Mariusz Czernic

Sierociniec / El Orfanato (Juan Antonio Bayona, 2007)

Sierociniec / El Orfanato (Juan Antonio Bayona, 2007)
Decrease Font Size Increase Font Size Rozmiar tekstu Drukuj

Hiszpańsko-meksykańska produkcja z pogranicza baśniowego, gotyckiego horroru i psychologicznego dramatu. Kobieta po 40-ce imieniem Laura wprowadza się wraz z mężem do opuszczonego domostwa. Kiedyś był to sierociniec, w którym wychowywała się będąc dzieckiem. Teraz zamierza tu stworzyć przytulne miejsce dla niepełnosprawnych dzieci. Te szlachetne cele muszą jednak ustąpić w obliczu tragedii, z jaką będzie musiała się zmierzyć. W fabule pełno jest klisz znanych z wielu starych horrorów: nawiedzony dom, dziecko rozmawiające z duchami, tajemnicze morderstwo popełnione dawno temu, łączenie realistycznego dramatu z baśnią i horrorem. Ale mimo tych licznych zapożyczeń film wygląda zaskakująco świeżo i oryginalnie, angażuje widza, nie nudzi, a tytułowy sierociniec mimo że kojarzy się z samotnością i śmiercią przyciąga widzów, otwiera przed nimi drzwi i zaprasza do środka, by widz poznał jego tajemnice.

Reżyser znakomicie wytworzył na ekranie gotycki, ponury klimat dzięki odpowiednio dobranej scenerii. Tajemniczy sierociniec położony jest na wybrzeżu, o które uderzają z ogromną siłą wzburzone morskie fale, a znajdująca się tam latarnia wydaje się uśpiona, jakby czekając na odpowiedni moment, by rzucić swoje światło na tę mroczną, kryjącą sekrety posiadłość. Budząca grozę sceneria, którą tworzą również wnętrza sierocińca i przypominająca grobowiec jaskinia są idealnym tłem dla tej enigmatycznej, melancholijnej i dramatycznej historii. Sporo tu niedopowiedzeń, a kadry filmowane są w taki sposób, by spowodować zniecierpliwienie u widzów. I faktycznie, ten film z każdą kolejną minutą powoduje coraz większą nerwowość, szczególnie jeśli w oglądaniu nie przeszkadzają przerwy reklamowe (a jeśli są reklamy, to nerwowość też się pewnie pojawi, ale z innego powodu).

Mimo obecności duchów, skrzypiących podłóg i samoczynnie otwierających się drzwi trudno ten film jednoznacznie zaklasyfikować do horrorów. Celem reżysera nie było straszenie widza, tylko pokazanie narastającej rozpaczy i cierpienia, prowadzących do tego, że racjonalnie myśląca osoba w końcu zaczyna wierzyć w zjawiska nadprzyrodzone. Oprócz tego mamy tu trudną do rozwikłania zagadkę morderstwa sprzed lat, która wraz z tajemniczym zniknięciem dziecka składa się na arcyciekawy i wciągający thriller. Ciekawie prezentuje się również wpleciony w fabułę baśniowy wątek nawiązujący do słynnej opowieści o Piotrusiu Panie – dziecku, które nie chciało dorosnąć. Niesamowite opowieści kojarzące się z serialem grozy Strefa mroku są tu jednak tylko tłem dla historii wyjętej prosto z życia – rodzinnego dramatu, w którym ciężko chore dziecko znika w tajemniczych okolicznościach, co powoduje ogromny ból i depresję matki. A wyczuwalna obecność duchów i stopniowe wnikanie matki w świat nadprzyrodzony jeszcze bardziej podkreślają desperację kobiety i tragedię, jaka spotkała ją i wiele innych kobiet, które jakimś dziwnym zrządzeniem losu straciły swoje dzieci.

Sierociniec to film bardzo zagadkowy, który nie skończy się wraz z napisami końcowymi, lecz będzie jeszcze długo siedział w głowie i drążył myśli. Do zaangażowania widza i głębszej refleksji nad niuansami scenariusza przyczyniła się nie tylko umiejętnie prowadzona kamera, ale przede wszystkim przekonująca kreacja Belén Ruedy w roli Laury. Dzięki tej mocnej kreacji kobiecej film debiutującego reżysera, Juana Antonia Bayony, to wiarygodny dramat psychologiczny o tragedii jaka może się przydarzyć każdej matce, która nie poświęca dość uwagi swojemu dziecku. Smutny, ponury i wieloznaczny jest to film, trudno obok niego przejść obojętnie. Film zachwyca gotycką atmosferą, zawiera przepięknie skomponowane kadry, mnóstwo drobnych znaków i niedomówień, a historia tu opowiedziana wciąga i nie pozwala o sobie zapomnieć. Mijając ten położony w Hiszpanii sierociniec warto się zatrzymać i przyjrzeć mu z bliska. W przypadku tej produkcji mamy do czynienia z dobrym jakościowo kinem z Półwyspu Iberyjskiego, które należy oglądać uważnie, bo tylko wtedy można zauważyć niewidzialne światło latarni morskiej i poznać kryjące się w jej pobliżu tajemnice.

 El Orfanato aa El OrfanatoEl Orfanato aaa

(Visited 11 times, 1 visits today)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>