Karolina Łachmacka

Ann Sheridan

Ann Sheridan
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Jedna z „syren” Warnerów z przełomu lat 30. i 40. Powszechnie wiadomo, że wytwórnia Warner Bros. nie miała w zwyczaju stawiać przede wszystkim na glamour. Ale Ann Sheridan stanowi przynajmniej w moich oczach symbol wyrafinowanej piękności z wrodzonym intelektem, a nie pustej pin up girl, która uśmiecha się bezsensownie na potrzeby sesji cheesecake.

Urodziła się jako Clara Lou Sheridan w teksańskim Denton 21 lutego 1915 roku. Nie była zdeterminowana, by zostać gwiazdą filmową. Lubiła wspinać się po drzewach, ale w głębi duszy planowała dla siebie proste, spokojne życie nauczycielki, a może dobrej żony i matki. Jej ojciec był mechanikiem samochodowym, matka zajmowała się domem. W rodzinie przyszła na świat jako piąte i ostatnie dziecko. Jej dzieciństwo przebiegło spokojnie i trywialnie. Uwielbiała sporty i grała w dziewczęcej drużynie baseballowej. Bez wiedzy Ann jej siostra wysłała jej zdjęcie w kostiumie kąpielowym do wytwórni Paramount, która organizowała konkurs piękności. Nagrodą były zdjęcia próbne i epizod w filmie. Ann wygrała i w wieku 19 lat podpisała swój pierwszy kontrakt.

Debiutowała w filmie „Wagon Wheels” (1934). Jeszcze jako Clara Lou wystąpiła w tym roku w 12 innych filmach. Kolejne 12 tytułów zapełniło jej filmografię rok później. Paramount zdawał się nie kreślić przed nią zbyt ambitnej przyszłości, dlatego przyjęła ofertę z Warner Bros. W filmie „Zbieg z San Quentin” (1937) zagrała z Humphreyem Bogartem, z którym zaprzyjaźniła się na długie lata (nazywali siebie nawzajem siostrą i bratem). W 1938 otrzymała główną, choć nie kluczową w całej historii, rolę kobiecą w „Aniołowie o brudnych twarzach James Cagney, robiąc to tak przekonująco, że otrzymał nominację do Oscara.

W 1940 roku Ann zagrała ukochaną George’a Rafta w „Nocnej wyprawie” (1940), filmie dość średniej jakości, ale pamiętanym przez koneserów ze względu na obsadę właśnie (oprócz Ann i Rafta udział wzięli też Humphrey Bogart i Ida Lupino). Owacje dostała głównie Lupino, której przypadła atrakcyjniejsza rola femme fatale. Rola w „Kings Row” (1942) Sama Wooda przyniosła jej dość dobre recenzje. W tym samym roku partnerowała Bette Davis w „Człowieku, który przychodzi na kolację” (1942), gdzie świetnie zagrał Monty Woolley. Zagrała tam niezbyt rozgarniętą femme fatale. Próbowała swoich sił jako klasyczna femme fatale w film noir pt. „Nora Prentiss”, ale uznano, że próba ta nie była udana. Główną rolę w 1949 roku powierzył jej Howard Hawks u boku Cary Granta w „Byłem wojenną narzeczoną”. W dniu premiery film uznano za przeciętny, dziś jest on klasyką. Niestety, kiedy zbliżała się do czterdziestki, propozycji było coraz mniej. W latach 50. skierowała się ku telewizji, choć zagrała też w remake’u „KobietCukora pt. „Płeć przeciwna” (1957). Niebawem zakończyła karierę filmową. Przeniosła się do Nowego Jorku, a tam grała na scenie i w operach mydlanych.

Ann wyróżniała się wśród hollywoodzkich piękności nie tylko temperamentem, urodą i stylem. Prywatnie zjednywała sobie ludzi jako szczera, spokojna osoba, bez „parcia na szkło”. Lubiła ją Bette Davis, choć to Ann poślubił George Brent, którego Davis uwodziła latami. Rex Harrison dostrzegał w niej „niezwykły magnetyzm”.

Na nieszczęście zapadła na raka przełyku, potem miała przerzuty do wątroby. Zmarła kilka miesięcy po zawarciu małżeństwa ze Scottem McKay’em, dokładnie na miesiąc przed 52. urodzinami.

(Visited 13 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>