Karolina Łachmacka

Betty Hutton

Betty Hutton
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Aktorka i piosenkarka amerykańska. Jej ojciec, Percy E. Thornburg, był maszynistą kolejowym. Matka urodziła jej siostrę w wieku 18 lat, a samą Betty niecałe dwa lata później. Ojciec porzucił rodzinę dla innej kobiety i nie słyszały o nim aż do momentu otrzymania w 1939 roku telegramu z wiadomością o jego samobójczej śmierci. Tymczasem Mabel, matka Betty, zmieniła nazwisko sobie i córkom na Hutton. Gdy Betty miała 3 lata, z matką i siostrą Marion, zaczęła sprzedawać alkohol, co stało się nielegalne w czasach prohibicji. W związku z tym Mabel i jej dwie pociechy miały problemy z prawem, więc przenosiły się z miejsca na miejsce, aż zyskały przystań w Detroit.

Betty śpiewała w różnych zespołach, wyruszyła nawet do Nowego Jorku z nadzieją, że na Broadwayu ktoś dostrzeże jej talent. Niebawem szef orkiestry, Vincent Lopez, dał pracę jej i jej starszej siostrze. W wieku 18 lat zagrała w kilku krótkometrażówkach musicalowych dla Warner Bros. Pojawiła się też na Broadwayu w „Panama Hattie” oraz „Two for the Show”. Oba przedstawienia wyprodukował Buddy DaSylva. Kiedy został on zatrudniony w Paramount Pictures, wziął ze sobą także Betty. Tam zagrała u boku Dorothy Lamour w „The Fleet’s In” (1942). Betty zagrała też drugoplanową rolę u boku Mary Martin, potem zaś znów z Dorothy Lamour. W 1943 roku obsadzono ją u boku Boba Hope’a w jej pierwszej głównej roli w „Let’s Face It”. Filmy „The Miracle of Morgan’s Creek” i „Incendiary Blonde” uczyniły ją wielką gwiazdą. Jej powodzenie było tak ogromne, że Betty stała się czołową żeńską gwiazdą Paramount w box office, odbierając tę pozycję Lamour.

Przez 11 lat Betty zagrała w 25 filmach. W 1950 roku w filmie „Niech żyje taniec” tańczyła z Fredem Astaire, a jej nazwisko pojawiło się w czołówce nad nazwiskiem tańczącego mistrza. Największym hitem filmowym w karierze Betty był niezapomniany film, nakręcony dla MGM, pt. „Rekord Annie” (1950), w oryginale „Annie Get Your Gun”. Początkowo tytułową rolę miała zagrać Judy Garland, ale z powodu wyczerpania nie mogła tego zrobić. Co ciekawe, Betty, tak jak Judy, cieszyła się opinią osoby trudnej we współpracy.

Jej kariera hollywoodzka dobiegła końca w 1952 roku po nieporozumieniach z Paramount na temat filmów „Największe widowisko świata” i „Somebody Loves Me”. Betty chciała, by jej kolejny film wyreżyserował jej ówczesny mąż, Charles O’Curran, gdy jej jednak odmówiono, zerwała kontrakt, co równoznaczne było z hollywoodzką banicją. Ostatni zrealizowany przez aktorkę film to pochodzący z 1957 roku „Spring Reunion”, gdzie zagrała rolę dramatyczną, jednak publiczność miała w pamięci jej energiczne musicalowo-komediowe występy i nie spodobała się im Betty w nowej wersji.

W latach 50. Betty próbowała swoich sił w radiu, nocnych klubach, a także w telewizji. W tym ostatnim medium szczególnie nie mogła znaleźć sobie miejsca, gdyż zarówno krytyka, jak i publiczność uznała te próby za niewypały. Burzliwy charakter aktorki był jeszcze bardziej nie do zniesienia po tym, jak zażywała za dużo leków i była pijana. Gdy w 1970 roku straciła głos, próbowała popełnić samobójstwo. Po czwartym rozwodzie ogłosiła bankructwo. Przeszła na katolicyzm i pozostała głęboko wierząca aż do końca życia. Uczyła aktorstwa w szkole w Rhode Island.

Czterokrotnie zamężna, Betty ma trzy córki. 11 marca 2007 roku aktorka zmarła na raka jelita grubego. Miała 86 lat. Żadna z córek nie uczestniczyła w jej pogrzebie.

(Visited 10 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>