Karolina Łachmacka

Anne Bancroft

Anne Bancroft
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Urodziła się w na nowojorskim Bronksie jako Anna Maria Louise Italiano, córka Michaela Italiano i jego żony Mildred, z domu DiNapoli. Matka była telefonistką, ojciec zaś zajmował się wyszywaniem wzorów na sukienkach. Oboje byli dziećmi włoskich imigrantów. Po ukończeniu szkoły średniej w 1948 roku postanowiła, że zostanie aktorką. Anne była absolwentką American Academy of Dramatic Arts, Actor’s Studio, a także American Film Institute’s Directing Workshop for Women. Początkowo grała na Broadwayu pod nazwiskiem Anne Marno, ale tuż przed debiutem na ekranie zasugerowano jej zmianę pseudonimu.

Na ekranie po raz pierwszy zagrała w „Proszę nie pukać” (1952). Była jedną z aktorek kontraktowych, jednak era „zniewolenia” aktorów wieloletnimi i pozbawiającymi niezależności umowami powoli się kończyła. Anne nie była zadowolona z jakości proponowanych jej projektów i wróciła do Nowego Jorku do pracy w teatrze.

W 1958 roku Anne partnerowała na Broadwayu samemu Henry Fondzie w „Two for the Seasaw” i wygrała nagrodę Tony dla najlepszej aktorki. 4 lata później odebrała kolejną statuetkę, za sceniczną rolę w „Cudotwórczyni„. Niebawem powtórzyła ją na potrzeby filmu i zdobyła Oskara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej, pokonując m.in. Bette Davis za „Co się zdarzyło Baby Jane?”.

Za specjalny program telewizyjny „Annie: the Woman in the life of a Man” zdobyła nagrodę Emmy. Tym sposobem dołączyła do nielicznego grona wybitnych osobistości, które zdobyły trzy tak ważne wyróżnienia: Oscara, Tony i Emmy.

Oscar zapewnił Anne możliwość grania w lepszych produkcjach. Jej rola w „Zjadaczu dyń” (1964) zapewniła jej kolejną nominację. Jednak jej najbardziej pamiętny występ to rola pani Robinson w „Absolwencie” (1967), gdzie zmysłowa Anne uwodzi Dustina Hoffmanna. Nominowano ją do Oskara po raz kolejny, ale statuetkę przyznano Katharine Hepburn. Powszechnie mówiono, że był to wyraz swego rodzaju pocieszenia dla Hepburn, której ukochany Spencer Tracy zmarł kilka tygodni po udziale w tym samym co ona filmie. Konkurencja za rok 1967 była mocna (choćby rola Faye Dunaway w „Bonnie i Clydzie”).

W latach 70. Anne kontynuowała karierę, dalej starannie dobierając role. Nominowano ją do nagrody Akademii za rolę w „Punkcie zwrotnym” (1977). W 1983 roku zagrała w komedii swego męża, Mela Brooksa, „Być albo nie być”. W latach 90. grała role drugoplanowe, wręcz epizodyczne, w filmach kasowych, aczkolwiek niekoniecznie ambitnych („Kryptonim: Nina” z Bridget Fondą czy „Wielki podryw”, dość żenująca komedia z Sigourney Weaver). Z ekranem pożegnała się rolą w telewizyjnej adaptacji „Rzymskiej wiosny Pani Stone”, gdzie zagrała Contessę.

W życiu prywatnym dwukrotnie wychodziła za mąż. Pierwszego męża poślubiła w wieku zaledwie 21 lat. Związek okazał się nietrafionym pomysłem i rozwiodła się w 1957 roku. 5 sierpnia 1964 roku Anne wyszła za reżysera i scenarzystę, znanego głównie z dzieł komediowych, Mela Brooksa. 22 maja 1972 roku na świat przyszedł ich syn, Max. Anne i Mel byli ze sobą bardzo szczęśliwi. Często współpracowali na planie.

Anne Bancroft zmarła 6 czerwca 2005 roku na raka macicy. Śmierć aktorki była niespodzianką nawet dla jej przyjaciół, gdyż Anne nie afiszowała się ze swoim cierpieniem i odeszła tak, jak żyła – subtelnie i z klasą. Jej śmierć opłakiwali jej ukochany mąż, syn, wnuk, a także dwie siostry i matka, która ją przeżyła. Grób Anne znajduje się na Kensico Cemetery w Valhalla w stanie Nowy Jork, nieopodal nagrobku jej ojca. Pomnik Anne przyozdabia płaczący anioł.

(Visited 13 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>