Karolina Łachmacka

Cary Grant

Cary Grant
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Cary Grant przez kilka dekad zajmował czołowe miejsce wśród najbardziej znanych aktorów świata i nawet upływające lata nie odejmowały mu uroku. Był dwukrotnym laureatem nominacji do Oskara, jednak nigdy nie udało mu się zdobyć statuetki w regularnym konkursie. Honorową nagrodę Amerykańskiej Akademii Filmowej odebrał w 1970 roku.

Dziecko niczyje

Prawdziwe imię Cary Granta to Archibald Alexander Leach. Jego dzieciństwo jest po dziś dzień owiane dosyć mroczną tajemnicą i mówi się, że nie należało do najszczęśliwszych. Urodził się 18 stycznia 1904 roku w angielskim mieście Bristol i był jedynym dzieckiem swoich rodziców, które dożyło wieku dorosłego. Archie, jak go nazywano, nie mógł cieszyć się matczyną miłością, gdyż trafiła ona do instytucji dla psychicznie chorych, co było następstwem jej stanu związanego z utratą narodzonego po aktorze dziecka. Ojciec nie zapewnił synowi ciepła i, pomimo stworzenia rodziny z kolejną kobietą, nie wychowywał dziecka z poprzedniego związku. Sam Archie wierzył przez lata, że jego matka nie żyje, gdyż prawdę wyznał mu ojciec tuż przed własną śmiercią.

Akrobata na szczudłach o bujnej mimice

Początki kariery przyszłego gwiazdora wiążą się z akrobatyką – Archie świetnie radził sobie m.in. z chodzeniem na szczudłach. Po tournee po Ameryce zdecydował się nie wracać do ojczyzny i rozwijać karierę sceniczną w USA. Akrobatyka nauczyła go samodyscypliny i umiejętności pracy zespołowej, co na planie filmowym jest niezwykle istotne. Zaczynał w wodewilu, potem dostał się na Broadway, skąd droga prowadziła już prosto do Hollywood. Kiedy podpisywał kontrakt z Paramount Pictures, zmienił pseudonim na Cary Grant. Studio uważało bowiem, że jego nazwisko powinno zaczynać się na literę C i G, biorąc pod uwagę furorę, jaką zrobili w filmie Clark Gable czy Gary Cooper.

Wielka kariera filmowa

Debiutował w 1932 roku. Zagrał wówczas w „Blond Wenus” z Marlene Dietrich, a Mae West wytypowała go do swoich filmów, „Lady Lou” oraz „Nie jestem aniołem” (oba z 1933 roku). Chociaż Grant uratował Paramount przed bankructwem, aktor skrzydła rozwinął dopiero po podpisaniu kontraktu z Columbia Pictures. Wcześniej zagrał m.in. w „Sylvii Scarlett” (1935), pierwszym swoim filmie z Katharine Hepburn, który jednak zrobił klapę (Hepburn nie cieszyła się wówczas zbytnim powodzeniem wśród widzów i niebawem została wymieniona wśród tzw. „box office poisons”). W 1937 zagrał w „Niewidzialnym małżeństwie” oraz „Nagiej prawdzie”. Rok później dwukrotnie wystąpił z Hepburn, w „Wakacjach” oraz „Drapieżnym maleństwie”. Ten ostatni film, choć nawalił w box office, stanowi dziś klasyczną screwball comedy, a reżyser Howard Hawks świetnie poprowadził zarówno Kate, jak i Cary’ego.

W 1940 roku wystąpił w „Dziewczynie piętaszku„, gdzie wraz z Rosalind Russell dali wielki popis komediowy. Inny obraz z tego roku to „Filadelfijska opowieść” (1940), ponownie z Kate Hepburn. Aktorka dysponowała prawami do ekranizacji i chciała zagrać ze Spencerem Tracy oraz Clarkiem Gable, ale obaj panowie byli zajęci pracą nad innymi projektami. Hepburn dostała więc angaż Jamesa Stewarta, a na drugiego partnera wybrała znanego od wielu lat kolegę, Cary Granta. Chociaż trio w „Filadelfijskiej opowieści” gra na bardzo wyrównanym poziomie, to Hepburn i Stewart otrzymali nominacje do Oskarów, a Stewart odebrał statuetkę za swoją rolę, jedyną zresztą w swojej karierze.

