Anna Neagle | Kinetoskop - recenzje, artykuły filmowe
 Karolina Łachmacka

Anna Neagle

Anna Neagle
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Wspaniała brytyjska aktorka sceniczna i filmowa, także piosenkarka. Przed ćwierć dekady cieszyła się niesłabnącym uwielbieniem publiczności, przechodząc niezaprzeczalnie do historii kina brytyjskiego jako jedna z największych jego gwiazd. Była niesamowicie wszechstronną aktorką, której emploi obejmowało dramat, komedię, czy musical. Jej filmy stały się otuchą dla Brytyjczyków w trudnych czasach II wojny światowej. Większość jej filmów wyprodukował i/lub reżyserował Herbert Wilcox, którego poślubiła w 1943 roku.

Florence Marjorie Robertson urodziła się jako córka kapitana marynarki, Herberta Robertsona, oraz jego żony, Florence Neagle. Jako tancerka debiutowała w wieku lat 17, a w rewiach była zastępstwem m.in. Jessie Matthews. W 1931 zagrała główną rolę na West Endzie w „Stand Up and Sing”. Przedstawienie okazało się tak wielkim przebojem, że wystawiono je aż 604-krotnie. Dzięki temu sukcesowi dostrzegł ją Wilcox i zauważył w niej potencjał aktorki filmowej.

Pierwszą główną rolę otrzymała w „Good Night, Vienna” (1932), gdzie partnerował jej Jack Buchanan, z którym grała na scenie w „Stand Up and Sing”. Stała się gwiazdą i w pełni zaufała Wilcoxowi, który wyreżyserował wszystkie jej filmy oprócz jednego. Opłaciło się, bo Neagle stała się wielką gwiazdą Wielkiej Brytanii.

Anna i Fernand Graavey zagrali główne role w „Bitter Sweet” (1933) Noela Cowarda. Dopiero w 1940 roku Jeanette MacDonald i Nelson Eddy uczynili z tej historii znany film, który powstał w studiach hollywoodzkich wytwórni.

W 1934 na ekranach zagościła kolejna wersja „Nell Gwyn”, którą kilkanaście lat wcześniej jako film niemy zrealizował Wilcox z Dorothy Gish w roli tytułowej. Historia kochanki Karola II w brytyjskim wykonaniu okazała się dla Hollywood pod kuratelą biura Haysa zbyt frywolna. Kolejne filmy były sukcesami Neagle i Wilcoxa, którzy na ślubnym kobiercu stanęli dopiero w 1943 roku.

W filmie „Three Maxims” (1937) jej rola przewidywała akrobacje na trapezie, które Anna sama wykonała. Na scenie wystąpiła w międzyczasie w szekspirowskich przedstawieniach, jako Olivia w „Jak wam się podoba” oraz Viola w „Wieczorze Trzech Króli”. Zebrała świetne recenzje, choć wcześniej nie miała żadnego doświadczenia z Szekspirem.

Tego samego roku Anna zagrała swoją najsłynniejszą tytułową rolę w „Wiktorii Wielkiej” (1937). Wówczas Anna zagrała tytułową rolę „Piotrusia Pana” na scenie. Film okazał się tak wielkim sukcesem, że nakręcono jego sequel (w Technikolorze) z C. Aubrey Smithem.

Sukces Anny i Wilcoxa sprawił, że zaproszono ich do Hollywood. Tam nakręcili wspólnie „Nurse Edith Cavell” (1939) o pielęgniarce, która podczas I wojny światowej zostaje rozstrzelana przez Niemców za rzekome szpiegostwo. Film trafił do publiczności, która żyła w niepokoju ze względu na rozwijający się współczesny jej dramat II wojny światowej. Kolejne obrazy Neagle dla RKO były komediami muzycznymi. w „Irene” (1940) z Rayem Millandem aktorka śpiewa piosenkę „Alice Blue Gown” – sekwencję tą nakręcono w Technikolorze. Wystąpiła też w „No, No, Nanette” (1940) z Victorem Mature, oraz „Sunny” z Rayem Bolgerem. Ostatni amerykański film Neagle i Wilcoxa to „Forever and a Day”.

Anna i Wilcox zdecydowali się na powrót do Wielkiej Brytanii, gdzie aktorka zagrała Amy Johnson, pionierkę lotnictwa, w filmie „They Flew Alone” (1942). 9 sierpnia 1943 Anna i Wilcox zalegalizowali swój związek, stając się mężem i żoną. Tego samego roku nakręcili komedię „The Yellow Canary” (1943), gdzie wystąpiła nie tak dobrze jeszcze znana wówczas Margaret Rutherford. Dwa lata później spróbowała swoich sił na scenie w „Emmie” na podstawie powieści Jane Austen. Anna wystąpiła w filmie „I Live in Grosvenor Square” z Rexem Harrisonem i chciała zagrać z nim także w kolejnym swoim filmie, „Picadilly Incident”, ale ostatecznie rolę otrzymał Michael Wilding. Duet Neagle i Wildinga stał się niesamowicie popularny wśród publiczności, a sam obraz zdobył status filmu roku 1947 magazynu „Picturegoer”.

Późniejsza praca aktorki obejmowała m.in. występy w filmach z Errolem Flynnem (w jednym także z jego ostatnią żoną, Patrice Wymore). Niestety, ich zamierzony triumf w „King’s Rhapsody” (1955) okazał się klęską i stał się początkiem końca ich panowania w czołówkach box-office. Ostatni dochodowy obraz z udziałem Anny to „My Teenage Daughter” z 1956, gdzie grała rodzicielkę Sylvii Syms. Także z Syms oraz Anthony Quayle’em i Florą Robson zagrała w „No Time For Tears” (1957). Był to pierwszy jej film od 20 lat, którego reżyserem nie był Herbert Wilcox. Tego samego roku zagrała ostatnią rolę filmową.

Anna Neagle i Herbert Wilcox założyli firmę producencką, która miała kręcić filmy Frankie Vaughana, ale projekt okazał się porażką i zakończył bankructwem. Wilcox był kompletnie bez grosza przy duszy, ale sytuację finansową podratował majątek Anny. W 1964 aktorka wróciła na West End musicalem „Charlie Girl” i odniosła spektakularny sukces. Sztukę wystawiano ponad 2000 razy przez 6 lat. W 1977 roku zmarł jej mąż, ale Neagle pozostała aktywna zawodowo. Mimo trapiącej ją choroby Parkinsona do końca starała się nie przestawać grać.

Anna Neagle zmarła na skutek choroby nerek i raka. Jest pochowana obok swojego męża na City of London Cemetery.

(Visited 43 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>