla Salomona (1950), gdzie udało jej się odciąć skutecznie od wizerunku ułożonej i posłusznej damy. Na planie romansowała ze Stewartem Grangerem, z którym miała jeszcze kilkukrotnie spotkać się na planie. W 1951 roku została obsadzona w roli Ligii w wielkiej ekranizacji „Quo Vadis” z Robertem Taylorem w reżyserii Mervyna Le Roya. W 1953 roku udało jej się ponownie wyłamać z wizerunku poprzez rolę zmysłowej Karen w „Stąd do wieczności (1953). Na planie poznała kolejnego kochanka, Burta Lancastera, a rola zapewniła jej drugą nominację do Oscara. Deborah wykazała się charakterem – w twardym świecie Hollywood udało jej się dobierać odpowiadające swoim ambicjom role. W 1953 roku ponownie zagrała z Grangerem w „Młodej Bess (1953), ale główną, tytułową rolę brawurowo zagrała młodsza Brytyjka Jean Simmons. To Simmons też była wówczas żoną Grangera. W tym samym roku z tym samym aktorem zagrała w ekranizacji „Więźnia królewskiego”. W 1956 roku na planie musicalu „Król i ja” spotkała się z Yulem Brynnerem. Choć musical nie był jej domeną, zagrała wyśmienicie i zyskała Złoty Glob dla najlepszej aktorki w musicalu lub komedii, a także nominację do Oscara. Rok później nominowano ją ponownie za wyważoną rolę zakonnicy w „Bóg jeden wie, panie Allison (1957), gdzie zagrała z Robertem Mitchumem, który stwierdził, że praca z nią to przyjemność. W 1958 roku zagrała w świetnej ekranizacji „Osobnych stolików” z Davidem Nivenem, Ritą Hayworth i Wendy Hiller, nagrodzoną za rolę w tym filmie Oscarem dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Jeszcze w tym samym roku w „Witaj, smutku” ponownie grała z Nivenem, ale w tym dramacie triumfowała młodziutka Jean Seberg. Z Yulem Brynnerem zagrała ponownie w „Podróży (1959), rewelacyjnym dramacie Anatole’a Litvaka. Inne jej role to m.in. Hanna w „Nocy iguany (1964) Hustona, czy w „The Chalk Garden” (1964). W 1967 zagrała w „Casino Royale”, będąc najstarszą dziewczyną Bonda w historii.

W latach 60. zwolniła tempo pracy. W 1969 roku pojawiła się nago w „Cyrku straceńców Johna Frankheimera i jest to jedyna rozbierana rola w jej karierze. W latach 70. pojawiała się na ekranie sporadycznie. W 1982 roku zagrała w telewizyjnej wersji „Świadka oskarżenia” rolę siostry Plimsoll. Za rolę tytułowej bohaterki w „Karierze Emmy Harte (1984) nominowano ją do Emmy.

W latach 50. poświęciła się także teatrowi, który był jej największą pasją, choć znana jest przede wszystkim z ekranu. Zagrała w adaptacji „Tea and Sympathy”, która później została przeniesiona na ekran w reżyserii Vincente Minnelli’ego. W 1955 została uhonorowana prestiżową nagrodą im. Sarah Siddons za pracę w teatrze w Chicago.

Prywatnie Deborah dwukrotnie zmieniała stan cywilny. Z pierwszym mężem, Anthony’m Bartley, ma dwie córki: Melanie Jane i Francescę Ann, prywatnie żonę aktora Johna Shrapnela. Ich małżeństwo nie było udane ze względu na zazdrość męża o sukcesy żony, a także nieobecność Deborah, zajętej pracą zawodową. W 1959 roku rozwiedli się. 23 lipca 1960 wyszła za pisarza Petera Viertela, z którym była do swojej śmierci. Viertel zmarł zaledwie 19 dni po Deborah, na nowotwór. Aktorka zmarła 16 października w wieku 86 lat we wsi Botesdale w Suffolk.

W 1998 roku uhonorowano ją Orderem Imperium Brytyjskiego. Niestety, nie mogła tego odznaczenia odebrać osobiście ze względu na postępującą chorobę Parkinsona, na którą zresztą zmarła. Mimo sześciu nominacji do Oscara, nigdy nie wygrała nagrody w regularnym konkursie. Przyznano jej jednak honorową statuetkę w 1994 roku. Podobnie na koniec kariery wyróżniła ją Brytyjska Akademia, jak i jury festiwalu filmowego w Cannes. Zmarła 16 października 2007  roku.

(Visited 16 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>