W 1941 roku Cary Grant trafił na plan filmu Alfreda Hitchcocka, „Podejrzenie”. Zagrał tam z Joan Fontaine, którą nagrodzono za tę rolę Oskarem (Fontaine była jedyną osobą, która otrzymała nagrodę Akademii za rolę w filmie Hitcha). Być może Grant otrzymałby nominację za tę rolę, jednak uhonorowano go takim laurem za rolę dramatyczną w filmie „Ich dziecko„. Niestety, nie udało mu się zwyciężyć.

Nominacje do Oskara i nowsze filmy

Cary Grant był wielkim gwiazdorem, który cieszył się wielką sympatią publiczności. W 1944 zagrał kolejną nominowaną do Oskara rolę w „Nic oprócz samotnego serca”. Ten rok to także niesamowita komediowa kreacja w „Arszeniku i starych koronkach” (1944). W 1946 ponownie wystąpił u Hitchcocka, partnerując samej Ingrid Bergman, z którą się zaprzyjaźnił. Do końca lat 40. wystąpił w wielu legendarnych dziś filmach, jak: „Żona biskupa” (1947), „Byłem wojenną narzeczoną” (1949).

W 1955 Grant wciąż czarował i Hitchcock obsadził go w „Złodzieju w hotelu”. Za kolejny duet z Ingrid Bergman w „Niedyskrecji” otrzymał nominację do Złotego Globu. W 1959 zagrał w klasycznym dziś filmie „Północ, północny zachód” w duecie z elegancką Evą Marie Saint, w reżyserii Alfreda Hitchcocka. Ostatnie wielkie sukcesy święcił w „Cudze chwalicie…” z Jean Simmons czy Deborah Kerr, a także w „Szaradzie” z Audrey Hepburn. Aktor pożegnał się z filmem w 1966 roku.

Pięciokrotny żonkiś

Życie prywatne jednego z najpopularniejszych i najbardziej rozchwytywanych aktorów Hollywood ponad trzech dziesięcioleci stanowi, mimo dosyć pokaźnego udokumentowania, swego rodzaju sekret. Pierwsza żona zażądała rozwodu po domniemanej przemocy fizycznej, jakiej miała doświadczyć ze strony aktora. Związek numer dwa także nie przyniósł w pełni szczęśliwego pożycia. Małżonka Granta, Barbara Hutton, była jedną z najbardziej majętnych kobiet świata, a Cary został wprost oskarżony o małżeństwo dyktowane chęcią wzbogacenia się. Warto zaznaczyć jednak, że, zgodnie z podpisanym przez gwiazdora dokumentem, Grant nie otrzymał wielkiego majątku po rozstaniu małżonków. Co więcej, Hutton pozostała jego bliską przyjaciółką. Trzecia żona aktora to Betsy Drake, aktorka, która wystąpiła z nim na ekranie dwukrotnie. Było to też jego najdłuższe małżeństwo – rozwód sfinalizowano w 1962 roku. Najbardziej znaną żoną aktora pozostaje Dyan Cannon, aktorka, która sama dwukrotnie była nominowana do Oskara i jest matką jedynego dziecka Cary’ego Granta, córki imieniem Jennifer. Czwarta małżonka aktora była od niego o 47 lat młodsza, a ich związek trwał aż do jej śmierci.

Homo vs. hetero

Emocje i falę dyskusji przy temacie życia osobistego Granta wywołuje zawsze jego orientacja seksualna. Choć nie istnieją na to konkretne dowody i przeczył sam zainteresowany, kilka osób w swoich „wspomnieniach” publikowało i nadal publikuje rewelacje o tym, jak to Grant był „szaleńczo zakochany” w Randolphie Scott, z którym de facto swego czasu dzielił miejsce zamieszkania. Dwóch mężczyzn pod jednym dachem zdaniem wielu automatycznie stawia znak równości z homoseksualizmem. Sam Grant miał powiedzieć natomiast, że dwie pierwsze żony oskarżały go o niewierność, i to taką, której miał dopuścić się z innym mężczyzną. W swojej autobiografii Dyan Cannon zaprzeczyła tym pogłoskom, a kategorycznie zakwestionowała je córka, Jennifer Grant.

(Visited 24 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>