Karolina Łachmacka

Angie Dickinson

Angie Dickinson
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Angie Dickonson to amerykańska aktorka filmowa i telewizyjna, laureatka Złotego Globu. Angie Dickinson, a właściwie Angeline Brown, urodziła się 30 września 1931 roku jako druga z trzech córek Frederici i Leo H. Browna w Kulm w Północnej Dakocie. Jej ojciec był miejscowym wydawcą gazety i jej redaktorem. Pierwszą pracą Angie była praca sprzedawczyni czekoladek Hershey’s Kisses po 5 centów. W 1942 roku jej rodzina przeniosła się do kalifornijskiego Burbank. W 1947 roku skończyła liceum Bellamarine Jefferson. W latach 1950-52 pracowała na lotnisku w Burbank. W 1954 skończyła Immaculate Heart College.

W 1953 roku zajęła drugie miejsce w konkursie piękności. Po poślubieniu Gene’a Dickinsona postanowiła występować jako Angie Dickinson. Zaczęła od licznych występów w telewizji. Niebawem poznała Franka Sinatrę, którego przyjaciółką była do końca życia. Zagrała jego żonę, Beatrice Ocean, w „Ocean’s Eleven” (1960). W „Zabójcach” (1964) Dona Siegela zagrała z Lee Marvinem i Johnem Cassavetesem. W „Obławie” (1966) Arthura Penna partnerowała Jane Fondzie, Robertowi Redfordowi i Marlonowi Brando. Tego samego roku wystąpiła z Ritą Hayworth, Marcello Mastroiannim i Gilbertem Rollandem w „Mak również jest kwiatem”. Najsłynniejszym filmem Angie pozostaje Chris w „Zbiegu z Alcatraz” także z Lee Marvinem.

W latach 70. Angie znacznie częściej występowała w telewizji. Wtedy też rozpoczęła kilkuletnią pracę na planie serialu „Police Woman”. Za rolę w nim otrzymała Złoty Glob w 1975 roku i trzy nominacje w kolejnych trzech latach.

Najbardziej pamiętną rolą filmową Angie Dickinson pozostaje Kate Miller w „Ubraniu mordercy” (1980), klasycznym thrillerze Briana De Palmy. Rola ta przyniosła jej nominację do Saturna. Angie gra w nim sfrustrowaną seksualnie kobietę w średnim wieku, która pada ofiarą psychopatycznego zabójcy. Scena, w której Kate Miller zostaje zabita w windzie, raniona wielokrotnie brzytwą, nawiązuje do sceny morderstwa Marion Crane w „Psychozie” (1960) Hitchcocka.

Także w 1980 roku Angie zaproponowano rolę Krystle Carrington w „Dynastii”, ale propozycję odrzuciła i rolę otrzymała Linda Evans. Próbowała pokazywać w telewizji własny sitcom, ale po 2 odcinkach zakończyła produkcję uważając, że nie jest wystarczająco zabawna.

W latach 90. Angie sporadycznie pojawiała się w dość kasowych produkcjach o średnich walorach artystycznych, jak „I kowbojki mogą marzyć” (1993) Gusa Van Santa, ale także w „Podaj dalej” (2000) z laureatami Oscara Helen Hunt i Kevinem Spaceyem, czy jako ona sama w remake’u „Ocean’s Eleven”.

Głośny był romans Angie z Frankiem Sinatrą, jednak romans zamienił się w wielką przyjaźń. Angie nazwała Franka najważniejszym mężczyzną w jej życiu. W latach 1965-1980 była żoną Burta Bacharacha. Ich córka, Lea Nikki, urodziła się trzy miesiące za wcześnie, w 1966 roku. Zdiagnozowano, że cierpi na zespół Aspergera. Choroba córki sprawiła, że Angie odrzuciła wiele ról i poświęciła się jej wychowaniu. Nikki spędziła pewien czas w ośrodku psychiatrycznym. Udało jej się nawet skończyć studia i zostać geologiem. Niestety, na skutek przedwczesnego porodu jej wzrok osłabiał się z upływem czasu i uniemożliwił pracę zawodową. Nie mogąc się pogodzić z chorobą, Nikki popełniła samobójstwo w styczniu 2007 roku w Los Angeles.

(Visited 8 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>