Karolina Łachmacka

Celia Johnson

Celia Johnson
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Sławna brytyjska aktorka sceniczna, filmowa i telewizyjna. Choć zagrała w niewielu filmach, była laureatką nominacji do Oscara, a także nagrody BAFTA.

Urodziła się w niezamożnej angielskiej rodzinie, wywodzącej się z klasy średniej, jako drugie z trojga dzieci. Jej matka, Ethel Griffiths, pochodziła z bardzo wierzącej rodziny. W 1904 roku poślubiła lekarza z Cambridge, Roberta Johnsona. Rodzice zawsze zachęcali swoje dzieci do interesowania się sportem i sztuką. Jej dzieciństwo upłynęło w spokoju i szczęściu w Richmond nieopodal Londynu. Praktyka lekarska jej ojca świetnie się rozwijała, Robert Johnson był nawet lekarzem przyszłego króla Królestwa Brytyjskiego, Jerzego VI. Miała niecałe 6 lat, kiedy wybuchła I wojna światowa. To wtedy ona i jej siostra Pam zebrały pieniądze za bilety na swoje przedstawienia i przekazały je na Czerwony Krzyż. W owym czasie Celia zapadła na odrę i choć udało jej się wyleczyć, do końca życia miała nie najlepszy wzrok. Celia i jej siostra otrzymywały lekcje w domu i w kwietniu 1919 roku dostały się do St Paul’s Girls’ School. Celia świetnie sobie radziła w szkole, szczególnie w dziedzinach sportowych, mówiła też płynnie po francusku (grała w sztukach szkolnego teatru w tym języku) i grała na oboju.

Celia dostała się do prestiżowej Royal Academy of Dramatic Arts, w skrócie zwanej RADA. Nie wszyscy tam widzieli jej potencjał i w przedstawieniach dyplomowym zabrakło dla niej miejsca w obsadzie. Pomogła jej jednak znajomość języka francuskiego i wystąpiła w sztuce wystawianej w tym języku. Na drugi dzień jeden z recenzentów napisał, że panna Johnson jest rzadką w owym czasie nadzieją w zawodzie. Zachęcona sukcesem w języku francuskim, Celia udała się do kolejnej prestiżowej szkoły, Comédie Française.

Prawdziwy debiut teatralny Celii to rola Sarah Undershaft w „Major Barbara” George’a Bernarda Shawa w Theatre Royal w Huddersfield. W tym samym sezonie zagrała uroczego podlotka w „To Have the Honour” i zebrała świetne recenzje. Jej kariera mimo to zdawała się nie rozwijać i znów z odsieczą zdawała się przyjść jej znajomość języka francuskiego, w którym ponownie zagrała kilka teatralnych ról. Role w eksperymentalnym teatrze przynosiły jej dobre recenzje, choć same sztuki okazywały się klapami. Przełom nastał wraz z rolą francuskiej modelki, która mówiła łamanym angielskim w sztuce „The Artist and The Shadow”. Imitacja akcentu cudzoziemki wyszła jej bardzo dobrze, bowiem recenzenci określili jej rolę jako bardzo wiarygodną.

Z czasem Celia stała się gwiazdą West Endu. Wysoka, zgrabna aktorka otrzymywała role w sztukach współczesnych, gdzie grywała kobiety „dnia dzisiejszego”, bardziej wyemancypowane i wyzwolone. Role klasyczne powierzano wówczas Peggy Ashcroft. Mimo to na Broadwayu zagrała Ofelię w „Hamlecie”. W wieku 25 lat opuściła dom rodzinny i zamieszkała z bratem swojego szwagra. Wówczas zagrała w trzymającym w napięciu przedstawieniu „Ten Minute Alibi”, które wystawiano aż 800-krotnie. Celia zagrała też Elizabeth Bennett w „Dumie i uprzedzeniu”. W „Old Music” partnerowała jej wschodząca gwiazda, Greer Garson, której Celia bardzo nie lubiła. Co ciekawe, Greer zagrała Elizabeth Bennett po latach na ekranie w filmie MGM z 1940 roku.

