Karolina Łachmacka

Betty Field

Betty Field
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Amerykańska aktorka filmowa i sceniczna. Urodziła się 8 lutego 1913 roku w Boston, Massachusetts.

Urodziła się jako córka sprzedawcy i jego żony. Jej rodzice rozwiedli się, gdy była dzieckiem i wychowywała ją matka. Podróżując po hiszpańskojęzycznych krajach nauczyła się hiszpańskiego. Jej matka wyszła za mąż ponownie i kobieta zamieszkała z córką w Newton w Massachusetts. W 1932 roku udało jej się dostać do prestiżowej American Academy of Dramatic Arts. Profesjonalny debiut aktorki przypada na 1933 rok i rolę w „The First Mrs. Fraser”. Na Broadwayu współpracowała z George’em Abbottem i razem osiągnęli spory sukces.

W 1939 roku debiutowała na ekranie, jedyną rolą żeńską w „Myszach i ludziach”, Mae, u boku Lona Chaneya, Jr., czy Noaha Beery, Jr. w reżyserii Lewisa Milestone’a. Dzięki tej roli zdobyła szacunek jako aktorka dramatyczna. Tego samego roku wystąpiła w mało znanej komedii „What a Life” (1939) według scenariusza sławnego duetu Wilder i Brackett. W dramacie Henry’ego HathawayaThe Shepherd of the Hills” (1941) zagrała rolę główną u boku samego Johna Wayne’a.

Sukcesy w filmie nie sprawiły, że Betty zachciało się pozować na gwiazdę. Wciąż mieszkała ze swoją matką. Podczas pracy na scenie w 1939 Betty poznała Elmera Rice’a, którego poślubiła w 1942. Mieli troje dzieci, dwóch synów i córkę, którzy wraz z matką czasami występowali w teatrze. Rice, z zawodu dramatopisarz, stworzył specjalnie z myślą o Betty, sztuki „Flight to the West” (1940) oraz „A New Life” (1943).

Betty grała świetne role u boku równie wielkich aktorów, jak Fredric March w „Victory” (1940), Joel McCrea w „The Great Moment” (1944), a przede wszystkim Claude Rains w świetnym filmie Sama Wooda „Kings Row” (1942).

Aktorka nie zdecydowała się na przedłużenie kontraktu z Paramountem i wróciła na scenę. Wyreżyserowała i wystąpiła w głównej roli w „Dream Girl” swojego męża, otrzymując nagrodę nowojorskiej krytyki teatralnej.

Po pewnym czasie Betty dała się namówić na powrót do filmu. Paramount obsadził ją jako Daisy Buchanan w „Wielkim Gatsby” (1949) z Alanem Laddem. Niestety, recenzje były druzgocące. Betty znów wróciła na scenę, gdzie zawsze czuła się jak w domu. Zagrała w szekspirowskiej „Wieczór Trzech Króli” oraz „The Rat Race”, Piotruś Pan” (w tytułowej roli zastąpiła Jean Arthur), „The Fourposter” (z Burgessem Meredithem zastąpili małżeństwo Jessicę Tandy oraz Hume’a Cronyna).

W latach 50. aktorka zaczęła grać role charakterystyczne w teatrze i na ekranie. Wystąpiła w „Pikniku” (1955) z Kim Novak, Williamem Holdenem i Rosalind Russell, „Przystanku autobusowym” (1956) z Marilyn Monroe, Hope Lange i Donem Murray, czy „Peyton Place” (1957) z Laną Turner i ponownie Hope Lange. Aktorka występowała też w telewizji, m.in. w „Szklanej menażerii”, czy „Małych liskach”.

Betty niespodziewanie zmarła 13 września 1973 na rozlanie krwiaka mózgu w Hyannis w Massachusetts.

Drugim mężem Betty był Edwin J. Lukas, walczący o prawa Żydów. Ostatni mąż aktorki to Raymond Olivere.

(Visited 13 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>