Karolina Łachmacka

Angela Lansbury

Angela Lansbury
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Aż czterokrotna zdobywczyni Tony, sześciokrotna Złotego Globu, osiemnastokrotnie nominowana do Emmy i trzykrotnie nominowana do Oscara (zawsze w kategorii drugoplanowej). Angielska aktorka i śpiewaczka. Jej kariera trwa aż siedem dekad, podczas których zdążyła stworzyć szereg poruszających kreacji na ekranie, jak i na scenie.

Urodziła się w Londynie, jako córka urodzonej w Belfaście aktorki Moyny Macgill i Edgara Lansbury, prominentnego biznesmena. Jej dziadek, George Lansbury, był swego czasu liderem Partii Pracy. Jest też spokrewniona z animatorem i lalkarzem – Oliverem Postgate. Inspiracją dla snów o aktorstwie była amerykańska gwiazda kina dla młodzieży Deanna Durbin, aktorka Irene Dunne, a także własna matka Angeli. Dziecko miało w niej ogromne wsparcie – Moyna zabierała Angelę do teatru Old Vic, gdzie dziewczynka oglądała różne sztuki. Przeniosła ją też z elitarnej placówki dla dziewcząt do szkoły aktorsko – muzycznej.

Po śmierci męża na raka żołądka, Moyna spotykała się ze Szkotem Leckie Forbes’em i razem ze swoimi dziećmi zamieszkali pod jednym dachem. Forbes był byłym pułkownikiem stacjonującym z brytyjską armią na terenach kolonii indyjskiej podlegającej Wielkiej Brytanii. Forbes wprowadził w domu atmosferę wojskowego rygoru i posłuszeństwa. Tuż przed niemieckim bombardowaniem Moyna uciekła z dziećmi do Stanów.

Dzięki Michaelowi Dyne Angela poznała Mela Ballerino, który obsadził ją w „Gasnącym płomieniu” (1944) obok Ingrid Bergman, w roli drugoplanowej służącej Nancy, a także w „Portrecie Doriana Graya” (1945). Oba filmy zapewniły jej nominacje do Oscara, a drugi – Złoty Glob dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Angela zagrała też starszą siostrę Elizabeth Taylor w „Wielkiej nagrodzie”, wystąpiła także w „Burzliwym życiu Kerna” (1946).

Przez lata Angela wystąpiła w całej gamie różnych ról, często wcielając się w postaci starsze niż ona sama była w rzeczywistości. Trzecią i ostatnią nominację do Oscara otrzymała za rolę Pani Iselin w „Przeżyliśmy wojnę” (1962). Oprócz pracy artystycznej włączała się czynnie w pracę charytatywną. Pod koniec lat 70. zagrała obok Maggie Smith, Bette Davis i Mii Farrow w „Śmierci na Nilu” (1978). Wystąpiła też jako panna Jane Marple w „Pękniętym lustrze” (1980) na podstawie twórczości Agathy Christie, lecz bez większego sukcesu. Użyczała swojego głosu do filmów animowanych, jak np. „Anastazja” (1997). Najbardziej znana jest jako Pani Potts z „Pięknej i bestii” (1991), gdzie zaśpiewała uhonorowaną Oscarem piosenkę napisaną przez Alana Menkena i Howarda Ashmana. Pamiętną rolą aktorki jest Jessica Fletcher w „Murder, She Wrote” (1986-1994).

Jej debiut na Broadwayu w „Anyone Can Whistle” (1964), gdzie grała wraz z Lee Remick, spotkał się z wyśmienitymi recenzjami. Jej największym teatralnym triumfem po dziś dzień był występ w musicalu „Mame”, gdzie Bea Arthur zagrała Verę Charles. Za tę rolę Angela otrzymała nagrodę Tony, a przedstawienie zostało wystawione aż 1508 razy. Po 25 latach nieobecności, wróciła na deski teatru na Broadwayu rolą w „Deuce”, uzyskując nominację do Tony.

Aktorka wychodziła dwukrotnie za mąż. Z drugim mężem była aż 54 lata, mają dwójkę dzieci.

(Visited 30 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>