Celia zastąpiła Peggy Ashcroft w obsadzie „Bądźmy poważni na serio”, które to przedstawienie wyreżyserował John Gielgud (aktor zagrał w nim również jedną z ról). Aktorka wystąpiła też w inscenizacji powieści Daphne du Maurier, „Rebeka”. W czasie II wojny światowej Celia była blisko domu, głównie z powodu racjonowania ilości paliwa. By wspomóc rodzinę finansowo, zajęła się pracę w radiu, czytając poezję, opowiadania, powieści i sztuki. Zagrała też w filmie na potrzeby Ministerstwa Informacji Wielkiej Brytanii, w reżyserii Carola Reeda, który to pokazywał życie Brytyjczyków.

Jej drugi film to „Nasz okręt” (1942) z Noelem Cowardem, Johnem Millsem i Richardem Attenborough. Celia nie lubiła oglądać siebie na ekranie. Carol Reed zaprosił ją do współpracy na planie „We Serve”, gdzie pracowała z Peggy Ashcroft, Ann Todd i Joyce Carey. Mimo sukcesów w filmie, aktorka preferowała pracę na deskach teatru. Dała się jednak namówić Noelowi Cowardowi do udziału w „This Happy Breed” (1944) w reżyserii Davida Leana.

W czasie II wojny światowej Celia była bardzo zajęta: pracowała zawodowo, prowadziła dom (urodziło się jej pierwsze dziecko, a mąż służył daleko od domu) i wspierała ruch brytyjskich sił wojennych. Jej dom musiał pomieścić dwie wdowy i siedmioro dzieci. Po wojnie jednak sprawy zdawały się normalizować.

Noel Coward chciał zekranizować swoją sztukę „Still Life” i reżyserię powierzył Davidowi Leanowi, a w roli Laury Jesson widział Celię, z którą pracował już na planie. Z racji przyjaźni z Leanem i Cowardem, a także niezaprzeczalnej jakości i wartości tego projektu, rolę przyjęła. Rola w „Spotkaniu” (1945) okazała się jej najsłynniejszą. W 1947 została nominowana do Oscara za najlepszą główną rolę kobiecą.

Tymczasem po kilkunastu latach małżeństwa jej mąż, Peter Fleming, wrócił z służby. Celia urodziła w niedługim czasie dwie córki, Lucy i Kate. Wróciła do teatru rolami w „Saint Joan” Shawa w ekipie Old Vic, a także jako Ofelia w „Hamlecie” z Gielgudem. Brała udział w serii radiowej „How To?”, jak „How to Woo”, „How to be Good at Music”, „How to Make Friends”, „How to face Christmas”, czy „How to Appreciate Shakespeare”. Na scenie w „Trzech siostrach” Czechowa zagrała z Ralphem Richardsonem.

W nietypowej dla siebie roli komediowej na ekranie wystąpiła jako żona Aleca Guinnessa, w „Raju kapitana”. Na scenie zastąpiła Peggy Ashcroft w „The Deep Blue Sea” z Kennethem Moore’em, jednak w filmie w reżyserii Anatole’a Litvaka zastąpiła ją dwukrotna laureatka Oscara, Vivien Leigh. W telewizji w 1956 zagrała Leslie Crosbie w „Liście”, a także Lady Nelson w „Bequest to the Nation”.

W 1969 roku Celia zagrała pannę Mackay w „Pełni życia panny Brodie” z zaprzyjaźnioną Maggie Smith i otrzymała BAFTA dla najlepszej aktorki drugoplanowej.

Aktorka napisała też książkę dla dzieci, którą czytała w radiu, tak samo jak wiersze. Zmarła 23 kwietnia 1982 roku po wylewie. Jest pochowana obok swego męża, zmarłego w 1971 roku. Jedno z jej trzech dzieci, córka Lucy Fleming, także jest aktorką.

(Visited 6 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>