Klaudia Wesołek

Że życie ma sens (Grzegorz Lipiec, 2000)

Że życie ma sens (Grzegorz Lipiec, 2000)
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

„Że życie ma sens” – tak powiedział Vincent na pytanie co czuł kiedy wciągał do nosa amfetaminę. Stwierdzenie mężczyzny jest zarazem tytułem wstrząsającego filmu Grzegorza Lipca, ukazującego środowisko ludzi uzależnionych od narkotyków. Reżyser studiuje zaocznie montaż na PWSFTviT w Łodzi pracuje w zielonogórskiej telewizji. W 1990 roku wraz z kolegami z osiedla założył amatorską grupę filmową SKY PIASTOWSKIE. Został nagrodzony za reżyserię filmu „0,5l” na Białostockim Festiwalu Filmów Fabularnych „PROJEKTOR’96”.

Akcja filmu rozgrywa się na jednym z zielonogórskich osiedli. Głównego bohatera filmu gra sam reżyser, a przyjaciele zwracają się do niego Lipa. Bohater podobnie jak jego koledzy jest uzależniony od narkotyków. Film rozpoczyna się w momencie kiedy wszyscy koledzy są na samym początku swojej przygody z narkotykami. Amfetamina, marihuana to dla nich źródło przyjemności, chwila zapomnienia, ale zarazem zwykła codzienność. Bohaterowie są bardzo pewni, narkotyki budują ich ego. Przykładem może być Jarek, który po raz pierwszy ma styczność z używkami. Jarek jest zachwycony, stopniowo pogrąża się w narkotycznej iluzji. Zapomina o żonie, dziecku. W jednej ze scen widzimy synka Jarka, który jest świadkiem brutalnego zachowania Jarka wobec żony.

Bohaterowie po jakimś czasie zdają sobie sprawę z tego, że są uzależnieni. Vincent po ataku paniki, spowodowanym narkotycznym stanem, postanawia skończyć z ćpaniem. Zakochuje się i to pomaga mu nie sięgać po narkotyki. Lipek szuka pomocy u psychologa. Na każdej z tych wizyt milczy. Psycholog pyta w końcu, czym spowodowana jest cisza. Zadaje mu proste pytanie: „O czym pan teraz myśli?”. Bohaterowi nie udaje się odpowiedzieć, wyrzuca z siebie tylko jedno zdanie: „Nie mogę, nie chcę”. Popada w stany depresyjne. Spogląda ze swojego balkonu w dół. Podkreślają to długie, statyczne ujęcia w zbliżeniu. Poeta podobnie jak główny bohater jest świadomy, że narkotyki wpłynęły w znaczący sposób na jego psychikę. Zostawia go dziewczyna, chłopak pali swoje wiersze.

Ujęcie, kiedy zza potłuczonej szyby widzimy poetę siedzącego nad płonącymi kartkami papieru podkreśla stan psychiczny bohatera. Zmusza do myślenia scena, kiedy Lipa idzie do Poety i zastaje zaplombowane drzwi. Co się stało z drzwiami i z Poetą? Być może reżyser w ten sposób przedstawia samobójstwo Poety? W jednej ze scen trzech mężczyzn wywozi młodego chłopaka do lasu. Jego rozmowa z wierzycielem przekazuje w sposób niezwykle realistyczny „narkotykowy biznes”.

Film Grzegorza Lipca można zaliczyć do kina niezależnego. Ten obraz filmowy stylizowany jest na coś w rodzaju filmowego pamiętnika. Charakterystyczne mocne zbliżenia podkreślają intymność kręconych scen. W scenach gdzie bohaterowie zażywają amfetaminę bardzo często użyta jest subiektywna kamera w zbliżeniu. Widząc biały proszek, patrzymy na niego zatem oczyma jednego z bohaterów. W filmie w przeważającej części dominuje kamera z ręki, która tworzy dynamikę zapisanego obrazu. Zdjęcia nie bez powodu są czarno-biały.

Ma to na celu podkreślenie beznadziejności sytuacji w której znajdują się bohaterowie. Idealnie współgra z blokowiskiem, w którym rozgrywa się akcja filmu. Reżyser wprowadza jednak kolor, kiedy bohaterowie są pod wpływem narkotyków na dyskotece. Kolorowe ujęcia przedstawiające bawiących się bohaterów odnoszą się do ich psychiki. Odurzeni narkotykami – właśnie wtedy czują, że są szczęśliwi. Lipiec mówi wtedy, że już więcej nic od życia nie chce. Całości przekazu filmowego dopełnia muzyka, głównie hip-hop.

Grzegorz Lipiec wykazał się odwagą, kręcąc ten film w sposób bezpośredni. Ukazał on tak naprawdę drogę człowieka od początków uzależnienia do jego upadku. Takich historii są przecież setki, a bohaterów takich jak Lipa możemy znaleźć wszędzie. Reżyser słusznie otrzymał nagrodę Grand Prix na koszalińskim festiwalu Młodzi i Film w 2001 roku.

(Visited 68 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>