Karolina Łachmacka

Ałła Nazimova

Ałła Nazimova
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Wielka, rosyjska gwiazda kina. Choć w czasach niemego kina cieszyła się nie mniejszą popularnością, niż sam Rudolf Valentino, dziś wśród masowej publiczności jest kojarzona dość rzadko. Może dlatego, że jej śmierć nie była aż tak owiana tajemnicą.

Przyszła na świat na Krymie, jako trzecie dziecko w wiodącej burzliwe, niespokojne życie rodzinie. Dzieciństwo nie należało do najszczęśliwszych.

„Przerzucana” z jednego ośrodka do kolejnego domu dziecka wyrosła na kobietę o skomplikowanej, niełatwej we współżyciu osobowości.

Jako mała dziewczynka wykazywała zdolności i zainteresowanie muzyką, dlatego od siódmego roku życia uczyła się gry na skrzypcach. Mariam występowała od początku jako Ałła Nazimova, ponieważ ojciec zabronił jej używania prawdziwego nazwiska. Uważał, że to, czym zajmuje się jego córka, splamiłoby honor ich imienia.

Jako 17-latka zaczęła pobierać lekcje aktorstwa u wielkiego protoplasty tzw. ‚metody’ – Konstantina Stanisławskiego w Moscow Art Theatre. Żyła wówczas z bycia „protegowaną” starszych mężczyzn. Mówiąc bez ogródek, można by to nazwać prostytuowaniem się. W wieku 20 lat zawarła jedyny swój związek małżeński, jednak zakończył się on bardzo szybko. W tym czasie sposób nauczania Stanisławskiego coraz mniej jej się podobał, dlatego postanowiła spróbować swoich sił gdzie indziej. Wówczas poznała legendarnego Pawła Orlenewa, przyjaciela Czechowa czy Gorky’ego, z którym stworzyła nieformalny związek zarówno w życiu zawodowym, jak i osobistym. Razem podróżowali po świecie, aż ze swoim tournee trafili na deski Broadwayu, gdzie interpretacje Ibsena („Nora czyli dom lalki, Hedda Gabler”) w wykonaniu Ałły spotkały się z wielkim uznaniem. Orlenew wrócił, ale Ałła została. Tak skończył się ich romans.

Na ekranie zadebiutowała w 1916 roku filmem ”Wojenne narzeczone„. Do 1918 roku stała się wielką gwiazdą Metro. W 1921 zagrała tytułową rolę w „Damie Kameliowej”, a partnerował jej Valentino. Ponoć nie dogadywali się najlepiej. Najbardziej ciekawą historią jest tutaj domniemany trójkąt miłosny, w jaki wdała się z Valentino i jego żoną, Natashą Rambovą. Ponoć Ałła była biseksualistką, tak jak Rambova, i wdała się z nią w namiętny romans, o którym, rzecz jasna, wiedział Rudi, ponieważ Ałła, jako osoba bardzo inteligentna, umiejętnie na planie odciągała żonę od męża. Te dziwne relacje opisuje w swojej książce „Życie seksualne gwiazd Hollywood” Nigel Cawthorne, jakkolwiek wielu znawców poddaje zawartą tam ‚wiedzę’ autora pod wątpliwość.

Ałła nie zadowoliła się rolą gwiazdy. Była aktorką i indywidualnością, która chciała decydować o kształcie produkcji, w jakich brała udział. Została więc współproducentką swoich filmów. Legendarna dziś „Salome” z 1923 roku czy nakręcony rok wcześniej „Dom lalki”, w którym kiedyś grała na scenie, stały się wielkimi klapami finansowymi, nie spotkały się też z uznaniem krytyki, chociaż z dzisiejszego punktu widzenia oceniane są jednoznacznie jako symboliczne arcydzieła monumentalnego kina niemego. Tak czy inaczej, zmierzch kariery filmowej Ałły był bliski. Dlatego wróciła do bardziej dlań łaskawego teatru. W latach 40. grywała drugoplanowe role w filmach, jednak nie ukrywała, że robi to jedynie dla pieniędzy.

Nazimova była skandalistką. Wiodła życie nie ulegające dyktatowi żadnych ogólnie przyjętych norm moralnych. Jej dom, zwany „Ogrodem Allaha”, był znanym centrum hollywoodzkich przyjęć, zakrapianych alkoholem i nieskrępowanym erotyzmem. Ałła zmarła w 1945 roku na zakrzepicę.

Co ciekawe, Nazimova była chrzestną Nancy Davis Reagan, pierwszej damy Ameryki. Jej rodzice byli Żydami. Swego czasu wygrała walkę z rakiem piersi.

(Visited 9 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>