Karolina Łachmacka

Clara Bow

Clara Bow
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Symbol seksu lat 20. Jedna z najpopularniejszych aktorek kina niemego. Uznawana za prototyp podlotka, uwodzicielki o buzi dziecka.

Urodzona na Brooklynie, nie miała łatwego życia. Była jedynym dzieckiem, które przeżyło w rodzinie utrapionej chorobą psychiczną, biedą i przemocą fizyczną i psychiczną. Clara była trzecią córką w rodzinie. Dwie pierwsze nie przeżyły, ponieważ były wcześniakami. Matka Clary nie potrudziła się nawet o metrykę dla swojej córki, ponieważ liczyła, że i ona umrze za kilka dni.

Jako dziewczynka nosiła brzydkie, podarte ubrania. Bawiła się z chłopcami, ponieważ dziewczynki nie chciały przebywać w towarzystwie biednego, brudnego dziecka. Brooklyn był szkołą życia. W ramionach Clary spłonął żywcem jej przyjaciel Johnny. Miała wtedy 10 lat. Po latach wyznała, że kiedy na planie musiała się rozpłakać, śpiewała kołysankę „Rock-a-bye Baby”, która przypominała jej o tragicznie zmarłym towarzyszu zabaw.

Matka Clary, Sarah Gordon, była prostytutką, cierpiącą na chorobę psychiczną i padaczkę. Popadała w liczne konflikty, wszczynała awantury. Ojciec Clary, Robert Bow, rzadko bywał w domu. Możliwe, że i on cierpiał na jakieś schorzenie psychiczne. Używał przemocy wobec żony i córki. Samą Clarę zgwałcił kiedy ta miała ok. 16 lat.

Ze szkoły wyleciała jako 7-latka. Pracowała w parku rozrywek, ale przez bardzo krótki czas. Jednak los postanowił dać jej coś pozytywnego – Clara będąc nastolatką trafiła do świata filmu.

W wieku 15 lat Clara Bow postanowiła wziąć udział w konkursie „Fame and Fortune”. Nagrodą była rola w filmie. Należało wysłać dwa zdjęcia. Clara ubłagała ojca, by ten zabrał ją do fotografa i by zrobiono te dwie potrzebne fotografie. Ten niechętnie zgodził się i zabrał ją do najtańszego studia. Sama Clara uznała, że zdjęcia są okropne i nie ma szans. Ale myliła się. Jury było zachwycone. Tym sposobem Clara wygrała konkurs. Otrzymała rolę w „Beyond the Rainbow”, ale ku jej wielkiemu rozczarowaniu, w montażowni sceny z jej udziałem zostały usunięte z ostatecznej wersji filmu. Dopiero po latach, kiedy film pamiętano tylko dlatego, że było to pierwsze doświadczenie Clary Bow na ekranie, sceny z gwiazdą powróciły tam, gdzie ich miejsce.

Matka Clary powiedziała jej, że aktorstwo to zawód dla dziwek. Kilkakrotnie groziła, że ją zabije. Pewnej nocy Clara obudziła się widząc swoją matkę z tasakiem nad swoim gardłem. Udało jej się uciec i zabarykadować w łazience. Clara nie wyszła, dopóki nie wróciła jej babcia. To traumatyczne wydarzenie spowodowało, że przez resztę życia Clara cierpiała na bezsenność.

Dziewczyna kontynuowała starania o zrobienie kariery w świecie filmu. Grała małe rólki w różnych filmach. Mimo to czuła się bardzo źle wiedząc, że jej własna matka jej nienawidzi i źle jej życzy. W 1923 roku dowiedziała się, że Sarah nie żyje. Clara czuła się w pewien sposób temu winna.

Dotychczas Clara pracowała na wschodnim wybrzeżu. Pewien producent zaproponował jej darmowy pociąg na zachodnie wybrzeże, do Hollywood, gdzie wzięłaby udział w próbnych zdjęciach. Clara pojechała tam w szmacianej, brzydkiej sukience. Kiedy producent B.P. Schulberg ją zobaczył, wątpił, czy jest jakiś sens w próbnych zdjęciach. Ale efekty tych zdjęć powaliły go na kolana. Clara Bow miała świetnie opanowaną pantomimę, tak ważną w erze filmu niemego, oraz potrafiła rozpłakać się na żądanie.

Począwszy od filmu „Maytime” (1923), Schulberg obsadzał Clarę w małych rolach. Ona „kradła” każdą scenę, w jakiej się pojawiła. Jednak zamiast stworzyć obraz z główną rolę dla Bow, on wypożyczał ją do innych wytwórni. Mimo to Clara została wybrana jedną z WAMPAS Baby Stars roku 1924.

Kiedy jej się powiodło, Clara nie zapomniała o swoim ojcu, mimo krzywdy, jaką jej wyrządził. Dzięki niej prowadził własną restaurację, ale nie zajmował się nią, więc splajtowała. Regularnie pojawiał się na planie i próbował podrywać aktorki na hasło: „jestem ojcem Clary Bow”.

Po roli w „Czasie szkoły” Clara stała się gwiazdą pierwszej wielkości. Na planie poznała aktora Gilberta Rolanda, z którym niebawem się zaręczyła. Reżyserem jej kolejnego filmu, „Mantrap”, był Victor Fleming. Clara była pod wrażeniem jego szorstkości i zdecydowania, co w jej odczuciu przysparzało mu męskości. Powiedziała o nim kiedyś: „Spośród wszystkich mężczyzn, których znałam, to był mężczyzna”. Fleming był dwa razy starszy, ale to jej wcale nie przeszkadzało. Spotykała się z Rolandem i Flemingiem jednocześnie.

Na rok 1927 przypada okres największej sławy Clary Bow. To wtedy Elinor Glyn w swojej książce „It” (tłum. „coś”, „to”) napisała o Clarze Bow, że ma ona w sobie „to coś”, co sprawia, że mężczyźni szaleją na jej punkcie. Tak na zawsze przylgnął do niej przydomek It Girl.

Clara swoim życiem prywatnym potwierdzała tylko to, co napisała Glyn. Jej kochankami byli, oprócz Rolanda i Fleminga, Gary Cooper, Bela Lugosi, John Gilbert czy John Wayne, Clara opowiadała o tym, jakim wspaniałym kochankiem jest Cooper, wtórując tym samym Lupe Velez.

Ale Clara Bow miała też problemy, z którymi borykała się jej matka. Była uzależniona od seksu, alkoholu, narkotyków, ponadto wykazywała objawy choroby psychicznej. Studio nie chciało utracić młodej, pięknej i utalentowanej aktorki, której obecność na ekranie gwarantowała ogromne przychody. Dlatego na zachętę zaproponowano jej bonus w wysokości ogromnej jak na tamte czasy sumy 500 tysięcy dolarów pod warunkiem, że będzie się zachowywała jak dama i trzymała z dala od plotkarskich rozkładówek.

W 1927 na ekrany kin wszedł film „Skrzydła”, gdzie rolę napisano specjalnie dla panny Bow. Film zdobył pierwszego Oscara dla najlepszego filmu. Po tym sukcesie sława Clary nieznacznie, ale stopniowo malała. Jak wiele gwiazd kina niemego problemem była bariera dźwięku – Clara słusznie obawiała się, że jej silny brookliński akcent stanie się przeszkodą. Film dźwiękowy nie był dla niej. Bow zakończyła karierę w wieku 28 lat.

W 1932 roku Clara ustatkowała się, wychodząc za Rexa Bella, który później był gubernatorem Nevady. Urodziła mu dwóch synów. Niestety, stan emocjonalny Clary pogarszał się. W 1949 roku postawiono diagnozę – Clara cierpiała na schizofrenię. Aktorkę poddano terapii elektrowstrząsami. To jednak oczywiście nie pomogło. W tamtych czasach zrozumienie dla chorób psychicznych było jeszcze mniejsze niż dziś, ponadto leki też nie przynosiły pożądanych rezultatów. Mąż oddał Clarę pod opiekę jednego z najlepszych szpitali psychiatrycznych. Tam lekarze odkryli, że ojciec zgwałcił Clarę w bardzo młodym wieku.

Clara Bow ostatnie lata swojego życia spędziła w skromnym domu. Zostawiła w spadku równowartość ok. pół miliona dolarów. Zmarła 27 września 1965 roku na atak serca. Miała 60 lat.

(Visited 11 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>